Флијата е едно од најомилените јадење во албанската кујна. За подготовка на флијата се потребни многу малку состојки. Вкусната флија се базира на техниката на печење, затоа нејзината подготовка е макотрпна работа. На тие кои се` уште не пробале, Балкон3 им препорачува што побрзо да го направат тоа.
Состојките за флија се многу едноставни: брашно, вода, путер, јогурт и сол. Главните материјали се мешаат се додека смесата не добие форма како тесто за палачинки. За да се подготви флијата потребен е сач од железо кој најчесто е во форма на сателитска антена со просечна големина.
Состојки:
За тестото
– 2 килограми брашно
– вода
– сол
За подмачкување за време на готвењето:
– 1 маргарин или путер
– 1 чаша масло
– 2 лажици јогурт или кајмак
Подготовка:
Маргаринот или путерот, чашата масло, двете лажици јогурт или кајмакот се мешаат во еден сад. На тој начин се подготвува смесата која ќе се става помеѓу двата слоја на тестото за флија. Ако флијата се подготвува на оган од дрва треба да се обезбеди доволно голем простор. Тоа може да биде еден агол од вашата градина ила пак некој празен простор.
Најважната работа при готвењето на флијата е железниот сач да се одржи на потребната температура. Најпрво се подготвува огнот и се постигнува одредена температура. Потоа пепелта која се создава од огнот се фрла врз сачот. Тоа е потребно за одржување на температурата на сачот за да се постигне посакуваната топлината.
Прво се подмачкува широката тепсија. Потоа се поставува тестото оставајќи празнини во форма на триаголници. Затоплениот железен сач се става врз тепсијата. На тој начин првиот слој е веќе подготвен. Потоа се зема сачот и повторно се враќа врз огнот. Печениот дел се подмачкува со смесата, а на празните места се поставува тестото. Потоа пак се става сачот. Најважен момент е да се подмачкува испечениот дел.
Овој процес се повторува се`додека не заврши целата смеса. Ако сакате да има вкусна кора, последниот слој се пече малку повеќе. Подготвувањето флија е навистина макотрпна работа. Но, не постојат зборови за да се опише нејзиниот неодолив вкус. Флијата се служи со кисело млеко или со ајран.
На здравје 🙂
Бројаницата која денес е неопходен прибор на мажите за првпат е изработена во 800 година п.н.е. Луѓето денеска не ги испуштаат од раце за да ја заборават тагата, безнадежноста, а истовремено да го потрошат и слободното време.
Треба да се спомене дека на крајот на 19 век во Капали Чаршијата во Истанбул имало повеќе од 300 тезги (дуќани) кои продавале бројаници.
Бројаниците најчесто се изработуваат од коска, камен, абанос, змиско дрво, розово дрво, слонова коска, рог од носорог, коска од камила, бисер, килибар, тиркиз (син камен), злато, сребро, различни дрва и камења, па дури и од дијаманти. Според изработувачите, најголем интерес има за бројаниците изработени од скапоцени материјали и скапоцени камења.
Бројаницата кај некои луѓе е навика која преминува до степен на зависност, кај некои пак како аксесоар е дел од облека. Исто така може да биде спомен сувенир од татко или некој близок пријател. Кај некои секти, бројаницата се смета за скалило преку кое може да се стигне до Господ.
Ајран (солен јогурт) е најпознат ладен пијалок, во Турција може да се пие скоро со сите јадења. Се работи за пијалок кој се добива со додавање на вода во киселото млеко. Овој пијалок е популарен и кај младите и кај постарите лице подеднакво.
Тоа го потврдија и Абдурахман и Сулејман кои ги стретнавме во турскиот ресторант Gaziantep Sofrasi (Газиантепска Софра, Газиантеп е град која се наоѓа помеѓу Југосисточна Анадолија и Медитеранскиот регион) во старата турска чаршија во Скопје. Практикувам често да пијам ајран, многу е освежителен и здрав пијалок, и дома е еден од основните пијалоци посебно во жешките летни денови, ни изјави Абдурахман. Специјалитет на овој ресторан е Adana Kebap. Ајранот е нераздвоен дел на ова турско јадење.
И покрај сличноста, сепак постојат некои мали регионални разлики во подготвувањето. Во месноста Сусурлук (Баликесир, Турција) со помош на еден мал електричен мотор ајранот се повлекува од казанот и со помош на тесна цевка се голема брзина повторно се враќа назад. Во овој процес од масленоста на ајранот се создава пена врз пијалокот. Ова е најпознатиот ајран и е познат како ајран од Сусурлук. Во источните делови од Турција со различни методи на мешање се добива вкусна и пенлива матеница.
Саботно попладне. Сончев пролетен ден. Градот полека но сигурно се буди. Се враќам од традиционалната саботна шема, кафе, чај муабет со пријателите во турската чаршија. Во главата сеуште ми се „вртат“ „тешките“ теми за кои денеска дебатиравме. Наеднаш ми се прекинува мислата, ги здогледувам малите деца од моето маало. Погледот, во вистинска смисла на зборот ми се „заглави“ во таа површина од неколку квадратни метри, земјена површина. Далеку од секојдневните проблеми, занесени во џамлиите, децата имаат само единствена цел, како да ги истуркаат џамлиите во малото дупче во форма на полукруг популарно наречена шлајка, која најдобро се изработува со петата од чевелот.
Во нивните очи се забележува дека се желни за победа. После секое џиткање (исфрлање) на џамлиите се развиваат различни стратегии. Се води `борба` за победа, и секако во нивните лица очигледен е и стравот од пораз, бидејќи може да останете за една џамлија помалку. Противничкиот играч може да ви го ќари и „коњакот“ – твојата омилена џамлија. Тоа е вистински пораз за страстниот љубител, на порано, многу популарната игра кај младите.
Џамлиите се една од моите нај омилени игри од детството. Во шарените, понекогаш и едно бојни стаклени топчиња се криеше добрата забава, натпреварувачкиот дух и секако колекционерството. Се доближувам до децата и ги прашувам од каде им дојде идејата за играње на џамлии, посебно во денешно време, во ерата на компјутерите, во времете на кога „Кантер страјкот“ и многу други слични игри доминираат. „Играме и кантер, но дома, сега е веќе пролет, со џамлиите дружбата е поинаква“ ни велат младите бутелчани.
Резултат на играта секогаш е убавото поминато време, и тоа само со неколку денари, колку што чини една џамлија во трафика, и сигурно, прашливите раце, и дупнатите панталони на коленото на кое се потпираш додека мериш кон противникот.
Името на гратчето Тинсли Грин кое се наоѓа во Англија е непознато за повеќето луѓе. Но, овој град од западен Сасекс еднаш годишно е центар за натпреварувачи и фанови на натпревари во џамлии. Токму така.. Овде се одржува Британското и Светско првенство во џамлии ( името е заедничко, британско и светско). Почнувајќи од 1932 година, национални тимови од повеќе земји доаѓаат во оваа мала живописна заедница со надеж дека ќе го освојат победничкиот прстен. Натпреварите традиционално се одржуваат пред градскиот паб, кој е изграден во 1936 година, а за потребите на првенството, но и заради локалното население, во задниот двор се инсталирани таканаречени прстени за потребите на играта. Името на овој град во Британија веднаш се поврзува со џамлии, а тоа е доказ за пасијата која овие луѓе ја имаат кон играта.
Освежете ги сеќавањата од детството со Балкон3:)