Пролетта оваа година многу доцнеше, но, сепак влегува низ вратата на јуни. Примамливо ги буди сништата, а прекрасниот шарм на пролетта, нејзиното шаренило и блескавите сончеви зраци ги исполнуваат нашите желби. Сè расцутува, можете да видите преплет од илјадници бои. Тоа е прекрасно за да ги одморите очите гледајќи во дрвјата, зеленилата на планините, цветовите. А најдобар начин да се ужива во природата е пикникот, прекрасен момент да се ужива со семејството, пријателите и блиските.
Кога ќе погледнеме во историјата, ќе забележиме дека луѓето кои живеат во градовите секогаш се обидувале да бегаат во природата што почесто на мирни и прекрасни зелени места. Речиси во сите делови на светот оваа забава во природата се нарекува пикник. Зборот потекнува од францускиот збор ‘pique-nique’. А, значи ладни, едноставни, обични специјалитети подготвени за јадење во природни услови.
Поаѓајќи од овие факти Балкон3 ви препорачува еден вкусен рецепт лесен за правење, а и доста економичен:)
Потребни состојки за кифла со виршли:
2,5 чаши брашно за леб
1 пакетче инстант квасец
1 лажичка гранулиран шеќер
1 јајце
1 чаша топло млеко
70 g путер (стопен)
малку сол
4 – 5 виршли
За горниот слој за премачкување
1 жолчка од јајце
1 лажица сончогледово масло
сусам
црвена пиперка
зелена пиперка
феферонки
Подготовка:
Брашното се става во еден поголем сад. Се додава квасецот, солта, шеќерот и добро се промешува. Потоа се додава јајцето, млекото и путерот и се меси. Ако е потребно, за тестото да не се лепи во раце, се додава по малку брашно. Потоа тестото се покрива и се остава еден час да отстои. Потоа, тестото се дели на девет парчиња. Секое парче на тесто се отвара со раце, а не со оклагија. Потоа виршлата се става внатре и се затвара во вид на ролна.
Со помош на нож се пресекува на пет парчиња, но не целосно. Се превртува во облик на цвет, со тоа што виршлата да остане во горниот дел. Потоа поставете го во тепсија, на која е ставена хартија намачкана со масло. Се покрива и се чека 30 минути. На жолчката од јајца додатето го сончогледовото масло, изматете и намачкајте ја површината на тестото. Посипете сусам, пиперките (претходно исецкани во вид на квадратчиња) се ставаат во средината на цветот.
Печете ги во рерна на 180 степени петнаесетина минути.
Зајдисонце… според многумина најромантичен дел од денот.. момент кога се испреплетуваат соништата и боите…кога се прекршуваат сончевите зраци…а небото се прелива во најразлични бои кои создаваат неверојатни и прекрасни сцени.
Сета таа убавина на самракот станува посебна ако се наоѓате во Истанбул, град кој фасцинира во секој поглед. Јас ја имав таа среќа да уживам во зајдисонцето во месноста Yeşil Köy (Зелено село).
Уште во првиот миг кога ќе го видите залезот на сонцето ги заборавате сите секојдневни проблеми, во главата не ви останува ниту една негативна мисла, никаква вознемиреност, со еден збор заминувате на едно прекрасно патување. Не далечно, туку над брановите. Лет во место.
Многубројните бродови и авионите, кои просечно на секои пет минути слетуваат во аеродромот Ататурк, се дел од залезот на сонцето.
Со фотографиите на Балкон3 уживајте во убавината на самракот!
Дојди! Ајде да одиме на прошетка, само ние двајцата…
Кога прошетката ве води до плоштадот Неа Смирни можеби ќе почувствувате расположение како во песната на Стаматис Краунакис за која ги напишал текстот и мелодијата.
Но, расположението може бргу и да се смени. Плоштадот е полн со живот и постојано нешто се случува. Нови луѓе постојано доаѓаат и исчезнуваат, а често се појавуваат ѕвезди од музичката и спортската сцена кои живеат и работат овде.
Има безброј кафе барови наоколу, а посетителите повеќе сакаат да седат нa отворено – дури и во зима. Секое друштво си има свое омилено место за дружење и таму сигурно можете да ги најдете во одредено време без да закажувате средба. Секој бар има своја приказна: сопственикот е познат ТВ лик или пак ваш пријател; можеби капучиното е легендарно или нудат happy hour за питите со сирење; или пак посетителите се строго избрани – како што е случајот со “Пантери” кои се големи навивачи на локалниот спортски клуб “Паниониос”; а понекогаш и затоа што барот има тајни простории со сокриени градини каде можете да најдете место кога е сè полно. “Адонис” е еден од најстарите барови овде.
Ајде во Адонис на кафе,
Таму ќе сретнете згодни млади луѓе, фрикови и спортисти,
И една луда, нервозна, дебела дама доаѓа во недела да се ослободи од стресот!
Рефренот опишува вистински ликови кои можеле да се сретнат на плоштадот во 1980-тите кога е напишана песната. Тогаш било невозможно да не ја забележите дебелата дама како крева голема врева. Си замислувам како композиторот и неговите пријатели често го посетувале местово заедно со илјадници студенти од блискиот универзитет во кој немало пристојна кафетерија. Факултетот за Социологија Пандион … па има ли подобро место за доживување и набљудување на социјално однесување во нашата култура на пиење кафе од плоштадот Неа Смирни?
И сè изгледа ништовно
И сите седат без да се сомневаат…
Навистина првиот впечаток е дека луѓето овде не се свесни за проблемите во светот и оклоу нив. И да бидеме искрени, студентите доаѓаат овде за да им помине времето помеѓу предавања или да се одмараат. Но, на сите луѓе им е потребно чувство на заедништво во град каде преовладува индивидуализмот и изолираноста, па во таа гужва ќе сретнете парови излезени на романтичен состанок.
Ти си мојата желба
Ти си моето кафе и цигара!
Времето проаѓа, некои луѓе се заминати и многу барови се затворени и заменети со други. Адонис се повлече во просториите на мезанинот, друг бар се отвори на приземјето, но и двете места се доволно прометни. Графитите избледуваат но се заменуваат со нови. Плоштадот никогаш не престанал да биде референтна точка за социјализирање, за детска игра, за младите родители да ги прошетаат бебињата и нивните колички.
Повремено ќе забележите понекој уличен продавач од далечни земји како Судан или Сенегал. Алкистис Протопсалти, пеачот на оваа песна, доаѓа од Александрија, Египет. Поголемиот дел од населението овде имаат корени во еден далечен град, Измир во Турција. Плоштадот и и неговата околина се внимателно планирани и изградени во 1930тите, со цел да им помогнат на жителите да се вселат во нивниот нов дом кој го нарекуваат “Нов Измир” – (Nea Smyrni).
Што и да проживуваме сега веќе сме го виделе,
Како сцена од некој друг филм,
Драга целиот свет може вака да живее,
Ајде! Те честам кафе на плоштад!
Плоштадот официјално нема име. Бил планиран како отворен простор за користење на целата заедница, единствен кварт во Атина на кого му е дадена оваа привилегија. Еден градоначалник од 1970тите го поплочил плоштадот со бетон, изградил огромен споменик и многу водени каскади и езерца (порано можеле да се видат патки како пливаат овде).
Локалните жители велат дека изгледа чудно, но не сакаат да го сменат. Секое дете овде пораснало обидувајќи се да стигне до врвот на бетонската пирамида за потоа горделиво да се спушти по лизгалката – самата градба ја задржала првобитната цел: сенка за уличните продавачи на кафе.
Песната избледува многу бргу и звуците се заменети со смеа и со луѓе кои учествуваат во забавата на различни начини. На крајот сепак има воздишка. “Зошто?”
Но тоа е друга приказна… сигурна сум и друга песна!
Балкон3 интервју со Васко Атанасовски – саксофонист и композитор од Словенија со македонско потекло
Една од главните одлики на фестивалот ОФФест е претставување на нови луѓе, нови музики, старо-нови традиции. За време на тие неколку денови, Скопје ќе има можност да се почувствува како вистинска метропола кога во него ќе гостуваат музичари од разни меридијани од светот. Еден од гостите кој ќе настапи на фестивалот заедно со бендот Фолтин е и реномираниот саксофонист и композитор од Словенија со македонско потекло Васко Атансовски. Тоа по што е тој познат се неговите соработки со бројни музичари од светот на џезот, класичната и етно музиката. Меѓу многуте заеднички проекти еден од најпопуларните потфати е соработката со Влатко Стефановски и Словенечкиот гудачки камерен оркестар, а непосредно пред настапот на ОФФест, тој ќе замине на турнеја со Фолтин, во рамките на која и ќе настапат во Скопје.
Васко, ти си роден и живееш во Словенија меѓутоа имаш македонско име и презиме. Какво е твоето потекло?
Јас сум роден во Словенија, но мојот дедо од страната на татко ми беше Македонец од селото Псача, крај Крива Паланка. После II Светска војна тој се оженил со жена од Хрватска и се вдомиле во Марибор, Словенија. Претпоставувам дека била од Хрватска бидеќи во куќата на татко ми никогаш не зборувале македонски поради што ни мојот татко не го научил јазикот, а поради училиштето и опкружувањето тој научил словенечки и хрватски. Од друга страна, мајка ми е од Белград, но татко и е Словенец, а мајка и Србинка. Од ова се гледа дека сум еден измешан екс-ју пример и тоа многу ми се допаѓа.
photo by Petra Cvelbar, 2010
Имав можност да соработувам претходно со Драган Даутовски, а сега еве на ред дојдоа и Фолтин. Пред две години започнав една соработка со Влатко Стефановски која сеуште интензивно трае. Контактите ги имам и можеби не цело време но редовно ја следам сцената во Македонија.
На овогодинешниот ОФФест ќе настапите како дел од проширениот состав на бендот Фолтин. Членот на твоето Трио, Марјан Станиќ, веќе одамна е дел од овој бенд. Како дојде до соработка со бендот?
Со бендот веќе подолго време се знаеме, пријатели сме, а и блиска ни е музиката која и тие и ние ја правиме. Многу долго ковавме планови и разговаравме дека би било убаво некогаш да соработуваме и наеднаш сега се појави можност.
Дали за потребите на овој проект напишавте нова музика?
Не, ќе ја свириме музиката на Фолтин.
Што е поинакво сега кога си ти со нив?
Јас сум само гостин кој ќе помогне со аранжманите и ќе има свои соло интервенции.
Какво е чувството да се настапува со Фолтин? Што е тоа што тебе ти ги прави интересни?
Кај бендот ми се допаѓа нивната оригиналност во композициите и звукот, како и нивната енергија. За мене тие се едни од најдобрите бендови на Балканот од таа генерација.
Дали можеби оваа заедничка турнеја ќе биде крунисана и со заедничко издание?
За тоа се уште немаме зборувано но може да се случи работите да тргнат во таа насока.
Фолтин – фото: Елена Бојаџиева
Минатата година го објави изданието Fire and Ice во изведба на Словенечкиот гудачки камерен оркестар и Влатко Стефановски. Како дојде до соработка со Влатко, кој во последните неколку години често работи со класични оркестри?
Словенечките медиуми имаа желба да направам интервју со Влатко во стилот еден музичар да интервјуира друг музичар. Тоа и беше нашиот прв контакт, а после тоа и се сретнавме музички, најпрвин во дует. Во тоа време веќе имав договорен декемвриски проект со Камерниот гудачки ансамбл на словенската филхармонија каде се изведуваа мои оригинални композиции. Меѓутоа, кога продуцентите го прочитаа интервјуто со мене и Влатко се појави идеја да го поканиме и него. На моите композиции додадов македонски народни песни за кои напишав оркестарски аранжмани, а јас и Влатко настапуваме како солисти. Така настана овој проект кој ја воодушеви публиката.
Колку луѓето од Балканот се заинтересирани за соработка? Дали си имал можност да соработуваш со други музичари од регионот?
Што се однесува до Балканот тука имам соработувано со повеќе музичари како што се тамара обровац, Дамир Имамовиќ, Весна Петковиќ, Крунослав Левачиќ, со кого веќе снимивме 3 албуми. Оваа година конечно ќе почнам да работам со Васил Хаџиманов, а непосредно пред настапите со Фолтин ќе настапувам со познатата џез вокалистка од Албанија Елина Дуни.
Како успеваш да реализираш така изискувачки проекти со бројни музичари, посебно што е ова некомерцијална музика?
Со работа, љубов и посветеност.
photo by Ursa Lukovnjak 2010
Компонираш музика за оркестри, театар, за разни џез ансамбли, а тука се и бројните соработки.
Некако примарно компонирам музика за состави кои сам ги бирам и продуцирам. Тука се трудам мојот израз да биде најчист. И со оркестрите главно се работат мои композиции, а во поседно време обработив и некои народни песни (македонски, словенечки). Со театарот не работам толку често. Можеби годишно ќе работам на една или две претстави и тука се ставам себе си во друга улога бидејќи музиката е подредена на сцената, приказната итн. Меѓутоа и тој простор има своја интересна инспирација. Бидејќи мојата концертна музика е полна со страст и енергија, а кај театарската музика можам да ја изнесам само мојата минималистичка страна.
Често настапуваш во различни земји со различни музичари и пред различна публика. Има ли блиска комуникација со публиката и со музичарите со кои настапувате?
Изборот на луѓе кои ќе настапуваат заедно ми е многу, многу важен. Мора да се сложи енергијата на групата, комуникацијата, а и да има слични погледи кон уметноста. Затоа изборот на луѓе со кои долгорочно соработувам е мал, иако проектите се многу. Комуникацијата ми е многу битна и со луѓето со кои соработувам и со публиката. Еден настап е успешен кога ќе има комуникација меѓу нас и публиката.
Трговците го минувале патот меѓу Скопје и Истанбул со векови. Државите и империите се менувале, но оваа силна трговска врска опстанувала. И денес, голем број производи што се продаваат во скопските дуќани, пред се` текстилните, доаѓаат од најголемиот турски град. За љубителите на прецизната статистика, Турција е еден од десетте најголеми увозници во Македонија, од каде што се внеле стоки вредни над една милијарда долари само во последниве три години.
Патувањето по набавки во Истанбул е пат во трговскиот свет на Босфорот. Не во шопинг светот, туку во светот на нешто поголемата трговија, од која живеат илјадници семејства во Македонија и милиони во други држави. Тоа е свет во кој и на вратата од најмалиот дуќан човек ќе го види натписот „отворено“ напишан на турска латиница, руска кирилица и на арапско писмо, за на секого да му стане јасно дека се наоѓа на цивилизациска крстосница.
Каде е трговскиот Истанбул? Тој е насекаде. Нема само една локација. Секогаш на неколку стотини метри од туристичкиот метеж. Додека едни се туркаат да се сликаат, само една улица подолу други се туркаат да купат и да продадат. Ова е свет кој не се сменил во својата основа уште од Средниот век, можеби од предотоманската ера. Тоа е огромен комплекс од многу чаршии, во кои можеби сокаците се поплочени со нови плочки, зградите го смениле ликот, стоките што се нудат се менуваат низ времето, но суштината останува. Во овој свет насекаде може да се сретнат ликовите кои иако опстанале и во Скопје во некоја резидуална форма, сепак за нив слушаме главно во приказните.
Во светот на амалите и на белите вреќи
Такви се амалите, на пример. Неуморно ги туркаат своите колички нагоре и надолу низ ридестите улици. Дури и со стотина килограми товар можат да бидат побрзи од просечен пешак. Ги има насекаде и секогаш имаат предност на минување. Немаат стандардна тарифа, секој се пазари за себе во зависност од тоа колку стока има и до каде треба да му се пренесе. Според тоа колку голем е нивниот број и колку се зафатени, се чини дека секогаш ќе има работа за амали во Истанбул.
Слични такви ликови се и чираците. Млади момчиња, некои и на 10-годишна возраст, постојано подготвени да помогнат каде што треба. Тие служат да донесат чај и кафе, да набават храна, дури и да пренесат некоја информација до соседите (без оглед што одамна владее ерата на мобилните телефони).
Истанбулскиот дуќанџија може да го понуди со чај, кафе или со вода секој минувач што ќе му се види уморен од долгото талкање во потрага по стоки. Дури и ако воопшто не очекува тој да купи нешто од нив. Но добриот домаќин обично е награден со верноста на купувачот.
Како и во секоја чаршија, и овде важат посебни правила на однесување, кои може да му се чинат неразбирливи на случајниот минувач. На пример, секој има право во кој било дел од денот да ја затвори улицата со својот автомобил, комби или камион за да го наполни дуќанот со стока. Оние што ќе дојдат одзади само ќе застанат, ќе ги угасат своите возила и мирно ќе чекаат додека се заврши работата. Никој нема да се побуни или да свирне со сирената. Тоа се смета за голем срам. Како може некој да се се буни кога тргнал да го направи истото? Освен тоа, сите гледаат дека никој не се задржува повеќе отколку што е неопходно. Ниту пие чај или кафе, ниту разговара, само истоварува најбргу што може и го продолжува патот. Друг останува да ја среди документацијата. Единствено правило во овој случај е секој да се обиде да остави најмногу што може простор за пешаците и за амалите со својот товар. Тие се, сепак, крвотокот, и не смеат да бидат спречени.
Има и многу други нешта што го прават овој свет модерен и средновековен истовремено. Дуќаните, иако служат како дистрибутивни центри за продажба на големо, се многу мали и пренатрупаи со стоки. Дури и во тие услови, кои навистина личат како продавница за порцелан во која влегуваат слонови, дуќанџиите успеваат многу вешто на својот муштерија да му покажат се` што сака да види. Сите се фалат дека работата им оди добро, но се жалат дека остареле тргувајќи секој ден од рано наутро до доцна навечер.
– Пари имаме, но никогаш не најдовме време кога да ги трошиме – ни рече еден 52-годишен сопственик на дуќан.
Од стотиците текстилни брендови, главно од домашно, турско производство, секој одбира нешто по свој вкус, но и по вкусот на своите муштерии во градот каде што продава. Сето тоа се пакува во големи бели вреќи, кои се затвораат со селотејп, толку вешто, што нема шанси да се отворат при транспортот. Некои на шега велат дека дневно во Истанбул се троши повеќе селотејп отколку што е долга целата улична мрежа на градот.
Спакуваните стоки амалите ги носат до центрите за транспорт. Оттаму транспортерите ги носат во Македонија, Русија, Алжир, секој во земјата на своите клиенти. Исто како во Средниот век, во Отоманската ера, во поновото време од пред стотина години. Исто е и денес.
Среде оваа пустелија во светиниколско која повеќе наликува на некоја далечна долина во Авганистан отколку на Македонија, се крие прекрасна легенда. Досега ја немало во јавноста, но затоа тука сме ние, за да ви ја откриеме! Да ви ја зголемиме лубопитноста, и некогаш и вие да го постетите оваа неверојатно место.
Погледнете ги првин убаво овие овие ѕидови, а сега слушнете ја и приказната:
Еден ден Ѓаволот се намерачил да ја прегради реката Брегалница за да до пoтопи Овчеполе. Mу рекол на Господ дека тоа ке го стори за една ноќ, но за среќа не успеал да го заврши!
Господ го надитрил, откако среде ноќ пронашол еден петел, го удрил и до разбудил. Петелот почнал да кукурика и со тоа предвреме означил дека почнува зората, така ѓаволот само до половина успеал во својата намера, па умрел од мака…
Овче Поле куртулило од поплавување, а Брегалница и ден денес тече, само овој ѕид останал да сведочи за борбата меѓу доброто и злото.
За да се стигне до него треба добро да си ги врзете чевлите. Ѕидот се наоѓа на 2 часа планинарење од селото Богословец. Кога ке стигнете до него, верувајте, напорот се исплатува…
Ѓаволскиот Ѕид се протега неколку километри, имаа остатоци од него, може да видите интересни моменти и детали. Овој ѕид се уште е мистичен, бидејќи на оваа локација доаѓат луѓе, прво заинтересирани да го видат како дел од природата, но доааѓат и луѓе кои што барат злато, зошто постојат легенди дека има закопано злато и има тунели под ридот во близина на Ѕидот. Често пати повеке се прават штети отколку што вистина се наоѓа злато!
Поради сето оваа едно вакво место не може, а да не крие силна инспирација за уметниците, меѓу нив се и сликарите.
Кога ке застане човек пред Ѓаволскиот Ѕид, наеднаш се чуствува мал во однос на него, потоа се чуствува дека постои некоја голема сила, иако тоа можеби е тектонското пореметување на земјиштето, меѓутоа се чуствува некоја интересна сила! Ѓаволскиот Ѕид се протега од Исток према Запад и сигурно оваа не е случајно!
Навистина човек се чуствува мал покрај оваа камено здание, зад која се кријат многу легенди, освен онаа познатата како Господ го победил ѓаволот, често може да се слушнат и сведоштва на рибари за тоа дека оваа место го надлетуваат НЛО летала!
За настанокот на оваа прекрасно место своја верзија секако освен легендите си имаат и научниците, имено голем дел од територијата на Македонија пред 40-тина милиони години била под море, водата почнала да се повлекува пред 25 милиони години!
Засега Ѓаволскиот Ѕид го посетуваат само неорганизирани групи, домашни и странски авантуристи. Со добра промоција и национална стратегија Богословец и Ѓаволскиот Ѕид може да станат една од најинтересните туристички дестинации во земјава…
Со растот на температурите и доближување на летните одмори, расте и интересот за туристичките дестинации.Балкон3 овој пат одлучи да ви претстави едно поинакво туристичко место каде можете да ги поминете летните одмори.
Ние ќе се обидеме со помалку зборови, а со повеќе фотографии, да ви прикажеме што пореална слика за Ксамил. Мало туристичко село кое се наоѓа во јужна Албанија, поточно 18 километри јужно од Саранда.
Ксамил е погоден за семеен туризам и е единствена крајбрежна дестинација каде можете за 200 албански леки (100 денари) да се качите на чамец и да одите на ручек на островот карши или да изберете еден од посакуваните острови за прошетка на кој ќе го чувствувате силно изразениот мирис на јод.
Ксамил е едно од малкуте крајбрежни села во Албанија во кое можете да допливате од еден до друг остров, но за ова освен што е потребно да бидете добар пливач, потребна е и голема храброст.
Ова порекрасно место, исто така, е омилена дестинација и за голем број туристи од Македонија. Но проблем за тие што не сакаат или ги мрзи да возат е долгото патување, некаде околу 500 км. До Ксамил од Македонија може да се стигне и преку Грција, а всушност тоа е и најдобро поради подобриот пат.
А за тие што сакаат да им се крева адреналинот, можат да одат преку Албанија, поточно да преминат преку врвот Логора.
Тие што со за Ксамил патуваат преку Албанија, треба да знаат дека патувањето им овозможува да ги доживеат сите убавини што ги нуди јужното албанско крајбрежје.
Во текот на патувањето ќе поминете низ приватни плажи, девствени заливи, речни утоки, бункери и одлични карпести предели. Самото патување ве исполнува со адреналин и едноставно, не ве прави само патник, туку и истражувач.
Така што, не треба да се двоумите, ова лето посетете го Ксамил.
Да се посети Истанбул, градот кој 24 часа дише и живее со забрзано темпо е вистински предизвик. Кога ќе стапнете овде брзате да посетите сè, но тоа не е возможно, бидејќи градот има многу музеи, плоштади интересни локации за кои е потребно време за да стигнете да ги посетите и секогаш ќе има нешто што ќе остане за следен пат.
При секоја моја нова посета се обидувам да откријам некое ново место. Овој пат Балкон3 ве води на една релаксирачка турнеја надвор од градот, на брегот на Црното море, односно на најсеверната точка на Истанбул, градчето Шиле.Шиле (Şile) е мало туристичко место сместено во северниот дел на Истанбул на брегот на Црното море. Оваа провинција е дел од градската управа на Истанбул (Buyuksehir belediyesi) и се наоѓа на 70 км. од Ускудар. За да стигнете до таму треба да дојдете до автобуската станца Харем преку Ускудар (во Азиската страна на Истанбул) и да се качите во автобус број 139 или 139А. Билетот во еден правец чини 6 TL.
Поради близината до Истанбул многу луѓе живеат oовде, а работат во Истанбул. Популарното одморалиште Ağva е исто така дел од Шиле. Тука постои рибарско село од 700 години п.н.е. и светилник од Отоманскиот период. Повеќето истанбулчани го користат брегот на Шиле за да се одморат од градската гужва. Ова импресивно гратче е одалечено на околу час и четириесет минути возење од Истанбул. Белите песочни плажи, кои се протегаат во северниот дел се лесно достапни од главниот автопат, додека на истокот се сместени повеќе мали одвоени плажи.
Во самиот град има многу карпести врвови кои овозможуваат поглед кон малото пристаниште на брегот. За време на викендите, а особеново жешкиот летен период Шиле е преполн со еднодневни посетители, кои доаѓаат на семеен пикник. Тука има голем број на барови и ресторани кои покрај прекрасната храна нудат прекрасен поглед кон Црно море, посебно паркот околу светилникот.
Треба да се напомне дека ова гратче како и другите кои се наоѓаат на брегот на Црното море ги делат истите морски услови. Со ова сакам да кажам дека тука струите се многу силни што претставува опасност за неискусните пливачи.
Шиле исто така е познат по памучниот лен кој се произведува тука, и истиот се продава во многу продавници во градот. Имено, секоја година во летниот период се одржува саем на кој се промовира оваа ткаенина.
Тоа што не треба да го пропуштите тука е Светилникот кој има историско значење. Сместен на западниот брег од Црното море и сеуште е во употреба. Бил изграден во 1859 година цо овластуање на отоманскиот султан Abdülmecid I (кој владеел 1839-1861 ). Камениот дел од светилникот бил изграден од турски архитекти, додека металните делови и Кристалниот-леќа систем се направени во Barbir фабриката во Париз. Во 1860 година, светилникот е пуштен во употреба. Истиот помага во навигацијата на пловните објекти на брегот на Црното море. Изграден е за време на војната на Крим за прикажување на патот на бродовите кои влегуваат во Истанбул од Црното море.
Ова е најголемиот светилник во Турција, сместен на 60 метри (197 стапки) надморска височина. Кулата на светилникот е висока 19 метри (62 ft). Со цел да се види јасно во текот на денот, кулата е насликана со црно-бели хоризонтални ленти. Октагоналната камена кула на својот врв има фенер и галерија. Првично светилникот светел со помош на керозин, за подоцна истиот да биде заменет со Dalen светлина произведена од согорувањето на карбид гас (ацетилен гас). Веќе од 1968 година светилникот работи со помош на електрична енергија.
Светилникот е една од најпрепознатливите и најубави градби на црноморското крајбрежје. Тој е претворен во музеј и е отворен за посетители.
Исто така ви предлагам да го посетите и Замокот кој бил изграден од страна на Византијците за заштита на капиталот и крајбрежјето од морските напади. Искусете ја традиционалната турска гостопримливост. Релаксирајте се на крајбрежјето и уживајте во прекрасниот поглед кон морето.
Доколку сакате да преноќите, градот нуди многу можности за сместување во хотели, пансиони и гостилници. Јас препорачувам да го посетите во било кое годишно време. Прекрасната боја на морето која се менува во зависност од временските услови и звукот на брановите ќе ве опуштат и ќе ве исполнат со нов живот и нов почеток, кој ќе ве потсети дека овоземниот живот е вистинско задоволство и уживање.
На крај сакам да и се заблагодарам на мојата пријателка Мели од Осијек за прекрасните фотографии.
Германец, Французин, Англичанец и Грк коментираат за сликата на Адам и Ева во Еденската градина.
Германецот вели “Погледнете ги овие совршени тела, таа е висока и русокоса, тој е атлетски граден и мускулест… сигурно се Германци.”
Французинот веднаш реагира “Не верувам дека се Германци. Чиста еротика извира од двајцата. Таа е толку женствена, а тој мажестван… Знаат дека наскоро ќе се соочат со искушението… сигурно се Французи.”
Англичанецот се спротивставува “Погледнете. Смирениот израз на нивните лица, суптилното држење на нивните тела, чувствителните движења. Може да бидат единствено Англичани.”
И Гркот извикува “Не се согласувам! Овие луѓе се дефинитивно Грци! Погледнете внимателно: Адам нема панталони. И двајцата се боси. Спијат под дрво. Имаат само едно јаболко за јадење. Не протестираат за тоа. И одозгора на сè, веруваат дека живеат во рајот!”
2.
Слонот го прашува диносаурусот “Ти прати ли Ное покана за пријател?”
“Не”
“Тоа е лоша вест…”
3.
Мажот ја прашува жената: Што има за ручек, ми се јаде.
Жената: Ништо нема.
Мажот: И вчера ништо денеска пак ништо..
Жената: Е, јас кога готвам готвам за два дена да има..
4.
Неколку брачни парови кои подолго време се во брак, на заедничка седенка почнуваат муабет за тоа колку се караат со нивните сопруги, сопрузи.. и во тааа дискусија се вртат кон еден од присутните и му велат. Добро бе, ние се караме сите, лом се правиме, тебе и женати не сме ве виделе никогаш да се скарате, да кренете глас. Како ви успева тоа?
Е, како.. Убаво, ние се имаме договорено уште кога се земавме некои основни работи и се придржуваме до нив и така..
Е што се договоривте, прашуваат присутните.
Па, се договоривме за сите покрупни и битни работи одлучувам јас, а за сите поситни и не толку битни работи одлучува жена ми.
И?
Па до сега ништо крупно и битно немало..
5.
Зошто Македонците не одат подалеку од Халкидики на одмор?
Грција е насочена кон производство на квалитетни вина во мал обем. Околу 5 милиони литри вино се произведуваат годишно со што Грција ја става во рангот на најважните вински региони.
75 локални видови винова лоза се одгледуваат во Грција. Најголем дел од нив се домашни видови кои не може да се најдат надвор од земјата.
Најстарите археолошки докази за мелење грозје во светот се пронајдени во Грција.
Првиот грчки регион за кој постојат докази дека комерцијално ги промовирал и извезувал своите вина низ Медитеранот е Крит, околу 2700 пне.
Култот на Дионис, богот на виното, во Грција е донесен од Азија околу 1300 пне. Фестивалот во чест на Дионис вклучувал спортски натпреварувања, театарски претстави и поетски натпревари. Во денешно време се организираат регионални вински фестивали и саеми во текот на целата година. Селскиот туризам поврзан со винарство е исто така одличен начин да се открие на кој начин традицијата се комбинира со современата технологија во малите винарии. За повеќе информации посетете ја следнава страница: http://www.newwinesofgreece.com/en/visit/index.html)
Еден од првите обиди да се искомбинираат туризмот и винарството е туристичкиот ресорт Порто Карас на Ситонија, Халкидики. На имотот се произведуваат голем број врвни вина и е најголемиот регион во Грција каде се произведува органско вино.
Сезоната на берба на лозјата во септември се нарекува Тригос (Trygos) и секогаш е пропратена со поголеми или помали прослави низ цела Грција. Народното име за септември е Тригитис (Trygitis) (гроздобер). Народните песни танци за време на гроздоберот се многу весели. Во Атина постојат голем број песни кои се пееле во таверните од 1900 до 1940тите во кои се воспева виното, особено локалното вино Рецина збогатено со арома на борова смола.
Најстарото вино со ознака за географско потекло од Грција доаѓа од областа Месиниа (Messinia) и се нарекува Дентис (Denthys). Околу 30% од винските насади во Грција се посветени на одгледување на винова лоза со регистрирано географско потекло. Повеќето од нив се наоѓаат (според хектари) во региони на Пелопонез, северниот и јужниот Егеј.
Современите истражувања и развојот на винарството започна во 1970-тите и оттогаш е во постојан раст вклучувајќи го производството на широк асортиман на органски вина. Секоја година грчките вина од мали и средни винарии добиваат голем број признанија за квалитет и иновации на значајни маѓународни манифестации.
Островите Самос, Лимнос, Санторини и градот Патрас произведуваат одлични мускатни вина, секое со своја специфична боја и арома. Нама (Nama) е слатко вино кое се користи за Причест во црква а може да се купи во продавниците низ цела Грција.
Вилијам Шекспир го воспеваше Малваза (Malvaza), вино кое и денес се произведува во градот Монемвасија (Monemvasia) (Malvazia) на Пелопонез.
Како што е обичај во Јужна Европа во Грција виното се консумира во умерени количества и се поврзува со добра храна и дружба. Научно е докажано дека чаша црвено вино на ден помага во превенција на канцер и кардиоваскуларни болести.
Секако дека има повеќе причини од овие да ги сакате грчките вина и традицијата која е тесно поврзана со нив. А, за да откриете што повеќе причини, Балкон3 ве поканува (што друго?)… да ги пробате!
Шиле (Şile) е мало туристичко место сместено во северниот дел на Истанбул на брегот на Црното море. Оваа провинција е дел од градската управа на Истанбул (Buyuksehir belediyesi) и се наоѓа на 70 км. од Ускудар. За да стигнете до таму треба да дојдете до автобуската станца Харем преку Ускудар (во Азиската страна на Истанбул) и да се качите во автобус број 139 или 139А. Билетот во еден правец чини 6 TL.
