Balkon3

Tag: изложба

  • Македонскиот уметник Зоран Попоски изложува во Њујорк

    Македонскиот дигитален уметник Зоран Попоски ќе биде дел од меѓународна изложба во галеријата Виридијан во Њујорк, која ќе биде отворена од 2-20 јули 2013 година.

    Изборот на делата за изложбата го направи познатата кураторка Елизабет Сусман од Музејот Витни во Њујорк. Сусман го одбра уметничкото дело на Попоски во конкуренција од над 1.000 пристигнати дела од целиот свет. Во нејзиниот кураторски текст кон изложбата, Сусман вели: „Њујорк себеси се смета, со право или не, за центар на уметничкиот свет. Во неделата додека траеше изборот на делата за оваа изложба, во градот се случуваше уметничкиот фестивал Фриз, современите аукции во Сотби и Кристи заработуваа огромни пари, а мега галериите во Челси прикажуваа гигантски изложби на глобално брендирани уметници. Избирањето на делата за изложбата во Виридијан во тоа време беше клучна активност, како олеснување од застрашувачкото согледување дека, барем во Њујорк, уметничкиот свет многу малку е одвоен од глобалните финансиски пазари и индустријата за забава.“

    Зоран Попоски реализирал повеќе од 60 меѓународни самостојни и групни изложби, меѓу кои во Берлин, Париз, Њујорк, Хонг Конг. Во своите видеа, перформанси и дигитални графики, Попоски ги истражува прашањата на идентитетот, територијата и јавниот простор. Негови јавни уметнички проекти се презентирани на ЛЕД екрани, постери и билборди во Њујорк, Скопје и Даблин.

  • Jоко, Ленон, Тито

    Една специфична концептуална уметница, еден легендарен музичар и еден државник, сите припадници на различни култури, се дел од приказната која  покажа дека поуниверзална идеја од мирот нема. Приказната за уметничката акција Акорнс која јa реализирале Оно и Ленон се раскажува деновиве на изложбата во српскиот град Ужице.

    По венчавката на Џон Ленон и Јоко Оно во 1968 година, тие, на адресата на 50 светски лидери испратиле по два желади. Идејата на Јоко Оно, концептуална уметница, била желадите да се засадат, за да израснат два даба, односно, како што таа замислувала, на крајот тоа да бидат две живи скулптури. Сето тоа се случува во период кога Ленон, најпознатиот член на легендарните Битлси, својата кариера ја свртува кон мировните акции, вели ликовниот критичар Сава Степанов, автор на изложбата.

    „Парот желади стигна на адресата на Јосип Броз Тито. Бидејќи тој беше прагматичен човек, даде налог тие да се засадат во градината на неговата резиденција, и сега тука има израснато два даба. Целата приказна е интересна затоа што тоа е една од уметничкте акции на Јоко Оно кои имаа глобално значење бидејќи се спроведени во цел свет, како што се спроведени и некоку руги такви акции на Ленон и Оно во таа 1969 година, од кои секако најзначајна е „War is over“.

    Изложбата која публиката во Ужице ќе може да ја види се состои од неколку делови. Првиот е постевен на акцијата со желадите и другите мировни акции на овој легендарен пар. Вториот дел е посветен на делата на Јоко Оно која на 40 годишнината од оваа акција направи серија графики на тема желади. Третиот дел е посветен на фотографиите на Јосип Броз, бидејќи тој се занимаваше со авторска фотографија. Во 60-тите години ситуацијата била много интересна. Тито тогаш говореше против апстрактната уметност, бидејќи очигледно не бил наклонет кон новите тенденции во уметноста. Но, од друга страна покажува еден друг вид сензибилитет кој го имал, политичкиот, да направи нешто за политиката за мир за која се залагал, објаснува Степанов.

    Изложбата Јоко-Ленон-Тито ќе биде отворена до 27 декември во Градскиот културен центар, некогашниот Дом на војската во Ужице. За прв пат изложбата е поставена во 2010 година АртЕкспо во Нови Сад, а од тогаш наваму е поставувана во Белград и други градови низ Србија, Во Словенија и во Италија.

  • ФОТО ИЗЛОЖБА НА ИЛИНА АРСОВА – УМЕТНИК, АЛПИНИСТ

    За одбележување на Интернационалниот ден на за елиминирање на насилството врз жената, во понеделникот во Музејот на град Скопје официјално беше отворена фото изложба на Илина Арсова, ликовен уметник, но истовремено и прва жена – алпинист во Македонија.

    Фотографиите се инспирација од места од целиот свет каде што има патувано Арсова, а нив ги има многу. Од планински врвови до Сао Томе и Принцип. На многу од овие места таа има и изложувано свои дела. На отворањето на изложбата присустуваа гости и пријатели од уметничкиот и спортскиот свет, а на изложбата говореше и Пол Волерс, aмбасадор на САД во Република Македонија. „Вечерва, ние сме опкружени со силни жени, со личности кои работеле напорно – често наспроти многу предизвици – и постигнале успех поради нивната одлучност и напори. Околу нас гледаме примери за успехот на една жена, фотографиите на Илина од некои од највисоките врвови во светот се силна манифестација на тоа што може човек да постигне ако има сила и издржливост“, рече Волерс.

    Гледајќи ги овие фотографии, и зборувајќи со силни и успешни жени како Илина, директорката Кондијанова и многу други овде, тешко е да се сфати како злото на насилството врз жените продолжува да опстојува до таков ужасен степен секаде во светот“, додаде амбасадорот на САД.

    Арсова ги има освоено речиси сите највисоки врвови од другите континенти во Светот. Како што вели „Прва Македонска жена на Монт Еверест“ е од големо значење не само за неа, туку и за сите Македонки и токму македонската жена и е најголемата инспирација за освојување на највисокиот врв во светот. Таа е меѓу 17 избрани надежни спортистки од Стејт департментот, програма која САД ја реализира со цел обединување на женските спортски лидери од разни делови на светот.


    Оваа програма ма за цел зајакнување на женските лидерски способности преку спортската активност. Проектот се спроведува на иницијатива на државната секретарка на САД, Хилари Клинтон. Илина на пролет ќе го освојува и највисокиот врв на светот Монт Еверест. Доколку успее во овој потфат, ќе биде првата жена Македонка која се искачила на врвот на светот.

  • Два пати странец

    Изложба на фотографии во музејот Бенаки, Атина (18-25 Септември 2012)

    Како што велат организаторите, изложбата ви овозможува подобро да се запознаете со „најголемите преселби и размена на население во 20 век“. Фокусирајќи се на лични сведоштва и ретки фотографии и снимки, посетителите преку овие материјали можат да се соочат со луѓето кои ги преживеале овие настани.

    Чувствувајќи се „два пати како странец“ се доживува не само како особена реалност но и како споделено искуство на еден огромен број луѓе кои биле принудени да ги напуштат своите домови и да се населат во нова земја.

    Изложбата не носи во 1923 година и размената на грчко-турско население, потоа големата размена на германско и полско население во Втората Светска Војна, поделбата на Индија во 1947 година, па се до војната на Кипар во 1974 година.

    По поставката во Истанбул и во Никозија, изложбата ќе пристигне во Атина во септември,  а потоа заминува за Стокхолм и Луксембург.

    За настанот во Атина се предвидени серија паралелни случувања, како прожектирање документарни филмови, музички концерти, активности и храна од Мала Азија и Индија, додека специјално за настанот ќе биде издадена детската книга за пријателството на две девојчиња од Измир.

    Изложбата е дело на Anemon, во заедничка организација на University of Oxford, Benaki Museum, Leventis Municipal Museum of Nicosia, Istanbul Bilgi University, Tolle Idee! Во соработка со “the Goethe Institut Athen, the British Council, Athens Concert Hall, the Greek Refugee Council and the Centre for Asia Minor Studies. Реализиран во рамки на културната програма на Европската унија – “Culture” Program (EU).

    www.benaki.gr

    Софија Николау

  • „МАКЕДОНСКИ УБАВИНИ“ ВО PALAIS PORCIA ВО ВИЕНА

    Изложба на македонскиот сликар Павле Кузманоски во Виена, Австрија од 05.06.2012 – 14.06.2012 во Palais Porcia, објект во сопственост на Австриската влада во строгиот центар на Виена. Изложбата е насловена „Македонски Убавини“, ili Ausstellung „Mazedonische Schönheiten“.

    Изложбата со поддршка на Министерството за Култура на РМ ја отвори амбасадорот на Република Македонија др. Ѓорѓи Филипов и Манфред Мацка раководител на Сектор во Службата на сојузниот канцелар на Австрија. Куратор на изложбата е Климе Коробар.

    Нашата прва имагинарна средба со човекот и уметникот Павле Кузманоски беше преку сликата „Везилка“, која како дете и ученик во основното училиште во учебникот по македонски јазик ми ги исполнуваше очите со убавина и во мене го будеше чувството на единство, со стиховите на македонскиот поет и писател Блаже Конески: „Везилке, кажи како да се роди проста и строга македонска песна“. Оттогаш, за уметникот Павле Кузманоски, додека ја гледам неговата слика, си имам создадено сопствен детски сон, со многу прашања, меѓу кои и прашањето: „Дали е можна ваква симбиоза меѓу стиховите и сликата?“, вели амбасадорот Филипов за Кузманоски.

    Мојата повторна средба со вистинскиот, живиот Павле Кузманоски, следеше многу подоцна, случајно; на враќање од Охрид имав можност да се видам со сликарот во Тетово и да влезам во неговиот уметнички свет, создаден во неговото атеље. И тогаш, по втор пат сознав дека неговите уметнички погледи се вгнездиле во мојата душа, заедно со неговите слики и бои. Така, мене вистински ми се отвори светот на непознатото и пожелното. Тука го запознав човекот, со неговата добронамерност, неговата доблест, неговата скромност, но сепак толку голем, колку и неговите дела. Станавме пријатели и уште повеќе, тој е човек со силен, изразен уметнички нагон, човек кој ми ја оствари и ми ја подари магијата на убавината.

    Павле Кузманоски

    Кузманоски во Виена ќе се претстави со 48 дела од циклусот “Девојки”, “Пејсажи”, а ќе има дела и од циклусот “Сведоци” и “Мртви Природи”.

    Владимир Кузманоски

  • Блиску, а сепак далеку

    Интервју со Сергеј Андреевски, ликовен уметник

    Сергеј Андреевски, македонски ликовен уметник од средната генерација, најмалку време поминува во своето родно Скопје. Вистински глобтротер е и изложува низ целиот свет. Сепак, иако за себе тврди дека е балканоман, најмалку изложува токму на Балканот!

    Ти си уметник кој буквално има изложувано по целиот свет: од Јапонија до САД. Како стојат работите со Балканот. Те има ли на овие простори?

    – Јас бев првиот завршен студент на скопската тогашна Академија за ликовни уметности што изложувал во Белград, па потоа во Сараево, во Јесенице во Словенија итн. Се разбира, тогаш беше полесно бидејќи ја имавме Југославија како заедничка држава. Но, во поново време, откога се осамостоија републиките и откога се случи она што се случи, контактите како да ги снема. Сите се затворија во своите котарчиња, така што моите колеги и пријатели од тие екс-ју простори јас ги сретнувам сега по светот. Во САД се сретнав со белградски уметници. Во Истанбул, каде што беше организирана една колонија, наречена „Балкан арт“, со по еден уметник од секоја балканска држава, се сретнав со еден мој пријател, хрватски уметник. Со уметници од Црна Гора се сретнував во Италија. Во Грција се сретнав со мои пријатели-уметници од Албанија и Бугарија… Сакам да кажам дека уметниците, кои географски се многу блиску, во суштина денес се многу далечни. А тоа е навистина многу тажно. Всушност, најтажно е дека не се познаваме. Уметноста не би требало да има никаква допирна точка со политика, но политиката, сепак, ги крои условите на нејзиното егзистирање.

    Имаш ли изложувано во поново време во соседните земји: Албанија, Грција, Србија…

    – Во Албанија немам! Сега има една идеја заедно да изложуваме со албанскиот уметник Решат Амети, со кого неодамна заедно престојувавме на една колонија во Словенија. Кога Амети изложуваше во Скопје, јас се запознав со албанскиот конзул во Македонија, кој вети дека ќе ни организира заедничка изложба во Албанија. Мислам дека таа идеја веќе се развива и дека во скоро време ќе се реализира. Неодамна бев, со групата „Љубојна“ во Ивањица, Србија. Просто е неверојатно тоа чувство: колку сме блиску, а колку не се знаеме. Не помина толку време ни откога се раздвоивме, а веќе немаме поим што се случува на уметнички план во соседството. На пример, ја се гледам со екс-ју уметниците што емигрирале во САД и на Запад и знам повеќе што работат таму, отколку што знам што работат уметниците во Белград. А еве каде е Белград. Ама тоа се познати балкански приказни.

    Постои ли на некој начин намера да не се познаваме? Конечно, луѓето тука со векови живеат едни покрај други, ама никогаш заедно…

    – Јас го имам ова почувствуваме повеќе пати: кога ќе отидам некаде во светот, било на колонија, било на некоја манифестација или изложба, има некаква потцена кога ќе разберат дека сум од Македонија. Луѓето, едноставно, не знаат, ниту слушнале за нас… Меѓутоа таа потцена, кога ќе го видат делото, едноставно исчезнува… Приказната станува сосема поинаква.

    Сликарството е, практично, универзален јазик…

    – Да, да… Уметноста, воопшто… музиката, скулптурата, литературата… Кога ќе прочиташ добра книга, чувството е моќно. И тогаш вообичаените граници не само што се губат, туку уште повеќе те интересира и самиот автор, а и земјата од кај што потекнува.

    Сепак, литературата подразбира посредништво, односно превод, а ликовната уметност и музиката се сосема универзални.

    – Да, ама ќе ти кажам нешто: еве, во последно време се повеќе ги бараат правата за објавување на книгите на татко ми (Петре М. Андреевски, познат македонски писател; з.а.). Сега има два превода во Словенија, се преведува во Лондон, во Германија… Значи, ако е нешто квалитетно, тоа ќе избие на површина. И тогаш станува небитно од каде доаѓа авторот.

    Но, глобализацијата, дури и без оглед на прокламираната регионална политика на Европската унија, е тешко победлива. Англосаксонската култура, едноставно, е прилично агресивна. Еве, на пример, знаеш ли некој ликовен уметник од Азербејџан?

    – Не знам. Всушност, знам некого кого случајно сум го сретнал на некоја колонија, а не како име кое стигнало по вообичаените комуникациски канали. А од Велика Британија, ете, знам илјадници. Затоа што во секој момент знам што се случува, на пример, во „Тејт Модерн“ галеријата. Ама, тоа е тоа. Малите народи се маргинализирани.

    Кога загина Тоше Проевски, еден грчки медиум напиша прилично цинична забелешка према грчката јавност. Имено, колегите се запрашаа како е можно цел Балкан да плаче по пејачот, а само Грција да остане рамнодушна, односно само Грција да не го слушала. Подлегнува ли уметноста на некој тип визирање, кога ги поминува границите? Постои ли некоја институционална брана што го запира тој проток на идеи?

    – Првата причина е погрешниот избор. Сите балкански стратегии, барем на ова поле, од некои причини, се погрешни. Секогаш надвор се испраќаат погрешни и лоши уметнички репрезентации. Но, повторувам, она што е добро – останува. Данило Киш не беше југословенски официјален „репрезентативец“, ама неговото дело опстојува…

    Да, ама Милан Кундера во едно интервју рече дека ако не избегал во Париз и не почнел да пишува на француски, веројатно никогаш немало да ја стекне славата што ја има.

    – Сигурно, токму затоа што не влегувал во „државната уметничка репрезентација“. Пред малку го спомнав татко ми. Еве, него дури сега го откриваат – пет години по смртта!

    Што мислиш, потребна ли е некаква регионална културна мрежа која токму ќе го овозможи овој протек на идеи?

    – Не знам. Не верувам премногу во тој тип институционализирање на уметноста. Проблемот е што с` уште постојат предрасуди, а не знам зошто. Во моето искуство имам секакви примери. Еве, бев поканет во Атина, кога беше Олимпијадата. Учествував на една изложба што беше наречена „Ние и соседите“. Морам да кажам дека немав никаков проблем, со оглед на политичките кавги меѓу двете земји. Напротив. Бев прекрасно примен. Дури и се шегував дека организаторите ќе настрадаат по мојот настап.И медиумски бев доста добро покриен. Значи, уметноста може да се издигне над предрасудите и дневно-политичките консталации. Се разбира, ако станува збор за вистински вредности.

    Од друга страна, и ти придонесуваш кон институционалното запознавање преку уметноста. Основач си на колонијата „Арт Гумно“ во родното село на татко ти. Слоештица.

    – Да. Ние како семејство сме горди со она што го направивме. Колонијата стартуваше буквално од ништо, а секогаш знаеме кои уметници ќе дојдат во следните три години. И секогаш има повеќе заинтересирани уметници, отколку што ние имаме капацитет и средства да ги примиме. Колонијата постои осум години и станува збор за своевидна камерна колонија, каде што гостуваат размерно мал број, но мошне квалитетни уметници, кои престојуваат подолго време и имаат можност од поблиску да ја запознаат Македонија. Годинава направивме мал исклучот, па тука престојуваа студенти од Северна Каролина, САД, со нивната професорка Памела Туш, која повеќе пати била тука, и буквално ја изучуваа Македонија: музиката, народните инструменти, гастрономијата, историјата, уметноста… Навистина мислиме дека правиме сериозна мисија. Но, сепак, сето тоа се прави на приватни релации. Државните институции немаат конзистентна политика и не можат квалитетно да си ја завршуваат работата.

    Ѕвездан Георгиевски

  • Во Националната галерија отворена една од најзначајните изложби во Грција

    На изложбата можат да се видат досега непознати уметнички скапоцености од колекцијата на Националната галерија, повоениот период и современата уметност. Пикасо, Рембрант, Делакроа, Гикас, Царухис, Моралис, кои чекаа во магацините на Галеријата сега се изнесени на светлото на денот на изложбата која ќе трае до четврти јануари.

    Национална галерија, Атина

    Националната галерија на уметностите и Музејот Александрос Суцос, се најзначајните институции во Грција посветени на историјата на грчката уметност и на западноевропската уметност, кои во оваа форма работат од 1976 година. Сепак нивната историја оди многу поназад, во 1900 година, кога со посебен закон е уредено основањето на институцијата. Должноста на куратор му е доверена на Георгиос Јаковидес, кој ја води оваа институција од 1900 до 1918 година. Во 1934 година како дел од новото општествено уредување и реорганизација,со формирањето на новата грчка држава, донесен е нов закон со кој се удрени темелите на Музејот.

    Во 1896 година, Александрос Суцос, правник и љубител на уметноста ја препушти неговата колекција и неговиот имот го остави на државата што беше почеток на формирањето на „Музејот на ликовни уметности“. За таа цел во 1900 година беше донесен закон со кој е основана Националната галерија, а сликарот Георгиос Јаковидес кој живееше во Минхен, беше поканет да се врати во Грција и да ја води Националната галерија. Вкупно 258 дела, кои до тогаш беа сместени во збирките на Универзитетот, на Техничкиот факултет, беа донирани на новооснованата Галерија. Една година подоцна, во 1901 година, Александрос Суцос донираше 107 дела за Галеријата.

    Томас Цацис

  • Биеналето во Истанбул со наслов “Untitled”

    Постер за биеналето во Истанбул

    За оние љубители на уметноста кои го посетија Истанбул минатиот месец, Истанбулското биенале им ги отвори вратите. Вратите на Биеналето, беше организирана од Фондацијата за култура и уметност на Истанбул (IFCA) и се одржа во Хангарите 3 и 5 во Топане, историскиот дел на градот. Кураторите на Биеналето, Адриано Педроса и Јенс Хофман под насловот „Без наслов (Untitled)“ во овогодишната програма сместија над 500 дела. Главни теми се “Untitled (Апстракција), Untitled (Ross), Untitled (Пасош), Untitled (Историја) и Untitled (Смрт од огнено оружје). Делата изработени од оловни војници предизвикаа огромен интерес.Ако веќе дојдовте во Хангарите на доковите во Топане, не смеете да го пропуштите Музејот на модерна уметност или наречен Истанбул Модерна, токму во соседството. Изложбата наречена „Сон и реалност – Модерни и современи жени уметници од Турција“, која ќе трае до 22 јануари 2012 година, има за цел, преку делата на жените уметници да го стави фокусот на јавноста врз општествената и културна трансформација на Турција. Во центарот на изложбата, која ја истакнува водечката, односно клучната позиција на жените уметници во модерната и современата уметност, е да се понуди ново алтернативно гледиште на турската општествено културна историја.

    Музеј на модерна уметност, Истанбул

    Во меѓувреме, мал совет за вас: најразличните вкусови на кафе со поглед на море од Истанбул Модерна, е добра причина токму овде љубителите на уметноста да земат здив и да уживаат во спокојна атмосфера.

    Истанбул не запира ниту кога е во прашање музиката. Таа е во срцето на Истанбул. Легендарниот, светски познатиот канадски пејач Пол Енка минатиот месец имаше средба со неговите фанови во градот на Босфорот во Културниот Центар Златен Рог. Енка беше претставен како една од најголемите музички икони на 20 век, заедно со Елвис Присли и Битлси. Речиси и да нема некој кој не ги знае или ги нема слушнато неговите хитови кои ги паметат неколку генерации, од кои први на памет ви паѓаат “Diana”, “My way”, Having my baby”, “Put your head on my shoulder”, “You’re my destiny”, “Lonely boy”, и така натаму.

    Пол Енка

    Минатите денови секако беа предизвик за фановите на добрата музика. Пред десетина дена на Garanti Jazz Green фестивалот настапи Meshell Ndegeocello (Њујорк), како дел од нејзината турнеја низ Европа за промоција на одличниот албум, деветти по ред “Weather”. Meshell Ndegeocello, номинирана 10 пати за Греми награда, е позната и по компонирање и пишување текстови. Уште повеќе, многу авторитети во музчкиот свет нејзе ја претставуваат и како една од пионерите на neo-soul музиката. Meshell, која има настапувано со ѕвезди како Ролинг Стоунс, Херби Хенкок, Принс, Аланис Морисет, Мадона, Лени Кравиц, Маркус Милер, е исто така позната и како голем активист и борец за човековите права преку разни организации.

    Мине Есен Ергур