Tag: патување

Како да патувате евтино по грчките острови! Не ѕиркајте! Придружете се!

Како да патувате како локален жител до островите Киклади

Малку географија:)

Архипелагот Киклади се наоѓа во јужниот дел на Егејското море недалеку од главниот град на Грција.

Старото име на оваа група острови потекнува од кругот (“cyclos”) којшто тие го формираат околу светиот остров Делфи, за кој се верува дека е родното место на боговите Аполо и Артемида. Ненаселениот остров Делос е важно археолошко наоѓалиште. За време на летните ноќи осветлени од полна месечина може да испланирате едно извонредно патување.

Кикладите се поделени според тоа дали се наоѓаат северно или јужно од Делос. На север островите се поголеми и еден од нив Сирос (Syros) е седиште на кикладите. На југ островите се релативно помали, а тие што се поблиску до Наксос се нарекуваат Мали Киклади.

И покрај географската блискост на островите тие поседуваат различно културно наследство: секој остров има поинакви карактеристики, вклучувајќи ја природата и други посебни одлики, па оттаму и се популарни кај разни типови на туристи.

Како да патувате

Највообичаен и најекономичен начин на патување е со траект од пристаништето Пиреа (најевтино се доаѓа со метро од центарот на Атина или со директна автобуска линија од аеродромот). До сите острови, освен Андрос, може да се стигне со траект, а Парос и Наксос се главни пристаништа за трансфер до останатите острови (до Делос се доаѓа преку Миконос).

За Андрос (и за алтернативни патишта до Тинос и Миконос) качете се на автобус “KTEL Attikis – Rafina” на улица Mavromateon близу метро станицата “Victoria” во центарот на Атина, линија која води до малото пристаниште Рафина, а истата автобуска компанија KTEL има и директна линија од атинскиот аеродром до Рафина.

Парос

Rafina KTEL ATTIKIS Coaches Tel. 219 8808080, 8808117 (Athens terminal); 22940 23440 (Rafina terminal)

За понатамошни информации и насоки:

Pireas Coast Authority Tel. 210-4147800, 210-4226000

Rafina Coast Authority Tel: 22940-28888

За возен ред- Greek Telephone Company (O.T.E.) Tel: 14944 (снимена порака) и Pireas Harbor Organization – O.L.P. (исто така и за Rafina Harbor) Tel: 1454

( 24/7 дежурен телефон)

Проверете ја прогнозата за јачината и правецот на ветрот ако патувате во јули и август. Северниот сезонски ветер Мелтемиа ги ублажува летните горештини но може да биде доста силен и во екстремни случаи и да предизвика застој во пловидбата.

Повеќе информации на телефонските броеви на Coast Authority и Hellenic Meteorological Service (E.M.Y.)

Во случај да патувате за време на летните државни празници (Педесетница – за 2012 е на 4ти јуни, и Успение на Пресвета Богородица 15ти август) резервирајте карти неколку недели однапред. Истото важи и за местата блиску до Атина (Китнос, Андрос, Кеа) кои се популарни викенд дестинации во текот на целото лето.

Андрос

Патниците мора да имаат карта за да се качат на бродот (картите може да се резервираат на интернет а да се подигнат во туристичките агенции во Грција или на шалтерите на бродските компании). Секоја лиценцирана туристичка агенција или бродска компанија ќе ви даде инструкции каде да ги подигнете картите. Ако патувате со сопствено возило бидете на пристаништето барем еден час пред тргнување. Следниве бродски компании имаат линии од пристаништата Пиреа и Рафина до островите Киклади:

www.bluestarferies.gr

www.aegeanspeedlines.gr

www.hellenicseaways.gr

www.agoudimos-lines.com

www.seajets.gr

www.goldenstarferries.gr

www.fastferries.com.gr

Лесно ќе се снајдете низ малата Рафина, но Пиреа е најголемото и најпрометно пристаниште во Грција. Бродовите за Киклади поаѓаат од терминалите Е6, Е7, Е9 и Е10 што треба да биде наведено на вашата карта. Терминалите кореспондираат со видот на брод (траект, брзи бродови, катамаран) и компанијата со која патувате. Ако не се брзате се препорачува да патувате со редовниот траект.

Во Пиреа за време на жешките летни месеци има 11 климатизирани чекални и терминали со фонтани со ладна вода. Терминалот на Pireas Metro (“Electric Railway” – line 1) се наоѓа во центарот на пристаништето од спротивната страна на Е6 терминалот.

Што да правите за време на пловидбата

Кога пловите по Егејот со траект најдобро е да останете на палуба а не внатре во кабините, бучните салони и тесни столчиња. Почувствувајте го ладното солено ветре и уживајте во пенливите азурни води. Земете фрапе или пак најновата опсесија – “espresso freddo” или “cappuccino freddo” препорачливо со цимет – локалните жители преферираат ладни освежителни пијалоци во лето. Крема за сончање, шушкавец и јакна се неопходни работи и за време на пловидбата и за на островите. Грците преферираат да седат во сенка бидејќи сончањето на ветровита палуба води до сериозни изгореници па затоа избегнувајте да го правите тоа и за да си обезбедите идеално место за седење ќе треба да се качите на бродот еден час пред тргнување (во зависност од сезоната).

Со звукот на сирената за поаѓање луѓето застануваат во редица пред кантината – имајте предвид дека концептот на редица во Грција е благо кажано релативен па бидете стрпливи и чекајте редот да се намали. Грците имаат обичај да конзумираат разни видови јадења во текот на патувањето, а најомилени се “tyropita” – питите со сирење, а звучната “Four Cheeses” е само дел од големиот избор.

Придружете им се на локалните жители во начинот на патување со траект – удобна положба со нозете потпрени на една или две столици, плус уште една која се користи како масичка за фрапето и таблата. Големи се шансите некој сериозно да ве гњави во деновите кога секое столче е добредојдено (или не). Лесно се започнува разговор ако сте расположени за тоа: грчките патници ги познаваат островите и ќе дознаете корисни детали од нив (многумина и потекнуваат оттаму), а имате и шанса да дознаете кои славни личности ги посетуваат Кикладите секоја година. Бранџолина одат на Санторини, Том Хенкс на Антипарос, но тие се редовни посетители, за останатите позајмете некое списание. И за крај, ако сте доволно љубопитни, замолете ги да ви ги преведат стиховите на некој од поп-ориентал хитовите кои непрестајно се слушаат од звучниците (некои се надреални и ќе ве изненадат).

Сунио ве поздравува

На излез од пирејскиот залив ве испраќа ‘ртот Сунио. Од бродот се гледа храмот на Аполо на работ на морето. Познато е дека Егејското море го добило името по Егеј, митолошкиот крал на Атина кој скокнал од Сунио од жал по својот син. Сепак современите Грци на ова место ги обземаат романтични чувства па ќе видите гушнати парови во очекување да го видат храмот. Не ја пропуштајте оваа шанса.

Секогаш немирно море

Пред да стигнете до Кикладите ќе мора да пројдете низ неизбежниот, Cavo D’Oro (Златен ‘Рт) како што го нарекувале венецијанците, каде секогаш има силни морски струења. Но не грижете се, бродовите се лулаат само на неколку минути. “Го поминавме Cavo D’Oro” е грчка изрека што значи дека нашите невољи завршиле, – и се упатуваме кон островот.

Бродски авантури на Сирос

Ако патувате до или преку Сирос (честа попатна станица) не го прпуштајте погледот од бродот кон неокласицистичкиот Ермополис, главен град на Кикладите, со средновековната тврдина Ано Сира зад него. Претставници на двојниот културен идентитет на Кикладите се православната и римо-католичката црква кои стојат секоја на својот рид со поглед кон градот. На Сирос, Тинос, Миконос и Санторини православната и католичката традиција коегзистираат од 13от век н.е..

Додека проаѓате покрај Сирос на бродот ќе се појават продавачите на слатки. Ќе ги слушнете како ги рекламираат своите уредно спакувани производи: “Halvadopites” (крем со бадеми помеѓу тенки парчиња обланда) и “Syriana Loukoumia” (полесна верзија на турскиот локум), кои се познати производи на локалната индустрија, евтини и секогаш свежи. Вреди да се пробаат…

Одразот во огледалото значи “Добредојдовте!”

Понекогаш (поретко во денешно време), силна светлина се појавува од брегот на островите пред бродот да пристигне до пристаништето. Тоа е стар обичај на Егејот со огледало да се рефлектира сончевата светлина за добредојде на бродовите кои се приближуваат кон брегот.

Страв на Санторини

Спектакуларниот вулкански остров Санторини со неговите стрмни карпи (Caldera – кратер) пресечени на половина и паднати во морето делува застрашувачки ако сте VIP и пристигате директно во Caldera (само за патниците на луксузни бродови за крстарење). За обичните смртници редовно место за пристан е пристаништето Атиниос кое потсетува на влезот на Алкатраз со својата сива карпеста фасада. За среќа, постојат неверојатно убави места на островот кои ќе го потиснат морничавото чувство при првото влегување. (на пр. погледнете ја насловната фотографија).

“Skopelitis”: култниот пат до Малите Киклади

Скопелитис е малечко бротче кое во текот на целата година ги поврзува Аморгос (пристаниште Катаполо) со Наксос и другите Мали Киклади. Тоа стана толку легендарно што влезе во грчката песна и литература. Многумина велат дека тоа се ниша и при најмало ветре но и на ветришта со силина од 9 степени на Бофортовата скала можете да бидете сигурни дека сте безбедни (но имајте Драмамин при рака).

Уште поголем култ се разви околу капетанот на бродот Мицос Скопелитис кој е поранешен морнар, рибар и изведувач на народни песни на виолина. Често се појавува на бродот кој сега го управува неговиот син Капетан Јанис. Во неговите предци се вбројува и еден криумчар од 19-от век, кој бил гонет и успеал да избега на Малите Киклади од отровот Скопелос (па оттаму и прекарот).

Мицос Скопелитис

Транспортната линија започнала со работа во 1958 година и е постара од сегашниот брод кој има капацитет да превезува 350 патници и 12 автомобили.

Возен ред на Skopelitis: http://travel.viva.gr/en/ferries/small-cyclades

Епилог: Пристигнување

Ќе ги видите патниците кои не се запознаени со концептот на чекање во редица како панично брзаат да се симнат од бродот небаре островите нема да ги чекаат. Но вие може да се опуштите. Островите стојат цврсто на место со милениуми – освен Делос (митологија), Милос (праисторија), Санторини (околу 1500 п.н.е. и 1950тите) и разузданите клубови на Миконос (наскоро – сериозно ви велам!).

Внимавајте на повикот за симнување на возилата кој доаѓа кратко пред пристанувањето на бродот бидејќи сами мора да го извадите паркираниот автомобил. На поголемите траекти удобниот ескалатор кој ги патниците горе до палубата не работи во спротивен правец- надолу (уште една од неразјаснетите мистерии на универзумот), па затоа патувајте со колку е можно помалку багаж. Во случај на прекумерен багаж има просторија во гаражата каде може да го оставите што дополнително се наплаќа.

Вратите на бродот поплека се отвораат додека ние се трудиме да покажеме добро воспитување па чекаме во ред и … се појавува нашата дестинација!

Се гледаме на Кикладите… KALO TAXIDI (Среќен пат!)

Софија Николау

July 26, 2016
Патување со велосипед од Македонија до Истанбул

И без автомобил или авион, патот Македонија – Турција не е пречка

Тој е страствен вљубеник во спортот на две тркала. За Гоце Шутевски од с.Русиново, Беровско (Република Македонија) не е важно каква марка е велосипедот. Само му треба идеја и слободно време за да тргне на своето наредно патување. Речиси секогаш сам вози велосипед, без разлика дали се тоа стотина или неколку илјадници километри. Нема планина, езерце во Македонија што не го свртел.

Неодамна си оствари една од своите поголеми желби – мерак му беше со велосипед да стигне до Истанбул! Помина околу 750 км од родното место, па преку Бугарија стигна во турската културна престолнина.

-Стигнав во голема метропола, многу голема во моите очи. Многу одамна сакав да го видам Истанбул оти слушав дека е убав и шарен и сега ми се укажа шанса. Не беше лесно, ама вредеше. Можев да одам и со автобус, ама јас не се двојам од мојот велосипед. Имам другарка што живее таму и одамна сакав да ја посетам. Патешествието ми беше напорно, на моменти и опасно кога ја поминував планината Рила во Бугарија. Два пати ја искачив Рила, стигнав до Рилскиот манастир каде што преспав. Луѓето таму ме пречекаа , ме бодреа, велејќи дека сум заминал на храбро патување – вели Гоце.

Велосипедот за Гоце е најдоброто превозно средство. Својата мисија ја оствари за 19 дена. Временските прилики не биле цело време наклонети, возел и на дожд, а од цела маршрута поради силниот дожд, поминал некои 50-ина километри и со воз.

– Кога стигнав во Турција, беше многу топло, а јас морав да се движам. Низ цела Турција немаше дрво по патот, ниту пак чешма – раскажува Гоце, кој патувањето го реализираше во август, кога сонцето силно пече, а замислете плус да возите и велосипед.

Но, сета мака ја заборавил кога влегол во Истанбул.

-Не се опишува возбудата што ја доживеав кога влегов во градот. жал ми е што пред да тргнам ми се расипа фотоапаратот и не можев да направам убави фотографии со телефонот. Но, спомените си ги носам со себе.Турски јазик не знам, англиски едвај, но се снајдов некако. Ако е градот голем, јас се чувствував поголем од него што сум успеал да стигнам – вели Шутевски, кој ни објасни дека за ниедно патување со велосипед не се подготвува специјално.

Во Истанбул останал четири дена. Импресиониран е од добрата организација на градот, кој иако е метропола со 13 милиони жители, му се видел многу едноставен за снаоѓање и движење низ него. Се разбира дека со својот велосипед го прошетал, а многу му се бендисала и храната, која му била многу слична со македонската.

-Истанбул е буден 24 часа. Можеш се да си купиш дури и велосипед во 3 часот наутро – вели Шутевски.

Го бендисала и турската кујна, но повеќе се фокусирал на чорби и јадења без месо. Убаво го прошетал градот и со тури на брод, одејќи и во европскиот и во азискиот дел на Истанбул.

Освен договорениот престој во Истанбул, Гоце немал никаде организирано сместување по пат, главно спиел во шатор. Вели, нареден таков велосипедски предизвик ќе му биде посета на земјите на поранешна Југославија и тоа подетаљно да ги види секоја од нив.

Патувањето до Истанбул не му е прво поголемо велосиспедско патување на Шутевски. Во 2012 година, тој реализира голема турнеја низ централна Европа кога за 50 дена помина дури 6000 километри.

Сребра Ѓорѓиевска

June 13, 2015
Финска најдобра, Украина и Русија најлоши за моторџиите

Интервју со Константин Јовановски – прес офицер во Канцеларијата на Европската Комисија во Скопје

Константин Јовановски е прес офицер во Канцеларијата на Европската Комисија во Скопје. На работа секогаш во костум, насмеан, љубезен. Но ова интервју не го направивме да разговараме за реформи,за владеење на правото, за корупција и слични теми кои со десетици години ги дебатираме со Европската Унија. За Балкон3 поинтересна од неговата кариера како евробирократ е приказната на Константин, алијас Тино, како страствен моторџија. Има солидно моторџиско досие направено за само неколку години.. Па да почнеме со патувањето..

Неодамна возевте моторџиска тура и стигнавте речиси до Северниот пол. И тоа возевте сам? Какво беше патувањето?

Па, доволно блиску до Северниот пол. Стигнав до најсеверната точка во Европа до која може да се дојде по копнен пат, Нордкап во Норвешка. И точно, ова патување го истерав сам, за среќа без никакви проблеми, но со прекрасни, прекрасни искуства.

Колку време траеше патот и која беше рутата на патувањето?

Вкупно бев на пат 20 дена. Рутата водеше преку 12 земји, на одење преку Србија, Унгарија, Словачка, Полска, Литванија, Летонија, Естонија, Финска и Норвешка, а на враќање преку Шведска, Данска, Германија, Република Чешка, Австрија, Словенија и Хрватска. Се на се, 10,000 километри.

Која земја е најдобра за патување на две тркала?

Финска! Повторно, Финска! Ве плени во секој поглед, почнувајќи секако од природата, па до неверојатно приемчивиот народ. Сепак, во секоја земја имате по нешто што ќе ви го одземе здивот: чистината на Бањска Бистрица во Словачка, внатрешноста на Шведска далеку од автопатиштата, непредвидливоста на Северна Норвешка. Но сепак, Финска е неспоредлива.

Сте имале ли одмерување на моторџиски сили и способности?

Искрено кажано, не, можеби поради тоа што на мотор се качив на зрели години, над триесеттата. Лично, за мене возењето мотор претставува уживање, а не гледам некое уживање во тоа да ја ставате главата в торба.

Од она што сме гледале по филмовите моторџиите обично се жестоки момци, често во судир со законот, предизвикувачи и учесници на тепачки. Ова е вистина или стереотип?

Да, и тие момци се горди да се нарекуваат one percenters, бидејќи, нели, тие се вистински моторџии, а ние останатите 99 проценти сме само аматери, викенд возачи. За среќа, кај нас, се уште немам сретнато моторџија кој барем малку придонесува кон тој стереотип. Знаете, најголем дел од моторџиите кај нас, а тука се вклучувам и себе си, се пред се луѓе кои имаат други приоритети кои доаѓаат далеку пред моторот – семејство, работа…моторот му доаѓа нешто како викенд хоби. Понекогаш, кога средствата и времето ќе дозволат, на тоа хоби ќе му дадете повеќе простор, па ќе отидете и до Нордкап, но секако, тоа не може да ви биде основна цел во животот.

Колку често возите? Има ли норма?

Возам секојдневно, моторот е мое основно превозно средство, а мора да кажам, во скопскиот сообраќај моторот е далеку попрактичен. На тура, дневната норма зависи од тоа што дозволува патот, понекогаш 800-850 километри дневно, понекогаш и 350 се многу. Знаете, 800 километри од Скопје до Будимпешта се возат многу побрзо отколку 300 километри од Ивало до Нордкап да кажеме. Сепак, не дозволувам да поминам повеќе од осум часа на мотор во еден ден.

Среќававте ли интересни луѓе по пат? Некоја интересна средба, случка?

Секако, посебно кога патувате сам. Среќавате секакви луѓе, и воглавно луѓето се љубопитни кога среќаваат моторџија. Сакаат да помогнат. Еве една случка од Талин; центарот е пешачка зона, налик на наша Стара Чаршија, каде е мисловна именка да паркирате бидејќи улиците се неверојатно тесни. Запрев пред еден клуб, каде на врата стоеше огромен момак, го прашувам каде да паркирам, човекот буквално ја отвори вратата за да го внесам моторот внатре во клубот, кој инаку беше преполн. Или пак во Будимпешта, каде ме запре полиција, па со полицајците, инаку на мотори, завршив на пиво до четири наутро.

Патувањето на две тркала подразбира и опасност на патот. Сте се нашле ли во некоја ваква ситуација?

Да, минатата година со уште двајца пријатели возевме до Москва, преку Украина на одење и преку Белорусија на враќање. Е тоа е веќе опасно кога станува збор за возење мотор! Посебно Русија. Патиштата се очајни, имате ситуации каде патот едноставно престанува, без никаква најава, никаков знак. А и луѓето не се баш најпријателски, посебно не кон моторите. За среќа минавме без поголеми проблеми, но самото чувство дека сте постојано на штрек ви го убива филмот. Единствено полошо од патиштата низ Украина и Русија се улиците низ Киев, каде си ветив самиот себе си – никогаш повеќе.

Колку километри имате извозено на мотор?

Па, не толку многу, со оглед на тоа што на мотор се качив пред шест години, и до сега имам направено нешто под 60,000. Ама има време…

Што возите во моментот?

Имам два мотори, едниот е Хонда Магна 750 В4, мотор кој е и моја прва љубов, и со кој сум секојдневно, од февруари до ноември, и Јамаха Ројалстар 1300, голем мотор со кој што одам на патувања.

Се дружите ли со другите моторџии од земјава, регионот?

Секако, посебно со овие од Скопје. Токму тие мои другари, моторџии, ме качија на мотор. Пиењето кафе во Ван Гог ни е дневна рутина.

Патување кое ќе го памтите цел живот?

Уште го немам остварено, но планот е да се случи во јуни следната година. Планирам да ги извозам Алпите, по цела должина од Инсбрук во Австрија, преку Лихтенштајн, па превоите во Швајцарија, и големото финале – Стелвио и Кортина во Италија.

Дали и некој друг во Вашето семејство е љубител на мотори и моторџиски патувања?

Сопругата ми е верен сопатник на дневни тури до 500 километри. На совозачко седиште има поминато километри на кои можат да и позавидат многу моторџии. Сепак, се нема решено за поголемо патување, но белки ќе ја убедам.

Дарко Чекеровски

November 26, 2014
Солун: малите изненадувања надвор од патеката

Сите сакаат да ги видат главните знаменитости на еден град. Грандиозните градби, плоштади, простори, мостови, кули, храмови, статуи… Тие се причините поради кои се патува, и во многу случаи вреди да се посетат. Но сигурно ви се случило да отстапите од туристичката патека зацртана во мапата што сте ја зеле од хотелот или од информативниот киоск, и да ве дочека пријатно изненадување. Сте влегле во светот на секојдневието на местото што сте го посетиле. И тука има многу нешта што може да ви го привлечат вниманието. Мала интересна семејна куќа, тесна уличка што повеќе личи дека е во некое далечно село, отколку во голем град, љубопитни домашни миленици, интересен графит или убаво насликан мурал на ѕидот на некоја стара зграда и многу други нешта. Секако, тука се и пријатните луѓе што ќе ве дочекаат со насмевка и ќе помислат дека сте се загубиле, па ќе ви го покажат патот назад кон зацртаната патека. Дури и ќе се изненадат кога ќе им кажете дека всушност сакате да го разгледате нивниот свет. Во нашата галерија од Солун нема да ги најдете познатите знаменитости на градот. Не дека нешто не е во ред со Белата кула, Света Софија, Свети Димитрија, Портата на Галериус, Ротондата и другите. Но овојпат решивмеда ги откриеме убавините зад нив.

[portfolio_slideshow id=10505]

November 5, 2014
Болдеринг меѓу старите манастири во Македонија

За качување во Македонија идеални се сиво-зелените камени ридови над Прилеп

Кога пред некој ден прочитав во дневните весници дека околу 250 болдери само со помош на прстите ќе се качуваат на карпите во околината на манастирот Трескавец, прво што си помислив беше „и ние карпи за “Eurosport” и за „Discovery channel“ имаме. Не сум упатена многу во овој спорт, не знаев, дека овие момчиња ги викале болдери, ниту дека ќе се случи болдеринг маратонот „Крале Марко“. Но знам дека болдерите со себе ќе ги понесат спомените за прекрасната околина, за предизвикот што им го нудат сиво-зелените карпи, за манастирите, за кулите…

Јас сум голем љубител на природата, сакам да ги набљудувам природните форми, создадени од вечната борба на ветерот, сонцето, водата, сакам да правам фотографии што можат сето тоа да го доловат.

И, додека размислувавме како да поминеме еден интересен ден од викендот, (да е „жив и здрав“ интернетот, ѕирни ваму, ѕирни таму…) падна одлука да се види и прилепско. А, ако не знаете каде е најубавата природа, тогаш само потрудете се да ги побарате манастирите во околината. Тие ќе ве доведат до најубавите, најпродуховените, простори, кои ќе ве смират, ќе ви ги „наполнат батериите“ толку потребни за соочување со стресниот градски живот.

Новиот, кривудав, асфалтиран пат нè доведе до место за кое вие на прв поглед ќе помислите дека се наоѓате пред портите на некој манастир на Тибет. Тоа е манастирот Трескавец, прекрасно здание вгнездено под карпите на „Златоврв“, со поглед кој никогаш не се заборава. Датира од 13 век, изграден на остатоци на црква од 7 век. На секој чекор се забележуваат траги од духовниот живот на луѓето од овие краишта. Црквата, заштитена со камени објекти – конаци, кои за жал изгореа во пожар пред извесен период, си стои спокојно во тој простор со векови.

Искрено ми е жал што не дојдов порано, пред пожарот, да ги видам тие објекти во полна убавина, но и вака соголените ѕидови сведочат за цврстината и непокорот на ова место. Слеани со околината, како да изникнале од сиво-зелените карпи, пркосејќи и дури и на страшната огнена стихија од пред неколку години.

Над манастирскиот комплекс се наѕира „Златоврв“. Природата навистина си поиграла со ова возвишение. Се чини како Господ да ѕидал град од сиво-зелен камен, а ветрот се трудел да му го растури. Заедно направиле прекрасни форми кои го чуваат градот Прилеп.

Болдери, ви посакувам да ги освоите карпите, но дозволете и на природата да ги освои вашите чувства. Тогаш секако ќе бидете на врвот. И таму нема да бидете осамени. Еве еден мал пријател, кој ќе ви прави друштво и ќе ви држи среќа.

Потоа се упативме кон Прилеп за да го посетиме и манастирот „Св. Архангел Михаил“. Потекнува од 10 век. Меѓу 11 и 13 век бил повеќе пати граден и разурнуван. Овој манастир се наоѓа под „Марковите кули“, лесно достапен, со прекрасен поглед на Прилеп.

Интересно беше што додека се движевме низ Варош кон манастирот забележав ѕидови, остатоци од повеќе средновековни цркви. Калуѓерките од Манастирот нè информираа дека во минатото во околината имало 77 цркви, дека остатоци се наоѓаат насекаде во дворовите низ Варош. Каков религиозен центар било ова место во Средниот Век…

И на крај одлучивме да ги видиме и „Марковите кули“. Од манастирот до нив води означена патека, можеби половина час качување.

После сите убавини што ги видовме покрај манастирите, моите очекувања не беа преголеми. Но кога се искачивме, на воодушевувањето му немаше крај. Таму дебелите средновековни ѕидини се вијугаа низ стрмните карпи, исчезнуваа, па се појавуваа на најнеочекувани места. Заобиколуваа еден огромен простор на град кој воопшто не бил мал. Тоа што останало изгледа грандиозно, но за жал, не останало многу.

Голем „зорт“ имал Крале Марко на овој рид да го изгради градов. Стратешко место кое му овозможувало добра одбрана, прегледност на цела околина… Се прашувам, каде ли само вода наоѓале?

Велат, една фотографија вреди колку илјада зборови. Наредив десетина, а сепак имам чувство дека толку малку покажав. Колку и да ви е убаво кога ги гледате тие не можат да ви доловат сè. Изберете пријатен ден, отидете на овие места, видете ги, нема да се покаете.

До следното шетање со Балкон3…

Билјана Иванова

Фото: Билјана и Сашо Иванови

June 18, 2014
Пат во трговскиот свет Скопје – Истанбул

Трговците го минувале патот меѓу Скопје и Истанбул со векови. Државите и империите се менувале, но оваа силна трговска врска опстанувала. И денес, голем број производи што се продаваат во скопските дуќани, пред се` текстилните, доаѓаат од најголемиот турски град. За љубителите на прецизната статистика, Турција е еден од десетте најголеми увозници во Македонија, од каде што се внеле стоки вредни над една милијарда долари само во последниве три години.

Патувањето по набавки во Истанбул е пат во трговскиот свет на Босфорот. Не во шопинг светот, туку во светот на нешто поголемата трговија, од која живеат илјадници семејства во Македонија и милиони во други држави. Тоа е свет во кој и на вратата од најмалиот дуќан човек ќе го види натписот „отворено“ напишан на турска латиница, руска кирилица и на арапско писмо, за на секого да му стане јасно дека се наоѓа на цивилизациска крстосница.

Каде е трговскиот Истанбул? Тој е насекаде. Нема само една локација. Секогаш на неколку стотини метри од туристичкиот метеж. Додека едни се туркаат да се сликаат, само една улица подолу други се туркаат да купат и да продадат. Ова е свет кој не се сменил во својата основа уште од Средниот век, можеби од предотоманската ера. Тоа е огромен комплекс од многу чаршии, во кои можеби сокаците се поплочени со нови плочки, зградите го смениле ликот, стоките што се нудат се менуваат низ времето, но суштината останува. Во овој свет насекаде може да се сретнат ликовите кои иако опстанале и во Скопје во некоја резидуална форма, сепак за нив слушаме главно во приказните.

Во светот на амалите и на белите вреќи

Такви се амалите, на пример. Неуморно ги туркаат своите колички нагоре и надолу низ ридестите улици. Дури и со стотина килограми товар можат да бидат побрзи од просечен пешак. Ги има насекаде и секогаш имаат предност на минување. Немаат стандардна тарифа, секој се пазари за себе во зависност од тоа колку стока има и до каде треба да му се пренесе. Според тоа колку голем е нивниот број и колку се зафатени, се чини дека секогаш ќе има работа за амали во Истанбул.

Слични такви ликови се и чираците. Млади момчиња, некои и на 10-годишна возраст, постојано подготвени да помогнат каде што треба. Тие служат да донесат чај и кафе, да набават храна, дури и да пренесат некоја информација до соседите (без оглед што одамна владее ерата на мобилните телефони).

Истанбулскиот дуќанџија може да го понуди со чај, кафе или со вода секој минувач што ќе му се види уморен од долгото талкање во потрага по стоки. Дури и ако воопшто не очекува тој да купи нешто од нив. Но добриот домаќин обично е награден со верноста на купувачот.

Како и во секоја чаршија, и овде важат посебни правила на однесување, кои може да му се чинат неразбирливи на случајниот минувач. На пример, секој има право во кој било дел од денот да ја затвори улицата со својот автомобил, комби или камион за да го наполни дуќанот со стока. Оние што ќе дојдат одзади само ќе застанат, ќе ги угасат своите возила и мирно ќе чекаат додека се заврши работата. Никој нема да се побуни или да свирне со сирената. Тоа се смета за голем срам. Како може некој да се се буни кога тргнал да го направи истото? Освен тоа, сите гледаат дека никој не се задржува повеќе отколку што е неопходно. Ниту пие чај или кафе, ниту разговара, само истоварува најбргу што може и го продолжува патот. Друг останува да ја среди документацијата. Единствено правило во овој случај е секој да се обиде да остави најмногу што може простор за пешаците и за амалите со својот товар. Тие се, сепак, крвотокот, и не смеат да бидат спречени.

Има и многу други нешта што го прават овој свет модерен и средновековен истовремено. Дуќаните, иако служат како дистрибутивни центри за продажба на големо, се многу мали и пренатрупаи со стоки. Дури и во тие услови, кои навистина личат како продавница за порцелан во која влегуваат слонови, дуќанџиите успеваат многу вешто на својот муштерија да му покажат се` што сака да види. Сите се фалат дека работата им оди добро, но се жалат дека остареле тргувајќи секој ден од рано наутро до доцна навечер.

– Пари имаме, но никогаш не најдовме време кога да ги трошиме – ни рече еден 52-годишен сопственик на дуќан.

Од стотиците текстилни брендови, главно од домашно, турско производство, секој одбира нешто по свој вкус, но и по вкусот на своите муштерии во градот каде што продава. Сето тоа се пакува во големи бели вреќи, кои се затвораат со селотејп, толку вешто, што нема шанси да се отворат при транспортот. Некои на шега велат дека дневно во Истанбул се троши повеќе селотејп отколку што е долга целата улична мрежа на градот.

Спакуваните стоки амалите ги носат до центрите за транспорт. Оттаму транспортерите ги носат во Македонија, Русија, Алжир, секој во земјата на своите клиенти. Исто како во Средниот век, во Отоманската ера, во поновото време од пред стотина години. Исто е и денес.

Гоце Трпковски

May 30, 2014
Балкон3 ве води во Ксамил – одлична дестинација за летен одмор

Со растот на температурите и доближување на летните одмори, расте и интересот за туристичките дестинации. Балкон3 овој пат одлучи да ви претстави едно поинакво туристичко место каде можете да ги поминете летните одмори.

Ние ќе се обидеме со помалку зборови, а со повеќе фотографии, да ви прикажеме што пореална слика за Ксамил. Мало туристичко село кое се наоѓа во јужна Албанија, поточно 18 километри јужно од Саранда.

Ксамил е погоден за семеен туризам и е единствена крајбрежна дестинација каде можете за 200 албански леки (100 денари) да се качите на чамец и да одите на ручек на островот карши или да изберете еден од посакуваните острови за прошетка на кој ќе го чувствувате силно изразениот мирис на јод.

Ксамил е едно од малкуте крајбрежни села во Албанија во кое можете да допливате од еден до друг остров, но за ова освен што е потребно да бидете добар пливач, потребна е и голема храброст.

Ова порекрасно место, исто така, е омилена дестинација и за голем број туристи од Македонија. Но проблем за тие што не сакаат или ги мрзи да возат е долгото патување, некаде околу 500 км. До Ксамил од Македонија може да се стигне и преку Грција, а всушност тоа е и најдобро поради подобриот пат.

А за тие што сакаат да им се крева адреналинот, можат да одат преку Албанија, поточно да преминат преку врвот Логора.

Тие што со за Ксамил патуваат преку Албанија, треба да знаат дека патувањето им овозможува да ги доживеат сите убавини што ги нуди јужното албанско крајбрежје.

Во текот на патувањето ќе поминете низ приватни плажи, девствени заливи, речни утоки, бункери и одлични карпести предели. Самото патување ве исполнува со адреналин и едноставно, не ве прави само патник, туку и истражувач.

Така што, не треба да се двоумите, ова лето посетете го Ксамил.

Бедри Реџалари

May 23, 2014
Патување од Скопје до Атина со автомобил за седум часа

Внимавај, кога ќе стигнеш во градот ГПС-от можеби нема да работи како што треба, ме предупреди пред тргнување за Атина мојот братучед кој веќе имал искуство обидувајќи се да вози по ГПС во главниот град на Грција.

Атина има повеќе од 4 милиони жители и делови од стариот град Плака кои се толку густо населени што автомобилите едвај можат да се разминат по тесните улички. Разбирливо, тука бил стариот град населен околу Акропол, многу многу порано од кога луѓето почнале да имаат потреба од автомобили.

Во ред, реков, па и малку се загрижив бидејќи знаев дека ќе стигнеме навечер и дека нашиот хотел е токму во срцето на оној густиот дел што погоре го спомнав, но си реков, прецизно ќе внесам улица, број од нашата дестинација, ќе проверувам неколку пати, и ќе ја намалам веројатноста за грешка на минимум.

Иако зима, одбравме убав сончев ден за тргнување, а подоцна од нашите пријатели во Атина разбравме дека тоа се деновите во средината на јануари кога таму традиционално времето е убаво и сончево.

Од Скопје до Атина се стигнува лесно, патот е убав, речиси цело време автопат, се вози само право, и во еден здив околу 700 километри. Нормално за оние кои што уживаат да патуваат, како нас на пример. А, и онака за семејство е најдобро да се оди со автомобил, бидејќи авионска линија помеѓу овие два града, Скопје и Атина, престолнини на две соседни земји, нема. Може да се одбере железнички превоз, ама тоа сепак го препорачувам за помладите авантуристи, на кои менувањето воз во Солун, стоењето на граница, доцнењето, интересните случки со удобноста и условите во возовите, особено од македонска страна им се чини како добра авантура. Автобускиот превоз би го отфрлил од речиси истите причини.До границата со Грција (160 км) се патува многу бргу, по автопат, освен некои дваесетина километри низ Демиркаписката клисура (кои набргу ќе станат минато бидејќи се гради автопат и на оваа делница). По два часа возење веќе сте на граничниот премин Богородица (од грчка страна Евзони). Патарината до овде чини 180 денари (3 евра) во еден правец. На граница, бидејќи беше обичен ден во средината на јануари, кога сите верски празници поврзани со Христовото раѓање, крштевање и слично беа поминати и од двете страни на границата, а не беше веројатно ниту почеток на викенд кога Македонците во редици се упатуваат на шопинг во Солун), немаше никаква гужва. Поминавме, што би се рекло, европски преку граница. Лесно, брзо, културно, разменувајќи по некоја фина реченица со пограничните служби за убавото време и добрата идеја и тајминг за пат во Атина.

Тајмингот е добар бидејќи ако летно време дојдете на оваа граница тогаш е живо чудо ако поминете лесно и бргу. Зошто? Затоа што Најголемиот дел од македонските граѓани летуваат на грчките краци Халкидики. Зошто? Затоа што морето е прекрасно, цените се прифатливи, местата се пријателски за одмор на семејства со деца, а ако се додаде и близината (само 360 километри од Скопје или 200 километри од границата и тоа убав пат), тогаш уште подобро разбирате зошто е ова така.

Нормално дека овие места од истите причини се преплавени и со гости од Србија, а во последно време и од Бугарија. Тука би додал дека ако Македонците го знаат секој камен и секоја кривина каде треба да свртиш и во кој ресторан да јадеш, каде лежалките се најевтини, а кафето најдобро на Халкидики, ретко, ама ептен ретко, некој од нив патува за Атина.

Како што реков, до Атина се патува непогрешиво. Само право. После граница, за кратко време поминувате покрај Солун (лут ривал на престолнината), па потоа, да не заборавам да ги спомнам за да не ми се налутат сограѓаните, а и дел од потесното семејство кои имаат убави спомени од таму, проаѓате покрај уште две три мали места кои не се на Халкидики, а се ас дестинации за летување на одморџиите од Македонија. Лептокарија и Платамона.

И речиси секогаш кога се споменуваат идат и двете заедно. Две места, кои зимно време изгледаат како од филмовите за напуштени гратчиња, но летно време едвај се наоѓа сместување. Се паметат години кога немаше мобилни телефони, луѓето кои не можеа да најдат веднаш сместување, по една или неколку вечери преспиваа во своите автомобили надевајчи се дека утредента ќе најдат сместување.

Овде се поминува покрај митскиот Олимп, на врвот обвиткан во магла. Навистина изгледа боговски.Кога се обидов да им објаснам на моите малолетни деца дека тука живееле боговите, не бев свесен дека всушност тоа ќе биде нивниот главен интерес за цело време од нашиот еднонеделен престој во Грција и Атина. Заборавив дека беше исто и со мене како дете кога прв пат ми паднаа во раце Илијада и Одисеја. Така што, почнав да се присетувам, да проверувам дали ме предале спомените, и да раскажувам за семоќниот Зевс, за неговата сопруга Хера, за Атина која се родила од главата на Зевс и тоа со полна борбена опрема, за нејзиниот ривал и бог на морето Посејдон, па за убавата Афродита и.. тоа нема крај. Па на помош ќе ја повикатe фантазијата, филмовите, а малку и свесно ќе измислувате за да одговорите на прашањата, зошто Атина излегла од главата на Зевс, другите како се родиле? Каде се сега тие богови, зошто ги нема, само во Грција ли има богови, зошто нема кај нас. Јас велам има и кај нас. Им редам неколку од словенската митологија, ама не знам многу приказни за нив, само имиња, Перун, Весна, Сварог, Велес..

Тече муабетот, па речиси незабележително сте поминале покрај Лариса, Ламиа и сте стигнале пред портите на Атина, еден од најстарите градови во светот, со историја од повеќе од пет илјади години.

Всушност не баш незабележително. Од Евзони до Атина има десетина патарини и на сите плаќате просек по 2,5 евра, така што само во еден правец патарините чинат од 25 до 30 евра.. А само до пред неколку години немаше ниту една или една до две патарини. Но, криза е, се обидувам да најдам објаснување.

И покрај тоа, сите се радуваме што стигнавме, јас што повторно ќе ги сретнам, а моето семејство што ќе ги запознае драгите Софија и Томас, моите пријатели, со кои не сум се видел одамна. Со Софија од средината на 90-тите години од минатиот век, кога бев на студентска програма што таа ја организираше во Вари (едно од предградијата на Атина), а со Томас од 2008 година кога се запознавме во САД.

Бидејќи Атина е еден час подоцна од Скопје по средноевропско време, па нормално е дека подоцна се стемнува (ова не сум сигурен дали е така, но тоа е мој проблем со часовите по физика веројатно).

Влегуваме во градот и стравувањата се остваруваат. ГПС-от полуде (иако во неколку наврати застанував за да ја ставам точната дестинација, улица Kodrou 2 Plaka ) и почна да не води во очигледно друга насока.

По неколку неуспешни обиди, и еден час кружење низ улиците со густ сообраќај, решивме да се обидеме по старо. Ќе се потпреме на далечниот претходник на ГПС-от. Принципот од човек на човек. Кој прашува не талка. Па така од седум осум одговори во низа, возење по неверојатно тесните улишки низ делови на Атина, стигнавме на поширок булевар, позастанавме и прашавме на каде е Синтагма (главниот плоштад во Атина пред кој се наоѓа и парламентот). Љубезен млад пар со насмевка ни одговори: Синтагма? Па вие сте на Синтагма…

Ние сме застанале пред хотелот Гранд Бретања, еден од највпечатливите, најстарите и најлуксузни хотели, познат како “Royal Box” на Атина, кој веќе 140 години стои карши грчкиот парламент и Националните градини… Откако ги помнавме вообичаените муабети од типот: „ти велев јас, ти не ме слушаш уште прееска ќе дојдевме тука, ама не, си тераш по свое, не даваш никој да ти каже“, свртевме малку во лево и застанавме.

Требаше да се влезе во густиот дел со тесни улички, стариод дел на Атина, некои велат вистинската Атина, Плака.

Овде не се ни обидовме да тргнеме без логистика. Најдов еден таксист го замолив за помош, беше навистина многу љубезен, дури одби и да ги земе понудените пари, и не однесе конечно до нашиот хотел.. И тој исто така не можеше веднаш да ја најде локацијата, но друго е кога локалец ве води, праша лево-десно и за две три минути бевме пред хотел..

Влеговме, хотелот малку старински, но топол, убав, со многу слики во фоајето и рецепција со рецепционер како во постарите филмови.

Веднаш ни ги дадоа клучевите од нашата соба.. додека ја разгледувавме заѕвони телефонот во собата.. чудно си реков, веднаш не бара некој. Добар повик беше, од рецепција ни понудија за речиси истите пари, поголема соба, со убав балкон и што е најважно, одличен, што го одзема здивот, милионски вреден.. поглед на Акропол.. или како што Грците од милост го викаат.. Карпата.

А веќе фати вечер, а Акропол високо, убаво осветлен, подготвен да ни ги раскаже тајните за Партенон, обединувањето под легендарниот атински крал Тезеј, нападите од Персијците, Венецијанците, Турците.. И на шега велиме ако во Италија нешто што се случило пред три четири века е ново, овде се што се случило после Христовото раѓање се смета за ново.. Но за тоа во следната прилика.

Дарко Чекеровски

March 28, 2014
Осамена железничка станица

Луѓето кои влегуваат во криза и паѓаат во голема депресија, многу често, за да го заборават минатото, патуваат на некое друго место, правејќи драстични промени во својот живот. Низ историјата за тие патувања најмногу се користеле возовите. Така железничките станици, несакајќи се претворале во тажни места, места кои потсетуваат на разделби. Да се биде среќен на железничка станица, во вистинска смисла на зборот, претставувало грев.

Патот често ме носи кон Железничката станица Скопје Север, која се наоѓа во населбата Север. За станицата времето застанало, а нејзините единствени пријатели се кучињата скитници. Патници скоро да нема. Осамена е. Секогаш кога ќе поминам, размислувам за осаменоста како најголем непријател на човекот. И секако се прашувам, дали предметите и објектите некогаш се чувствуваат осамени?

Балкон3 деновиве се дружеше со железничката станица, а моментите уловени со нашиот фото апарат ги споделуваме со нашите читатели. Уживајте во фотографиите!

[portfolio_slideshow id=8963]

Текст и фото: Хусамедин Гина

February 12, 2014
Патување во Антеп стил

Моите сеќавања на Газиантеп се прилично магливи бидејќи последен пат го посетив овој град на службено патување пред околу десетина години. Она што остана во сеќавање е археолошката легенда Зеугма и силуетата на градот.
Во тоа време жителите беа окупирани со приказните за легендарниот град Зеугма и чудесните откритија на огромни мозаици на подовите и ѕидовите на резиденцијални објекти во отворениот антички град кој стои на падините над реката Еуфрат. Но, мозаиците не беа единствените уникатни нешта пронајдени таму бидејќи имаше и статуи, како статуата на Марс, кои за кратко време станаа светски познати. Тогаш ми се чинеше дека локалните жители не беа само љубопитни туку и помалку завидуваа на сите богатства кои излегуваа од земјата што тие ја користеа единствено за земјоделие. Мојата мотивација и поттик да се вратам во овој древен град се должи на овие сеќавања и бев многу возбуден што конечно имав можност да го посетам музејот во Зеугма во кој се изложени сите артефакти и мозаици коишто уметничката заедница успеа да ги спаси од водите на браната Биречик.

Газиантеп е современото име на градот кое го добил по завршувањето на војната за независност на Турција. Се спомнуваат неколку стари имиња бидејќи ова парче земја било дом на неколку славни цивилизации и се верува дека Селеукос, главниот командант на војската на Александар Велики, бил основачот на градот. Градот е прочуен по својата гастрономска понуда и многумина доаѓаат уште рано наутро во градот за да посетат некој од познатите ресторани, да вкусат вистински ќебап и навечер се враќаат дома. Што се однесува до мене, јас не сум ниту љубител на месо ниту вегетаријанец, но тоа нема да ме спречи да ги пробам сите познати јадења и ќебапи во текот на мојата посета на Газиантеп.

Катмерџи Зекерија http://www.katmercizekeriya.com/

Моето патување започнува рано наутро со еден пријател кој е одговорен за прекрасните фотографии кои следат. Слетавме во 10 наутро и веднаш почувствував глад па желбата за разгледување на мозаици и антиквитети ја заменив со добра храна. Отидовме во Катмерџи Зекерија (Katmerci Zekeriya) чии пецива се познати дури до Истанбул, а таму веќе беа пристигнати и сите други патници од авионот. Немавме ништо против овој ритуал и покрај тоа што не сакавме нашата посета да се претвори во туристичко клише. Пробавме катмер, ронливо пециво направено од тенки кори и мелени фстаци. Вистинска калорична бомба која личи на баклава, но не е толку блага. Девојките не прашуваат колку сакате кога нарачувате, туку веднаш ви носат една порција на маса, така не ќе мора да трагате по катмер низ градот во текот на денот. Обичај е катмер да се јаде за појадок.

Желни веднаш да започнеме со откривањето на градот, бргу го пронајдовме нашиот хотел лоциран во најстариот дел на градот во близина на тврдината и старите пазари. Хотелот е Anatolian Houses (Анадолска Куќа) и претставува типична стара градска куќа.

Anadolu Evleri www.anadoluevleri.com Tel : 0.342.220 95 25

Веднаш го оставивме багажот во соба и побрзавме до еден од старите автентични пазари наречен Бакарен Пазар. Бевме претходно предупредени дека е можно повеќето продавници да не се отворени бидејќи е недела а ние сакавме да го видиме пазарот во вообичаена атмосфера на секојдневно купување. Мојата прва помисла за пазарот беше заштита а ќе дознаеме зошто откако ќе добиеме информации од локалните жители.

Бакарен Пазар: Инфраструктурата на пазарот вклучува 8 улици и 280 продавници кои се реновирани според традиционалната типологија на автентични анадолски пазари во проект спроведен од страна на општината. Проектот ја добил наградата за Реставрација на Стари Градови. Во текот на кратката прошетка уживавмегледајќи ги старите мајстори како работат и направивме многу фотографии од нив. Мајсторите изгледаа сериозни додека ги полираа послужавниците и имавме чувство како да играат улога во некој нивен филм. Го почитуваме нивниот професионализам иако пазарот врвеше од туристи и локални жители кои се обидуваа да купат потребни работи за домаќинството. Атмосферата беше динамична и исполнета со бои.

Бакарниот пазар е опкружен со други познати пазари како што е историскиот трговски центар Зинзирли Безистен, Тутун Ан Бујук Бугдај пазарот (Zinzirli Bedesten, Tütün Han, Büyük Buğday Pazarı).
Откако се прошетавме низ сите се најдовме пред една друга историска градба Tarihi Tahmis Kahvesi (Старата Кафеџилница). Овде ја направивме првата кафе пауза иако овој регион е познат по мененгич кафе (Menengiç coffee) кое го пробав пред долги години во Хасанкеиф (еден друг, многу познат древен град кој во поголем дел е под вода) и не можев да сфатам што е тоа. Ова специфично кафе се приготвува со млеко и има многу добар вкус за разлика од традиционалното турско кафе. Tahmis значи толчено. Кафето се толчи во резбан камен аван. Според некои белешки Султанот Мурат IV тука се одморал и пиел кафе во текот не нападите на Багдад. Најважната карактеристика која го разликува ова место од обичните кафеџилници е тоа што било сведок на историски настани и е дом на книжевноста, музиката и локалните театарски претстави (Karagöz) веќе долги години. Додека се одморавме, група локални музичари влегоа и нè натераа да го следиме природниот ритам на градот.

Tahmis Coffe House www.tahmiskahvesi.com.tr

По веселата пауза навративме до продавницата Ејуп Бахарат (Eyüp Baharat) за да купиме зачини и билки кои се составен дел од вкусот на познатата кујна на Газиантеп. Продавницата се наоѓа веднаш спроти кафеџилницата и нејзиниот сопственик, г-динот Ејуп е многу пријатен продавач. Заминавме со црвени пиперки и пакетче бонбони направени со специјална техника која се користи во овој регион. Подоцна пробав сос од калинка и веднаш се заљубив во вкусот.

Eyüp Bahçeci: 0342 232 05 87 Boyacı Mah. Eski Buğday Pazarı Ateş Geçidi NO:1/E Şahinbey

Изгубени во Бакарниот Пазар

Како што одминуваше времето се појавија и првите знаци на глад па побрзавме до ресторанот Metanet и пробавме лахмаџун и симит ќебап (ќебап од фино мелен булгур).

Мое омилено јадење е симит ќебап (ќебапи од фино мелен булгур). Горе во десниот агол.

Имаме само уште 2-3 часа дневна светлина па после ручекот продолжуваме со прошетката низ стариот град, но овој пат посветувајќи повеќе внимание на историските џамии. Повеќето џамии во Газиантеп датираат од XII – XIV век со забележливо влијание на арапската архитектура особено во орнаментите на минарињата. Дрвените минариња се украсени со богата резба но изгледаат духовно, елегантно издигнувајќи се кон небото. Повеќето џамии се изградени од камен во различен декоративен стил. Најстара е Бојаџи џамија (Boyaci Camii) која има неверојатни орнаменти од сино стакло вградени во нејзиното минаре.

Околу 4 часот попладне решивме да го свртиме кормилото кон музејот Зеугма. Планиравме да го посетиме во недела но постоеше можност за полудневна тура до Халфети и Румкале (Halfet,Rumkale) па не сакавме да ризикуваме и да не ги видиме светски познатите мозаици.

Древниот град Зеугма/ Белкис; Историја и важност

Во 300 г.пне Селеукус I, еден од генералите на Александар Македонски го основал градот како место со стратешка и комерцијална важност на реката Еуфрат. Тој основал уште еден град, наречен Апамеја по неговата сопруга, веднаш од спротивната страна на реката и ги споил со мост. Со текот на времето Селеуција растел и се развивал а Апамеја постепено назадувал. Името на градот било сменето во Зеугма (што значи Мост или Премин) и станал најголемиот град на источните граници на Римското Царство. Населението пораснало до 80,000 жители благодарение на финансиските средства од платените војници од 4тата Легија коишто се населиле таму и развојот на трговијата во мирнодопски услови.
За постоењето на овој град се дозна во 1987 но се здоби со слава и светско внимание после 2000-тата кога беа откриени голем број артефакти. Само 70% од градот се спасени пред да се пушти браната Биречик. Со огромни напори биле ископано две вили, Посејдон и Еуфрат и пренесени во музејот во Газиантеп заедно со голем број камени блокови, столбови, фонтани и мозаици. Вилите Посејдон и Еуфрат се сочувани во природното опкружување благодарение на огромен ѕиден постер на кој е прикажан ридот над реката. Мора да признаам дека крајниот резултат е прилични импресивен.
Посетата на музејот започнува со мозаикот на Пресудата на Парис, Океан и Тетис, и Аратос кои се изложени на ѕидовите. Еден од најважните предмети во музејот е статуата на Марс која била пронајдена при ископувањето на вилата Посејдон во 2000. Таа била сокриена под садови за храна во оставата и се претпоставува дека таму била сокриена поради нападите на Сасанидите. Статуата, висока 1,52 м, е всушност дизајнирана да стои на плоштадот и била поставена на 30 сантиметарска основа од базалт на врвот на столб висок 6,60м. Марс е симбол на богот на војната Арес и затоа неговиот израз на лицето покажува лутина и незадоволство. Кренатата десна рака е свиткана во лактот и држи копје, а во левата држи цвет кои симболизираат војна и плодност.

Би сакал да ги завршам моите музејски приказни со светски познатиот мозаик на “Циганката”. Тој е изложен во посебна просторија во првиот дел на вториот кат. Просторијата е дизајнирана како лавиринт и создава чувство на мистерија особено со нагласување на прогонувачкиот поглед на девојката. Мое скромно мислење е дека со текот на времето овој мозаик може да ја надмине славата на Мона Лиза бидејќи предизвикувачкиот поглед припаѓа на дамнешни времиња, илјадници години наназад.
После вака исполнет ден решивме дека е најдобро да ја завршиме приказната за градот и да го откажеме патувањето до Халфети и другите отворени древни градови во околината. Си ветив дека ќе се вратам повторно, можеби на пролет. Сепак за сите оние кои сакаат приказни за остатоци од антиката следуваат неколку информации.

Античкиот град Дулук

Дулук датира од 600 г. пне и претставува еден од најстарите градови на светот. Тој бил место каде се спојувале источната и западната култура и религиозен центар за обожавателите на Тешуп, Зевс и Долукенос. Најголемото, до сега познато, подземно светилиште посветено на Митра се наоѓа во Дулук. Исто така, постои некрополис со многу гробови и цркви издлабени во карпа.

Отворен Музеј Јесемек (Yesemek)

Ова место се наоѓа на 113 километри од Газиантеп близу градот Ислахије е бил основан како рудник и работилница за изработка на скулптури за потребите на Хититите пред околу 3500 години. Статуите се расфрлани на еден зелен рид, некои потпрени на страна, некои со лицето надолу. Повеќето се лавови со грива и крилја во стоечка или седечка позиција. Останатите се сфинги, воени кочии, статуа на човек-мечка, близнаци планински божества и други суштества.

Румкале (Хромгла)

Румкале се наоѓа 62 км од центарот на градот и има прекрасни градби и природни убавини. Постои легенда дека Апостол Јован издлабил соба во карпа во која се преселил за да направи копии од Библијата. Се вели дека неговиот гроб е сè уште таму па затоа Румкале претставува светилиште за христијаните. Во тврдината, освен ѕидови и кули, се наоѓа мала џамија, црква посветена на поетот Св. Нерсес и манастирот Баршавма. Можат да се забележат цистерни за вода и бунари, но многу објекти се сè уште неидентификувани.

Неделата ја поминавме во Беј Махалези (Bey Mahallesi), еден од најзачуваните делови од градот. Исто како во Бакарниот Пазар улиците и старите градби се реставрирани и сочувани благодарение на државата и општината Газиантеп. Населбата се наоѓа на рид и го добила името по џамијата Беј која, за жал, денес не постои. Додека талкавме низ улиците почувствувавме мир помеѓу ѕидовите на старите градски куќи. Една одлика на овој дел на градот е начинот на којшто живеат постарите станари на овие куќи со нивните централни дворови наречени “хајат”, кујни и остави. Овојпат направивме кафе пауза во Папирус, многу стара куќа со огромен двор внатре. Можете да влезете и да ги ги разгледате собите со шарени дрвени тавани и стари фотографии од поранешните станари.

Папирус

Врати и улици во населбата Беј (BEY), предградие на Газиантеп

Последно, но не и најмалку важно, го завршуваме нашето патување во ресторанот Ашина (омилен кај локалните жители) каде пробавме јувалама (yuvalama) што многу ми се допадна. Сега почнувам да сфаќам дека во текстов не посветив многу внимание на храната. За да го поправам тоа еве неколку добро познати специјалитети од Газиантеп.

Кујната на Газиантеп

Баклавата и ќебапите се познати ширум светот (додека го пишувам овој текст Европската Унија ја прогласи баклавата од Антеп за автентична баклава). Зачините кои се користат при приготвувањето на храната и кои даваат различен вкус на јадењата, доматното пире и мелените пиперки, сосови и мешавини се заслужни за популарноста на јадењата и десертите од Газиантеп, меѓу кои се: ќебап од кромид, ќебап од фино мелен булгур, ќебап од модар патлиџан, ќебап од јапонска мушмула, ќебап од тартуфи, супа со кисело млеко и топчиња од ориз (yuvalama), пилав од пченица, пилав од леќа, лахмаџун, катмер, вртена триаголнеста баклава и десерти од гроздов сок (шира)…

Имам Чагдаш www.imamcagdas.com Асортиман на баклава

Довидување Зеугма, Довидување Газиантеп

Текст: Нилуфер Акча
Фото: Таркан Акташ

February 7, 2014