Пешачење низ остатоци од зимски снег додека ја чувствувате врелината на летното сонце. Измешани звуци од музиката на кавалот и плисокот на планинскиот водопад. И сето тоа зачинето со вкусот на киселото млеко подготвено во шарпланинските бачила. Балкон 3 ве води на планинарскиот поход кон месноста Лешница на Шар Планина, на кој годинава учествуваа околу 400 планинари од Македонија и од странство.
Зоран Димовски
Додека го пиев моето утринско кафе, размислував за планини, шуми, природа, додека се топев од жештина ми заѕвони телефонот. Ха, мојата другарка ме покани да пуштам музика на забава што ќе ја организира планинарско друштво на планина и тоа на 1500 метри надморска височина! Универзумот сепак слуша!
Дивата, а нежна природа, волшебните дрвја, цветните ливади на планината Бистра, чистиот воздух кој како магичен мирис опива, дури и комарците кои мудро и упорно досадуваа, беа дел од оваа бајка.
Карактеристично за овој настан беше несекојдневната организација, која беше за голема почит. Присуствуваа околу 180 луѓе, за секој од нив имаше наместен шатор, подлога и вреќа за спиење, изворска вода од која не можевме да се изнапиеме, шанк со пијалоци, чајче за секој планинар кој се врати попотен од дождот кој ги сретна и поздрави во шумата, како огромен шампањ за добредојде.
Рачно ископаните и направени вециња, беа уште едно уникатно изненадување од друштвото, можам да потврдам за нивната креативност.
Вечерта следуваше забавата до утринските часови, сите беа весели, кои уморни од планинарењето до околните врвови, кои расположени од пијалоците, кои од музиката, кои од симпатиите што ги запознаа.
Друг подарок беше полната месечина која беше најбиску до земјата годината и магичното виножито кое се исправи после дождот над планините. Секоја чест за планинарското друштво Македон и целата љубов и страст кон овој настан, толку поради тоа кружеше преубава енергија и насмеани лица. Се гледаме догодина пак!
Фотографии: Николчо Петров
Автор: Ана Секуловска
Ѕвездено небо се издигнува високо над планината. Со секоја измината секунда ѕвездите како да се оддалечуваат за сите нас, но не и за групата планинари која се качува на врвот на планината. Со секој изминат чекор кон врвот планинарите имаат чувство дека ќе посегнат со раката и ќе ги допрат ѕвездите. Нешто по 4 часот по полноќ од едната страна на хоризонтот пополека се буди Сонцето, а од другата страна Месечината е принудена да заспие, но сепак не се предава и се уште ѕирка. Боите чиниш танцуваат по небото и си играат. На едниот крај каде заспива Месечината небото е прелеано во сина боја, а на другиот пак, каде ѕирка Сонцето, како да извира портокалова боја.
„Планинарите се во вечна потрага по убавото“, ни вели новинарката Дуња Пашалиќ од Бјелине во Босна и Херцеговина кој е втор по големина град во ентитетот Република Српска.
Дуња е еден од тие кои трагаат по убавината и кои неретко новинарското перо го заменуваат со четката за сликање. Пред неколку години го открила планинарењето во кое набргу се заљубила.
– На почетокот, а и сега, планинарењето ме воодушевува. Заминуваш два дена на планина и забораваш на се останато и мислиш како да стигнеш до врвот, како да се спуштиш низ брдото, како да ја надминеш карпата…вистинско уживање, вели таа.
Врвот на Олимп во Грција и Голем Кораб во Македонија се само дел од планините кои таа и нејзиното друштво успеале да ги покорат. Планинарела скоро во сите земји во регионот, а засега неостварена желба и е Африка.
– Во принцип се трудам да бидам истрајна, а таа истрајност ме натера да се качам на грчкиот Олимп, на македонскиот Голем Кораб, на Триглав во Словенија, на врвот Миџор во Србија, како и на врвот Маглиќ во БиХ, вели таа.
Била и на италијанските Доломити и на Велебит во Хрватска, а со насмевка вели дека за 20 метри не успеала да се качи и на највисокиот врв во Австрија, Гросглокнер.
– Некогаш е едноставно и не знаеш како планината ќе реагира. Рано утро во три часот може небото да биде чисто и полно со ѕвезди, а за неполн час да почне да дува ветер, а дождот да се претвори во снег. Мора да се почитува планината во такви моменти, вели Дуња.
Незаборавни и се искуствата кога се качувала на Триглав во Словенија и на највисокиот врв во Грција, Олимп.
– Олимп беше првата вистинска планина на која сум се качила и која ми е посебно драга. На Триглав пак дознав дека сум заљубена во карпите, вели таа и набргу ги открива нејзините најголеми желби кога станува збор за освојување на планинските врвови.
Како од пушка вели дека тоа се Мон Блан и Килиманџаро.
– Со моите другарки размислувавме да направиме женска планинарска екипа и да одиме на експедиција на највисокиот врв на Африка. Се надевам дека еден ден ќе успееме во тоа, со нескриена желба објаснува младата новинарка.
Пашалиќ е дипломиран политолог со мастер од меѓународна политика, а работи како уредник во новинската агенција СРНА. Како што направила скок во професиите така прави скокови и во уметноста бидејќи како што вели, не можеш да изигруваш уметник кога работиш со факти. Па така, ако не се качува по планини таа се занимава со сликање, а некогаш знае и да земе гитара и да направи некоја песна.
– Балканот има одлични предиспозиции за развивање на планинскиот туризам. Тоа го видов уште во 2009 година кога повеќе од стотина планинара од преку 50 планинарски друштва од Република Српска ги посети Македонија и Грција и се качивме на највисоките врвови во тие две земји. Видов недопрена природа, погодна за ридски велосипедизам, за рафтинг, планинарство, алпинизам, собирање билки или пак фотографирање, објаснува Пашалиќ и додава дека би требало планинарските сојузи на државно ниво да поттикнуваат соработка. Вели дека и самите држави треба да вложуваат во планинарска инфраструктура, изградба на домови и стази со опрема.
– Многумина не разбираат што значи планинарењето и дека тоа е стил на живот. Тоа дава повеќе отколку што бара од нас. Планинарењето не прави подобри луѓе и вреди да се вложува во него.
(А.М.)