Tag: природа

Зимски марш – викенд на планина

Да се искачиш на врвот е опција (право на избор), но да се симнеш долу е задолжително. Ова го напиша познатиот алпинист Ед Вистурс, првиот Американец кој се искачил на сите 14 врвови повисоки од 8.000 метри во светот, во својата книга во која го опишува подвигот. Дури и далеку поедноставните авантури почнуваат со тешка одлука-дали воопшто да се појде. Нашиот пријател Сашо Новески одлучи за прв пат да го освои врвот Солунска Глава на планината Јакупица во Македонија. Патешествието го овековечи на два начини-со зборови во неговиот дневик и со одлични фотографии. Уживајте во дневникот и во фото-галеријата.

Чеплес – Даутица – Солунска Глава

Петок

За мене работен ден до 18:30, а веќе со спремен ранец за тргнување. Во 19:20 го фативме возот за Богомила. Во 20:10 на железничката во Богомила не чекаше Роберт, човекот кој со кола требаше да не однесе до Папрадиште. Кога стигнавме во селото, направивме кратка пауза да се подготвиме и да тргнеме на пат до Планинарскиот дом Чеплес. Само што ги изодевме првите стотина метри, почна да врне дожд. Нејсе, ние сме направени од поцврст материјал, си велиме.

По половина час одење низ густа шума налетавме на уште една група планинари од Скопје од планинарскиот клуб „Македон“ кои се движеа кон Чеплес. По вообичаеното здраво живо, продолживме заедно и стигнавме до домот во 22:00 часот. Откако се сместивме и средивме, се запознавме со сите луѓе што беа пристигнати во домот. Краток муабет, по една чаша топла ракија или топол чај и заминавме на спиење. Не чекаше станување рано сабајле и напорен ден, па требаше да имаме бистри и наспани глави.

Сабота

Саботата станавме во 5:30 часот. Мрзоволно се протегнавме, но сепак сите станаа набрзина. По завршување на утринските хигиенски обврски, некои појадуваа, а некои се напија само топло чајче. Поради густата магла, стартот го одложивме за уште еден час. Тргнавме во 7:05. Времето сега беше бистро, а пред нас видливо.

Маглата се спушти под нас, лежејќи над населените места Нежилово, Папрадиште, Црешново, Богомила, Ореше, Ораовдол…

Јасното време не дружеше по целиот шумски пат, па по зимската патека, се до гребенот над горна ливада. Од левата страна на гребенот можевме да го видиме Плавник, но не и Јакупица, односно само врвовите на Јакупица беа гордо исправени над густата магла. А, од нашата десна страна видливоста беше едвај 50 -тина метри и не можевме да се радуваме на Нежилова карпа со врвот Солунска Глава, но после десетина минути се пружи поглед на Нежилова карпа. Можете само да замислите…

Врвот Солунска глава се наоѓа на 2.540 метри надморска висина. За името, се вика Солунска глава затоа што кога времето е јасно и бистро, од тука, можете да го видите дури и Солун.

Во 12:00 тргнавме назад за да стигнеме со време до Планинарскиот дом Чеплес. Овој пат се враќавме по летната патека. Бргу одевме. Кога стасавме здивнавме малку и на брзина се пресоблековме, па се подготвивме за ручек. Добро јадење со добра салата и прекрасни луѓе. Планините не прават подобри. Планот беше да преспиеме и оваа вечер во Чеплес, но околу 21:00 часот ни текна да се симнеме во Папрадиште и таму да преспиеме во планинарскиот дом. Тоа и го напраивме. Си ги собравме ранците и пат под нозе. По широкиот пат се симнавме надолу. Минувавме низ прекрасната шума, прекрасните мали водопади кои шумеа во ноќта. Замислете ја оваа слика, со малку осветлување од месечината и од нашите челни ламби.

Не ни се брзаше. Полека надолу со добар муабет стасавме до селото. Но, во домот немаше никој. Почекавме 20 минути и дојде Емил, домарот на планинарскиот дом. Ни отвори и ни покажа каде ќе се сместиме. Што ни остануваше освен да сумираме импресии до долго во ноќта.

Недела

Во Папрадиште останавме цел ден. Утрото пристигнаа деца од Русија кои во Македонија биле дојдени да го изучуваат македонскиот јазик и да ги запознаат нашите убавини. Помуабетивме, им одговоривме на пољубопитните од нив. Поминавме еден неамбициозен ден, како што доликува на недела, во одмор и во муабети, восхитувајќи се на убавината што не опкружуваше.

Околу 16:00 часот пристигна Роберт, човекот што требаше да не однесе до Богомила. Во 18:35 се качивме на возот за Прилеп. После 45 минути возење стасавме. Се разделивме со пријателите и секој по дома. Туш и веднаш на спиење затоа што за мене сепак понеделникот е работен ден.

Ако некој реши да го искачува овој врв првпат како што направив јас, секако, добро подгответе се и задолжително побарајте луѓе што ја познаваат планината за да ви ги покажат сите убавини. Нормално, и безбедно да ве однесат до врвот и да ве вратат назад. Јас бев импресиониран од ова авантура. Се надевам дека и вие ќе го направите истото, а до тогаш уживајте во фотографиите.

Текст: Сашо Новески

Фото: Ване Михајловски

January 2, 2015
Во селото со пет музеи

Скопје има осум музеи, Охрид четири, Битола два, а повеќето помали градови по еден. Но едно мало село од 200-300 жители, затскриено меѓу планините во централниот дел на Македонија, има дури пет. Горно Врановци е познатото село-музеј, со многу повеќе историја отколку што може да се очекува од еден таков изолиран крај. Но токму тоа била неговата предност во историјата што го направила славно.

Во еден момент од историјата, во Втората светска војна, ова мало селце на некој начин било главниот град на Македонија. Партизаните се бореле против неспоредливо помоќните окупаторски сили. Но имале добра стратегија, создале голема слободна територија во непристапните планински краишта во централниот и во западниот дел на Македонија. Таа територија, како и целата борба, се раководела од Горно Врановци. Тука бил Президиумот на АСНОМ, значи државното собрание, Централниот комитет на Комунистичката партија на Македонија, која била еден вид влада, Главниот штаб на НОБ, како денешен генералштаб, и ОЗНА, разузнавачката служба.

По конечното ослободување, сите тие институции се префрлиле во Скопје и таму функционирале. Но куќите во Горно Врановци, каде што биле сместени, денес се нивни спомен-музеи. Заштитени и одржани, го чуваат споменот на таа борба.

Музеите се мали, сите имаат по една-две соби, главно полни со стари документи или копии, големи фотографии од славното борбено минато и понекое парче оружје што го користеле партизаните. На нив точно може да се види колку било тешко, на пример по фотографијата од тројца партизани, сите облечени во различни униформи, кој каква успеал да најде. Но имало и интересни моменти, како тој кога готвачот со црпалката в рака застанал да се слика до борците со пушки.

Петтиот музеј е поинаков. Тоа е печатницата во која бил испечатен првиот број на дневниот весник „Нова Македонија“. Внатре е печатарската машина тешка еден тон, која партизаните кришум ја носеле в раце од Скопје до таму, преку планини и долини.

Во соседната соба може да се види и како се сложувале страниците за печатење, буква по буква. Тоа што денес се прави за неколку минути на компјутер тогаш било макотрпна работа. „Нова Македонија“ веќе не е ниту партизански ниту државен весник, но се` уште излегува, како најстар во Македонија и еден од најстарите на Балканот, со 69 години. Членовите на нејзината редакција секој октомври го посетуваат музејот, по повод годишнината од првиот број на 29 октомври 1944 година.

Шестиот музеј е спектакуларен. Но нели беа само пет? Да, но шестиот не е спомен-куќа важна поради историските настани од Втората светска војна, туку е милиони години постар. Тоа е природата околу Горно Врановци. Малата Врановска река во ова осојничаво место создава толку влага што камењата и корите од дрвјата се прекриени со мов.

Волшебна зелена земја како од „Господарот на прстените“. Водата се пробива низ камења, карпи, паднати стебла, а со секој чекор љубопитноста расте за тоа што има зад следниот мал водопад. Во природата, со малку среќа, ќе се сретнете и со некои од нејзините жители. Малите гуштери веројатно ќе бидат порасположени да позираат пред вашиот фотоапарат, но верверичките ќе ги снема за неколку секунди.

Низ Горно Врановци не прошетаа две момчиња што веќе се иселиле од таму во Горно Јаболчиште. Велат, има се помалку жители во ова село. Иако е оддалечено по триесетина километри од Скопје, Прилеп и од Велес, до него може да се стигне само преку Велес по тесен планински пат. И покрај тоа што е единствено со толку многу атракции, тешко се наметнува како туристичка дестинација. Дури ни за викенди.

Особено во последнава деценија, откога не работи хотелот „Врановци“. Изграден во 1986 година, дваесетина години ги пречекувал велешките работници од јавните претпријатија и многу други гости. Веќе не е отворен поради судските спорови околу сопственоста. Како секој друг хотел што одамна го испратил својот последен гостин, и овој сега изгледа како сцена од филмот „Сјаење“ на Стенли Кјубрик.

Стар, затворен, напуштен, тивок. Толку тивок што речиси може да се слушнат звуците од минатото, од гостите на големата тераса со поглед на реката или од оние во собите со прозорци завтрени кон планинските врвови. Но се слуша само ветрот, шумот на реката и минатото. Затоа што сегашност таму нема.

Гоце Трпковски

December 16, 2013
Освојте прекрасен фото-апарат на Балкон3 фото натпреварот!

Имате љубов кон фотографијата? Дали сте професионален фотограф или можеби само повремено фотографирате со Вашиот телефон? Ова се Вашите пет минути. Балкон3 организира фото натпревар отворен за сите корисници на Фејсбук. Се` што треба да направите за да се пријавите е да кликнете „ми се допаѓа“ на нашата Фејсбук страница, доколку веќе го немате направено тоа и да ја прикачите Вашата фотографија. Темата на натпреварот ќе биде: „Вашата најдобра фотографија“. Можете да фотографирате што ќе Ви падне на памет: природа, храна, историски и културни споменици, луѓе, балкони…

Натпреварот ќе започне на 26-ти септември и ќе заврши на 18-ти октомври. Победник ќе биде корисникот кој ќе има највеќе гласови. Поканете ги вашите пријатели да гласаат за Вас и да Ви помогнат да ја освоите прекрасната награда и автоматски зголемете си ги шансите за победа. Главната награда е фото-апарат модел Т350 од марката FujiFilm. Спецификациите на фото-апаратот се како што следат:
– 14 Мегапикесели резолуција;
– 10 пати оптички зум (28-280мм);
– 3.0 инчен LCD;
– стабилизатор на слика;
– можност за снимање HD видео;
– Литиум-јонска батерија;
– Макро 2см.

Тука можете да ја постирате Вашата фотографија. На сите натпреварувачи им посакуваме многу среќа за претстојниот натпревар. Натпреварот може да почне!

September 26, 2013
ПЛАНИНАРЕЊЕ, ПОЛНА МЕСЕЧИНА И ДОБРА МУЗИКА. УНИВЕРЗУМОТ СЕПАК СЛУША!

Додека го пиев моето утринско кафе, размислував за планини, шуми, природа, додека се топев од жештина ми заѕвони телефонот. Ха, мојата другарка ме покани да пуштам музика на забава што ќе ја организира планинарско друштво на планина и тоа на 1500 метри надморска височина! Универзумот сепак слуша!

Дивата, а нежна природа, волшебните дрвја, цветните ливади на планината Бистра, чистиот воздух кој како магичен мирис опива, дури и комарците кои мудро и упорно досадуваа, беа дел од оваа бајка.

Карактеристично за овој настан беше несекојдневната организација, која беше за голема почит. Присуствуваа околу 180 луѓе, за секој од нив имаше наместен шатор, подлога и вреќа за спиење, изворска вода од која не можевме да се изнапиеме, шанк со пијалоци, чајче за секој планинар кој се врати попотен од дождот кој ги сретна и поздрави во шумата, како огромен шампањ за добредојде.
Рачно ископаните и направени вециња, беа уште едно уникатно изненадување од друштвото, можам да потврдам за нивната креативност.

Вечерта следуваше забавата до утринските часови, сите беа весели, кои уморни од планинарењето до околните врвови, кои расположени од пијалоците, кои од музиката, кои од симпатиите што ги запознаа.

Друг подарок беше полната месечина која беше најбиску до земјата годината и магичното виножито кое се исправи после дождот над планините. Секоја чест за планинарското друштво Македон и целата љубов и страст кон овој настан, толку поради тоа кружеше преубава енергија и насмеани лица. Се гледаме догодина пак!

Фотографии: Николчо Петров
Автор: Ана Секуловска

September 5, 2013
Почувствувај ја Преспа

Високи планини, котлина, езеро, остров. Синило, кое за момент ги засенува зелените површини и карпестите височини. Иако денес, ни одблиску не е она езеро кое го паметат постарите, тоа сe` уште плени и повикува за посета. А Добредојдето кое ќе ве пречека, е момент кој не се опишува.

Денес, езерото е многу помало, а за тоа сведочат огромните песочни плажи, за кои, по се изгледа никој не се грижи. Но и така оставено, на милоста на природата, тоа сепак успева да ја задржи убавината, која некогаш сјаела како прамен, сончев зрак. Околните села, добро скриени за оние кои прв пат ќе ги посетат, само ја надополнуваат сликата која ќе ја добиете како прв впечаток. Едноставно, вреди да бидете пријатели со овој крај, бидејќи има што да понуди.

Дупени бич

Почнувајки од источната страна на преспанското крајбрежје прво село на кое ќе наидете е Подмочани. Овде може да го посетите етнолошкиот музеј во сопственост на Јоне Ефтимовски каде ќе имате прилика да погледнете над 3000 вредни експонати: прекрасни примероци на накит, оружје, стари монети и преку 200 различни Македонски национални носии од разни региони на Македонија. На највисокиот рид во селото се наоѓа црквата Св. Петар и Павле, а до неа се издига преспанскиот крст висок 30 метри и широк 20 метри, видлив од сите страни на Преспа.

До него селото Грнчари во кое се наоѓа малиот манастир Св. Илија, за кој се верува дека датира од 13 век, сместен во пазувите на Баба на само 3 километри од селото. Фрескописот е импресивен, а природата фантастична.
Следува селото Асамати каде имате пристап до орнитолошкиот резерват за птици, Езерани. Резерватот се протега на 10-тина километри северно од преспанското крајбрежје и тука живеат 115 ендемски видови птици (пеликан, малиот корморан, белоопашестиот орел, дебелоклунестата вртимушка и фламингото). Истиот е под заштита на разни интернационални организации.
Во близина на Асамати се наоѓа Претор, прекрасно туристичко место, поделено на два дела, селото (во горниот дел) и туристичката населба (крај езерото) и населбата со вили на ридот кон Сливница. Убаво уредената плажа, неколкуте модерни кафеани, ќе Ве натераат да се чувствувате како на некоја ексклузивна морска дестинација.

На само неколку километри од Претор, повторно во подножјето на Баба, е селото Курбиново, каде се наоѓа познатиот манастир Св. Ѓорѓи. Поделени се мислењата за времето од кое датира, 11 или 13 век. Скромната градба со величествени фрески насликани во 1191 година е скриена во идилична чистинка над Преспанското езеро со импресивен поглед. Ѕидниот декор во самата црква е еден од најдобрите примероци во Македонија. Имено, во овој манастир се наоѓа фреската на Архангел Гаврил, која ја има на банкнотата од 50 денари.

Следна станица е селото Сливница. И уште еден манастир, кој не смеете да го пропуштите. Манастирот Св. Богородица се наоѓа на три километри од селото. Манастирскиот комплекс содржи скромна црква, изградена и декорирана во 17-от век. Фреските се добро зачувани и ги носат стилските карактеристики на фрескописот од почетокот на 17-от век во Македонија. Во состав на манастирот има конаци во кои може да се преспие. Овде била сместена втората по големина ресавска школа, после Лесновскиот манастир.

И повторно природа која Ве остава без здив. На самиот брег на езерото е сметена туристичката населба Сливница. Овде се наоѓа една од најубавите плажи во преспанскиот регион, долга околу 400 метри, послана со ситен песок, опремена со лежалки и хавајски чадори. По патот следуваат Љубојно, Брајчино и Долно Дупени. Оддалечени само 15 минути од Преспанското езеро, во непосредна близина на националниот парк Пелистер. Богати со извори на пенлива вода, висока и зелена шума, планински врвови што пленат со својата убавина. Освежени од пелистерскиот воздух од една страна и заплиснати од преспанското сонце од друга страна, со автентична архитектура и љубезни домаќини, овие села и по својата местоположба и по убавините што ги нудат се особени. Ова се едни од најубавите села во Македонија, добро организирани, одлично обележани и со бескрајна чистота.

Брајчино

Љубојно

Тука веќе има поразвиен туризам. Може да се сместите во хотелот Стара чешма во Љубојно, во хотелот на Тетка Николина во Брајчино, да изнајмите соба во некоја од локалните куќи или да преноќите во конаците на манастирот Св. Петка во Брајчино. Има одлични гостилници, во кои може да пробате традиционални јадења за овој крај (полнети пиперки, сарма или мусака, тавче гравче, чадено месо, циронки, домашна пита, кисело мелко, питулици, а како најголем специјалитет се предлагаат домашни колбаси, кои во Брајчино ги викаат лукаинци). За странските туристи најатрактивна е шестчасовната прошетка до Големото Езеро, во средиштето на националниот парк Пелистер, на височина од 2.200 метри.

Обележаната патека за планинарење на гостите им овозможува да уживаат во прекрасните убавини на овој крај. Тука можете да ловите пастрмка во реката, да одите на пикник или да ги посетите старите воденици покрај реката. Исто така можете да ги посетите и селските цркви и манастири кои ги има во голем број, од кои најатрактивни се црквата Св. Петка во Брајчино и Св. Петар и Павле во Љубојно. Црквата Св. Петка датира од XVI век, во манастирот има извор кој во текот на цела година е пресушен, а протекува на 7 август, вечерта спроти празникот, и на 8 август кога се слави празникот на манастирот. Црквата Св. Петар и Павле e издигната на околу 800 метри надморска височина, над црквата Св. Танас, на една убава рамнина на височинка, заобиколена со густа шума од сите страни.

Поради близината до Преспанско Езеро, за љубителите на водата и птиците интересни дестинации се и островот Голем Град и птичјиот резерват Езерани. Убаво уредената плажа на границата со Р. Грција, во месноста Маркова нога (која е и најјужна точка на Р.Македонија) во летниот период привлекува голем број туристи. Овој печалбарски регион најголем број посетители има во средината на јули и првата половина на август, кога се одржуваат традиционалните иселенички средби на 2 август (Илинден) во Љубојно и на 8 август во Брајчино.

Затоа Ви препорачуваме, доколку сакате да ги доживеете боите на виножитото, да уживате во најпрекрасното ѕвездено небо, да го осетите духот на традицијата, посете го Преспанскиот крај. За оние кои не биле, пропуштиле да ја доживеат магичната убавина на овој регион, а за оние кои биле, убедена сум дека секогаш останал во нивните срца, со желба да одат повторно и повторно и повторно…

Кристина Ангелеска

August 14, 2013
Матка – прегратка на природата!

Балкон 3 Ве води со чамец низ кањонот Матка, на реката Треска до пештерите Врело. Овој прекрасен кањон се наоѓа на само 15 километри од Скопје. Подводната пештера Врело е една од најдлабоките пештери во светот и не е сеуште истражена. Овие природни убавици беа македонски кандидат заедно со Охрид за Новите 7 светски чуда на природата.Кањонот Матка е секојдневно посетуван од туристи од целиот свет, од вљубеници во екстремните спортови (алпинизам и кајак на диви и мирни води), спелеолози, авантуристи, рекреативци… Покрај овие дарови од природата, тука се наоѓаат и повеќе цркви и манастири од средниот век, повеќето зачувани во целост. Некои Матка ја нарекуваат и Мала Света Гора.

Посетете ја Матка кога ќе можете. Дотогаш само притиснете: Play!

Балкон3

фото: Ерџан Селим

August 11, 2013
Пештера од приказните, легендите и „Господарот на прстените“

Пештерата Пешна, се наоѓа на 6 километри од Македонски Брод на регионалниот пат кој води кон Самоков и е една од најатрактивните природни убавини во Македонија, од кои голем дел за жал не се откриени. Оваа пештера која ја знаат само малкумина е неоткриено богатство и целосно неискористена туристичка атракција, иако е прогласена за споменик на природата. До неа се доаѓа по живописна патека загрната со дрјва и грмушки која води до неверојатно големиот пештерски влез.

Според спелеолозите, Пешна има најголем влезен отвор на Балканот. Oва ремек дело на природата со својата величествена големина, грандиозност и убавина ќе ве остави без здив. Висока е околу 30 метри, а длабока околу 70 метри. Во горниот дел од пештерата нема да видите многу сталактити, но затоа погледот ќе Ви го задржат прекрасните форми направени од самата карпа, а може да видите ендемски вид на лилјаци кои се многу значајни за био-системот. Ќе наидете на карпи високи и над два метра, со прекрасен разигран релјеф. Благодарение на огромното окно, сончевите зраци успеваат да продрат до крајот на пештерата што овозможува да се прошетате низ неа без никаков проблем. Сводот и ѕидовите се во неверојатни бои, од светло зелена до виолетова.

Интересно е што во месец мај, кога се топат снеговите од високите планини во тој предел, и кога водата ќе надојде, Пешна ечи од татнежот на водопадите кои се внатре во неа. На влезот од пештерата во нејзиниот северен дел ќе Ве пречека жубор од мала река која извира од малото езеро сместено на крајот од пештерата, а според извесни теории тоа е Крапска река, која формира неколку подземни езерца и водопади. Овој вруток во сушните периоди целосно пресушува.

Како пештерски систем за кој се претпоставува дека е долг над 10 километри, претставува еден од најголемите пештерски системи во Македонија. Македонски спелеолошки друштва заедно со свои колеги, француски експерти, секоја година вршат истражувања и откриваат неверојатни подземни богатства, единствени на планетата. Имено, во пештерата на 200 метри под земја е откриено езерце во кое живеат ендемски вид риби со човекова кожа, нешто што до сега во поранешна Југославија беше препознатливо единствено за Постојна во Словенија.

Пешна е регистрирана како локалитет од доцно античкиот период во Македонија. На влезот на пештерата постои средновековна тврдина. Остатоците од тврдината се поврзуваат со месноста „Девини кули“ за која легендата вели дека Крале Марко, кој имал 4 сестри, на две од нив им изградил живеалишта во овој предел.

Уште во 14-от век, во самата пештера изградил дом за својата постара сестра Пешта. Додека на помалата Дева и изградил живеалиште спроти пештерата, оддалечено неколку стотини метри на запад. Од нејзиниот дом сеуште има остатоци на врвот од ридот. Денес, според нивните имиња се сегашните топоними на селата Девич и Пешна.

Пештерата Пешна во „Њујорк тајмс“ е опишана како идентична на измислените пештери во „Господарот на прстените“. Замокот изграден внатре во пештерата во голема мера потсетува на Хелмс Дип од „Господарот на прстените“.
Овде, во овој предел има бескрајно чиста природа каде што може да направите одличен пикник бидејќи на неколку стотини метри од пештерата тече реката Треска, која воедно е и идеално место за рибарење. Среќна околност за рибарите кои немаат среќа е блискиот мотел Пешна кој има сопствен рибник. Во близина на пештерата се наоѓа локална меана Дедо Илија која нуди традиционални македонски јадења.

Ова ремек дело на природата треба да се најде на вашата must see листа. Вреди да се посети пред се заради недопрената природа на овој крај, синилото на небото, мирот и тишината, а откако ќе ги направите најубавите фотографи кои ќе ги оживуваат вашите спомени, може да продолжите во потрага по нови авантури.

Кристина Ангелеска

July 30, 2013
Шарски води – Златото на Македонија

Адреналин, природни убавини, вкусно гравче. На 30-ти јуни 2013 година, на падините на Шар Планина, по седми пат се одржа маратонот во планински велосипедизам „Шарски води 2013“. Станува збор за исклучителен планински предел, богат со многу извори, мали рекички и водотеци, но и ретки природни убавини, идеални за рекреативен планински велосипедизам или планинарење. И покрај најавените влошени временски услови за време на одржувањето на трката, повеќе од 250 вљубеници во планинскиот велосипедизам и природата се појавија на стартот на ски-центарот Попова Шапка.

Речиси сите учесници ги поминаа предвидените 95 километри и стигнаа на целта во селото Вруток, каде што се наоѓаат изворите на Вардар. Таму, во непосредна близина на изворот Вруток, им беа врачени медалите на победниците, а трката симболично заврши со традиционалното гравче. Трката е веќе традиционална, а желбата на организаторите е догодина на Шар Планина да возат велосипедисти од целиот регион.

Автор: Балкон3

July 9, 2013
Радуша-местотo каде завршува Босна, а почнува Херцеговина

Пеколните температури наговестуваат дека летото е веќе пристигнато, но овие фотографии кои деновиве ги снимија планинарите на планината Радуша во Босна и Херцеговина, каде снегот на надморска висина од скоро 2.000 метри се уште царува, ќе ви покажат дека не е така.

Од Радуша, природната граница каде завршува Босна, а под неа е распослана Херцеговина, има фантастичен поглед кон Рамското езеро, а чувството дека се уште е зима е реалност. Радуша е фасцинантна планина која се протега на подрачјето помеѓу Вуковското поле на северозапад, преминот Захум и јужно кон Рама со големото вештачко езеро и планината Стожер на северозапад кон превојот Маклен на исток.

Локалното планинарско друштво ХПД Рама неодамна успеа да се искачи на највисокиот врв од оваа планина -Идовац (1.956 метри), а од каде има фантастичен поглед на прекрасното Рамско езеро.

Снегот се уште обилно ги прекрива врвовите на Радуша, како и блиските планини како Враница каде снежни наноси има и во текот на летните месеци. Меѓутоа, овие слики во кои се уште може да се забележи снегот на Радуша всушност се знак за пролет бидејќи станува збор за подрачје каде во текот на зимата паѓа снег во изобилство, со просек од преку 80 сантиметри во повеќе од 120 дена од годината.

Уживајте во фотографиите во кои ќе се вљубите:

Текстот е преземен од: Lupiga.com

Фот: Ante Beljo/HPD Rama

Линк до оригиналот: http://lupiga.com/vijesti/index.php?id=7652

May 11, 2013
Фетије – град на волшебната природа и тиркизната боја

Ако градовите и морињата се споменуваат по боите, на Фетије ќе му доликува тиркизната боја. Не е лесно да се прошета Фетије за неколку дена. Има алтернативи кои одговараат на сите вкусови. Историја, култура, плажи, спортови на вода, најдобри места за параглајдерство во Турција, највпечатливи историски локалитети, најдобри заливи…

Што ќе речете ако ви кажам дека во Фетије има и зимски спортови? На 80 километри од центарот на градот, на врвот на Ерен планина (2677 м.) пејсажот е импресивен. Ова е многу погодно место за скијање. Добро, дали знете дека секоја година во Фетије се одржува турнир во борење? Сакав само да наведам за тие што се заинтересирани.

Не ги заборавив ниту фанатиците за еколошки туризам. Мугла е многу богата во поглед на монументалните дрвја. Да ви ја кажам добрата вест дека 12 од нив се ноѓаат во границите на Фетије. Паламида, Чинар и другите различни видови дрвја, и покрај што се стари 1000 години сеуште со голема гордост ги поздравуваат посетителите.

Поради неподносливата летна горештина, населението на Фетије мигрира на висорамнините. Качувањето по висорамнините во последните години стана туристичка актвиност. Џип сафари возењата се доста популарни. Висорамнината Секи е најпозната. Најпопуларно место за љубителите на „трекингот“ е Лукиа. Почнувајќи од селото Оваџик кое се наоѓа на планината Бабадаг на секои 100 метра има знаци, следејќи ги нив можете слободно да пешачите. Фетије има бесконечно многу алтернативи.

Ако веслањето за вас претставува приоритет вие сте на вистинската адреса. Морето е мирно, чисто и е покриено со борови шуми. Во локалитетот Карагозлер има натпревари од меѓународен квалитет. Ако веќе сте заминале во најубавите заливи на Турција, редно е да не се вратите без да нуркате, нели? Бреговите на Фетије и Гочек заедно со флората и фауната ги привлекуваат љубителите на нуркањето.

Бродовите обично тргнуваат наутро помеѓу 9:00 и 10:00 часот. До 17:00 се останува на море. Најпопуларните места за нуркање се заливот Далјан, пештерата Афкуле, гребенот Баракуда и Саријарлар. Природното чудо, плажата Патара со 18-километарското крајбрежје, финиот песок и плиткото море е место кое мора да се посети. Поради постојаниот ветар исто така е погодна и за сурфање.

Плажата е заштитена поради тоа што е место каде што морските желки ги несат јајцата. На влезот на плажата, кај паркот има неколку ресторани. Се е добро, но каков е вашиот однос со калта? Изненадени сте нели? Во границата меѓу Анталија и Мугла, во рекичката Ешен се организираат кану тури. Турата започнува во 11:00 часот и трае шест и пол часа, а во текот на турата има пауза за бањање во кал. Единствениот начин да се ослободите од калта е себеси да се препуштите на ладната вода на рекичката Ешен.

Ако се задржиме на историските споменици треба да се спомене дека за време на Византија, Хантос било седиште на епископијата, тука се останати делови од прекрасниот споменик Нереид, во текот на 1841-1842 година поголемиот дел од споменикот со бродови е однесен во Англија. На далечина од 40 километри од Фетије се наоѓа античкиот град Тлос.

Ако веќе сте уморни од топлината на Фетије, еден ден направете нешто различно. Влезетe во еден тесен и висок кањон, каде што не може да влезе ниту сончевата топлина. Одете по ледената вода и стигнете до Сакликент (скриениот град). Рекичката без разлика дали е зима или лето тече „лудо“, не е можно да се движите по течението. Затоа над рекичката, на ѕидот на кањонот се поставени дрвени скелиња.

Скелињата се едниствениот пат по кој ќе можете да напредувате и да стигнете до изворот на рекичката. Бидејќи на дното на рекичката има чакал и камења, не заборавајте да земете обувки. Кањонот е долг 18 км, понекогаш се стеснува, понекогаш патот е нерамен и тежок за одење. Тешко е да се оди до крај. Најдобро е да пешачите неколку стотини метри и да се вратите назад. Ако на враќање веќе сте уморни, препуштете се на течението на студените води на кањонот, но не излегувајте од скелето туку од самиот поток.

Едно од највпечатливите места во Фетије е Долината на пеперутките. Карпите и долината на боровите дрвја се затворени за каков било вид на конструкција. По одреден напор, откако ќе се искачите, ќе видите како карпите и дрвјата се обвиткани со „шал“ од милијарди пеперутки. За да стигнете до таа долина прво е потребно да одите во Олудениз (мртво море). Од таму ќе изнајмите чамец и ќе стигнете до песочната плажа на долината. На дното на морето нема воопшто мов. Покриено е со бел песок.

Да се одмарате во Олудениз, земјата на соништата, не значи само да лежите на плажата туку многу повеќе. Олудениз, чудото на придодата можете да го гледата и од височина од 1969 метри, полека спуштајќи се со параглајдер од Бабадаг. Ако сакате шопинг ќе ја посетите чаршијата Паспатур. Во вторниците можете да ги посетите и еднодневните пазари. Не заборавајте да појдете и во Кајакој и Сејдилер, познатите места за ткаење теписи и ќилими. Кога ќе огладнете посетите ги рестораните покрај Паспатур чаршијата кои нудат различни домашни јадења, ќебапи, пиде. Морски специјалитети можете да најдете во рестораните покрај крајбрежјето.

Гулшах Џенгиз

October 3, 2012