Одличен концерт на Ману Чао и грчкиот бенд Баилдса во Скопје.
Сите среќни:)
Фото: Тоше Огњанов
Интервјуто со Баилдса можете да го прочитате на следниов линк.
Category: Галерија
-
ФОТО ПРИКАЗНА: КОНЦЕРТ НА МАНУ ЧАО И БАИЛДСА ВО СКОПЈЕ
Топол пречек за Баилдса – предгрупа на Ману Чао Ману Задоволни Clandestino Одлични како и секогаш – Баилдса United states of Balkan Поздрав – до следниот пат -
Коринтскиот Канал слави 120 години постоење
Грците на шега го нарекуваат “одводот” и навистана според современи стандарди тоа е прилично мал воден премин: околу 6.5 км долг, 16.5 м широк, 8 м длабок, но заштедува некои 700 км кружење околу Пелопонез и неговите незгодни јужни ‘ртови. Каналот овозможува брза врска помеѓу Егејското и Јонското море следствено скратувајќи го патот помеѓу Јадранското море, источниот Медитеран и Црното море.
Ова е причината зад 2000 години старата желба да се направи овој премин… до моментот кога се создадоа идеални услови за тоа – комбинација на индустријализација и вистинските луѓе на власт кои го овозможија остварувањето на проектот во летото 1893.Суец – Коринт – Панама – Касос!
Работата на каналот била прилично комплицирана за тоа време. Потребни биле 2500 работници кои користеле најнова технологија (вклучувајќи машинерија за создавање експлозии од фабриките на Нобел во Германија и Италија) под надзор на инженери и архитекти од цела Европа.
Работата на каналот била отпочната во првите години на создавањето на Грчката држава од страна на првиот гувернер Јанис Каподистриас, но францускиот инженер кој бил избран за оваа задача побарал огромна сума пари па неговиот план бил одбиен. Отворањето на Суецкиот Канал ја поттикнало владата на Заимис да донесе закон за отворање на грчки канал истата година и започнале со потрага по странски партнер. Тоа повторно се покажало како тешка задача бидејќи три компании, Француска компанија, унгарски инженер и уште една француска фирма банкротирале во текот на изборот. Конечно, придонесот на Андреас Сигрос, бизнисмен и помагач на Грчката држава во нејзините почетоци, овозможи проектот да биде завршен 3 години подоцна. Тоа беа времиња кога се одвиваа првите големи потфати во изградбата на инфраструктура за време на владата на Трикупис чиј железнички систем низ целата тогашна грчка територија во голем дел постои и денес.Неколку години подоцна илјадници грчки работници (некои од нив веќе искусни) биле ангажирани од Французите во изградбата на Панамскиот Канал. Првиот брод кој поминал низ Панамскиот канал, американскиот брод на пареа SS Ancon, бил управуван од капетанот Никитас Мавракис, преименуван во Џон Константин од страна на американските морепловци. Мавракис потекнува од малиот остров Касос во Додеканезите (острови во југоисточниот дел на Егејското море) кој е родно место на многу капетани и поморски инженери кои долги години работеле на Панамскиот и Суецкиот Канал.
Рани неуспешни обиди
Последни кои се обиделе да пробијат канал биле Венецијанците во XV век. Нивниот неуспех бил последен во низата домашни и странски владетели кои се обидувале да го направат истото.
Идејата да се премине овој теснец кој ги поврзува полуостровот Пелопонез и копното датира од 600 п.н.е. за време на владеењето на еден Коринтски тиран. Идејата постоела но не и потребната технологија. Успешните трговци од древниот гламурозен Коринт не сакале да претрпат загуби поминувајќи по камената патека која била набргу изградена тркалајќи се по дрвени шини со помош на робови и коњи.
За време на владеењето на озлогласениот Римски Император Нерон започнало да се гради според плановите на Јулиј Цезар и Калигула. Интензивната работа на неколку илјади робови конечно била целосно согледана во ерата на современи конструкциски изведби, вклучувајќи 26 пробни бунари со длабочина од 10 метри кои се раштркани во должина од 3300 метри.
Остатоци од каналот на Нерон како што се прикажани на мапа од 1881 год.
Археолошките ископувања во 60-тите донесоа и други откритија од античкиот период, како што е патеката на Диолкос каде сè уште се видливи траги од патеката за бродови.
Каналот сега
Иако денес каналот е премногу тесен за големи товарни бродови и воглавно се користи за туристички, секоја година околу 15.000 бродови од најмалку 50 различни држави пловат низ него. Неодамна се започна со работа на проширување и продлабочување на каналот за да можат да проаѓаат траекти кои тргнуваат од пристаништето во Пиреа и одат кон популарни дестинации на островите во Јонското море и Италија. Три моста за возила и возови го поминуваат каналот на теснецот близу древниот град Коринт. Два потопни мостови ја регулираат пловидбата на влез и излез од каналот.
Оддалечен приближно 60 км од Атина теснецот е популарна попатна станица за милиони луѓе секоја година. Посетителите ги набљудуваат спектакуларните стрмни карпи, синилото на водата, неизбежно фотографираат и… уживаат во култното суфлаки од теснецот.Исто така, од 50-тите години вкусот на (еднакво култната) “Казино” баклава спакувана во алуминиумска фолија е нешто кое мора да го пробате како и сите посетители на ова популарно место за одмор на Пелопонез. И покрај затворањето на ресторанот во “Казино” и продавниците за пециво по должината на автопатот Коринт – Патрас (новиот заобиколен пат од почетокот на 21 век ги пресели рестораните малку подалеку) се вели дека не можете да ги избегнете овие старомодни десерти – легендарните слаткарници сè уште ги испорачуваат своите производи низ целиот регион.
Канал за авантуристи
Поради статусот кој го ужива каналот е место за бројни ризични потфати. Имено, земјотресот кој го потресе регионот во 1981 натера неколкумина мотоциклисти да организираат спектакуларен акробатски крос со цел да соберат средства за луѓето кои ги загубиле своите домови. Вистински скок со мотор беше изведен во 2010 од австралиски мотокрос шампион во слободен стил кој прелета преку теснецот на 95 метри височина со брзина од 125 км на час.
Натпреварувачите во стоечко веслање го поминуваат каналот секоја година како дел од редовната програма на светскиот шампионат. Мирните води на каналот им го олеснуваат патувањето.
Шампионатите во возење скутери на вода ги брануваат водите на Коринт.
Последно, но не и најмалку важно, банџи скокање…
На теснецот среќавате еден куп решителни луѓе. Опрема и патики ги очекуваат смелите – а во случај да мислите дека ова искуство би можеле и да го заборавите тука е екипажот да го сними вашиот скок.
Јас, ако ме прашате, би се задржала на активности од типот суфлаки/фотографии/зјапање во вода но… како што кажал Нерон (или старите Римјани) за вкусовите и боите не се расправа! Коринтскиот Канал очекува да го посетите и уживате во неговите убавини!
Софија Николау
-
„Шарениот град“ на Рајна совршен за летна авантура
Летно попладне во малото гратче Stein am Rhein ( во превод Камен на Рајна) во кантонот Шафхаузен во Швајцарија. Сонцето пече силно и пополека ги брка туристите да бараат сенка под некое дрво, во некое кафуле или во бар во стариот дел од градот. Високите средновековни објекти со своите прекрасни фрески и мозаици го измамуваат погледот на туристите. Всушност така и ќе дознаете кој е локалец, а кој само посетител во ова необично место. Вторите секогаш со подзината уста ја набљудуваат играта на бои на фасадите од градот, секоја наредна поубава од претходната. Летното сонце всушност им прави услуга бркајќи ги во тесните улички каде може да откријат некој убав ресторан или пак дуќан со рачно изработени предмети. Sten am Rhein е град во кој ќе се заљубите на прв поглед, а не залудно многумина посетители го нарекуваат “шарениот град“.
Во меѓувреме локалните жители имаат поинаква замисла како да се справат со жештината. Можете да ги приметите како трчаат наоколу по градот облечени во костими за капење обидувајќи се што побргу да стигнат до мостот на влезот од градот. И ние тргнуваме во правец на мостот. Пред него дузина деца се подготвуваат да скокнат во Рајна од височина од неколку метри. Децата се наредени од едната страна и чекаат знак од нивниот пријател кој проверува на другата страна да не случајно под мостот поминува некој брод. Одеднаш дава знак дека се е во ред по што младите скокаат од мостот, еден по еден. Секој се обидува на што поатрактивен начин да скокне во прекрасната Рајна која ако гледате од мостот ќе забележите дека има кристално чиста вода.
Брзата река ги носи капачите кон брегот, а тие по само неколку минути повторно се на мостот, каде пред очите на десетици љубопитни туристи изведуваат аматерски скокови во вода. Уживајте во галеријата на Балкон3 од скоковите во реката Рајна и од шарениот град Stein am Rhein.
-
Модерна Атина низ објективот на Константин Манос
Атина е огледало на денешна Грција. Ова неодамна ни го кажа светски познатиот фотограф Константин Манос во интервјуто за Балкон3 како одговор на прашањето како би изгледала неговата прочуена колекција фотографии насловена „Грчко портфолио“ ако беше направена во денешно време, а не пред 50 години.
Во текот на 60-тите години на минатиот век Манос ја отслика тогашна Грција преку фотографирање на селата во кои времето како да застанало. Во малите места каде немало ниту струја Манос ги „зароби“ традицијата, обичаите, животот, радоста и смртта на локалните жители. Неговите фотографии запечатија дел од историјата токму пред нештата засекогаш да се променат. Манос вели дека денес селата од неговите фотографии се поинакви места и не можат да ја доловат вистинската слика за Грција.
Според него, за да се почуствува пулсот на модерна Грција треба да се отпатува во главниот град Атина. Манос го стори токму тоа и децении по излегувањето на „Грчко портфолио“ ја создаде колекцијата „Атињани“. За разлика од црно-белите фотографии, овој пат тој го отслика животот на улиците во Атина преку фотографии во боја, соодветна за новиот милениум. Еве дел од Атина, луѓето, местата, што влегоа во изборот на Манос.
Автор: А.М.
-
Почувствувај ја Преспа
Високи планини, котлина, езеро, остров. Синило, кое за момент ги засенува зелените површини и карпестите височини. Иако денес, ни одблиску не е она езеро кое го паметат постарите, тоа сe` уште плени и повикува за посета. А Добредојдето кое ќе ве пречека, е момент кој не се опишува.
Денес, езерото е многу помало, а за тоа сведочат огромните песочни плажи, за кои, по се изгледа никој не се грижи. Но и така оставено, на милоста на природата, тоа сепак успева да ја задржи убавината, која некогаш сјаела како прамен, сончев зрак. Околните села, добро скриени за оние кои прв пат ќе ги посетат, само ја надополнуваат сликата која ќе ја добиете како прв впечаток. Едноставно, вреди да бидете пријатели со овој крај, бидејќи има што да понуди.
Дупени бич 
Почнувајки од источната страна на преспанското крајбрежје прво село на кое ќе наидете е Подмочани. Овде може да го посетите етнолошкиот музеј во сопственост на Јоне Ефтимовски каде ќе имате прилика да погледнете над 3000 вредни експонати: прекрасни примероци на накит, оружје, стари монети и преку 200 различни Македонски национални носии од разни региони на Македонија. На највисокиот рид во селото се наоѓа црквата Св. Петар и Павле, а до неа се издига преспанскиот крст висок 30 метри и широк 20 метри, видлив од сите страни на Преспа.
До него селото Грнчари во кое се наоѓа малиот манастир Св. Илија, за кој се верува дека датира од 13 век, сместен во пазувите на Баба на само 3 километри од селото. Фрескописот е импресивен, а природата фантастична.
Следува селото Асамати каде имате пристап до орнитолошкиот резерват за птици, Езерани. Резерватот се протега на 10-тина километри северно од преспанското крајбрежје и тука живеат 115 ендемски видови птици (пеликан, малиот корморан, белоопашестиот орел, дебелоклунестата вртимушка и фламингото). Истиот е под заштита на разни интернационални организации.
Во близина на Асамати се наоѓа Претор, прекрасно туристичко место, поделено на два дела, селото (во горниот дел) и туристичката населба (крај езерото) и населбата со вили на ридот кон Сливница. Убаво уредената плажа, неколкуте модерни кафеани, ќе Ве натераат да се чувствувате како на некоја ексклузивна морска дестинација.
На само неколку километри од Претор, повторно во подножјето на Баба, е селото Курбиново, каде се наоѓа познатиот манастир Св. Ѓорѓи. Поделени се мислењата за времето од кое датира, 11 или 13 век. Скромната градба со величествени фрески насликани во 1191 година е скриена во идилична чистинка над Преспанското езеро со импресивен поглед. Ѕидниот декор во самата црква е еден од најдобрите примероци во Македонија. Имено, во овој манастир се наоѓа фреската на Архангел Гаврил, која ја има на банкнотата од 50 денари.
Следна станица е селото Сливница. И уште еден манастир, кој не смеете да го пропуштите. Манастирот Св. Богородица се наоѓа на три километри од селото. Манастирскиот комплекс содржи скромна црква, изградена и декорирана во 17-от век. Фреските се добро зачувани и ги носат стилските карактеристики на фрескописот од почетокот на 17-от век во Македонија. Во состав на манастирот има конаци во кои може да се преспие. Овде била сместена втората по големина ресавска школа, после Лесновскиот манастир.
И повторно природа која Ве остава без здив. На самиот брег на езерото е сметена туристичката населба Сливница. Овде се наоѓа една од најубавите плажи во преспанскиот регион, долга околу 400 метри, послана со ситен песок, опремена со лежалки и хавајски чадори. По патот следуваат Љубојно, Брајчино и Долно Дупени. Оддалечени само 15 минути од Преспанското езеро, во непосредна близина на националниот парк Пелистер. Богати со извори на пенлива вода, висока и зелена шума, планински врвови што пленат со својата убавина. Освежени од пелистерскиот воздух од една страна и заплиснати од преспанското сонце од друга страна, со автентична архитектура и љубезни домаќини, овие села и по својата местоположба и по убавините што ги нудат се особени. Ова се едни од најубавите села во Македонија, добро организирани, одлично обележани и со бескрајна чистота.
Брајчино 
Љубојно Тука веќе има поразвиен туризам. Може да се сместите во хотелот Стара чешма во Љубојно, во хотелот на Тетка Николина во Брајчино, да изнајмите соба во некоја од локалните куќи или да преноќите во конаците на манастирот Св. Петка во Брајчино. Има одлични гостилници, во кои може да пробате традиционални јадења за овој крај (полнети пиперки, сарма или мусака, тавче гравче, чадено месо, циронки, домашна пита, кисело мелко, питулици, а како најголем специјалитет се предлагаат домашни колбаси, кои во Брајчино ги викаат лукаинци). За странските туристи најатрактивна е шестчасовната прошетка до Големото Езеро, во средиштето на националниот парк Пелистер, на височина од 2.200 метри.
Обележаната патека за планинарење на гостите им овозможува да уживаат во прекрасните убавини на овој крај. Тука можете да ловите пастрмка во реката, да одите на пикник или да ги посетите старите воденици покрај реката. Исто така можете да ги посетите и селските цркви и манастири кои ги има во голем број, од кои најатрактивни се црквата Св. Петка во Брајчино и Св. Петар и Павле во Љубојно. Црквата Св. Петка датира од XVI век, во манастирот има извор кој во текот на цела година е пресушен, а протекува на 7 август, вечерта спроти празникот, и на 8 август кога се слави празникот на манастирот. Црквата Св. Петар и Павле e издигната на околу 800 метри надморска височина, над црквата Св. Танас, на една убава рамнина на височинка, заобиколена со густа шума од сите страни.
Поради близината до Преспанско Езеро, за љубителите на водата и птиците интересни дестинации се и островот Голем Град и птичјиот резерват Езерани. Убаво уредената плажа на границата со Р. Грција, во месноста Маркова нога (која е и најјужна точка на Р.Македонија) во летниот период привлекува голем број туристи. Овој печалбарски регион најголем број посетители има во средината на јули и првата половина на август, кога се одржуваат традиционалните иселенички средби на 2 август (Илинден) во Љубојно и на 8 август во Брајчино.
Затоа Ви препорачуваме, доколку сакате да ги доживеете боите на виножитото, да уживате во најпрекрасното ѕвездено небо, да го осетите духот на традицијата, посете го Преспанскиот крај. За оние кои не биле, пропуштиле да ја доживеат магичната убавина на овој регион, а за оние кои биле, убедена сум дека секогаш останал во нивните срца, со желба да одат повторно и повторно и повторно…
Кристина Ангелеска
-
Поглед на Атина
Додека животот тече во градот на 5 милиони жители, полн со грижи….
…сите ние кои работиме во центарот на градот, чувствувајќи ги секојдневните забрзани вибрации зад бетонските згради, едвај забележувајќи ги познатите споменици…
…другото лице на градот, сè уште блескаво, е тука да нè награди и помири со него.
Имате отворен поглед кон центарот на градот од кафулињата, терасите и балконите на околните ридовите . Тоа е она што го баравме, малку пауза од секојдневната гужва, дружба со пријателите и можност да се заборават сите грижи…
Ова е многу важен дел од начинот на живот во Атина, и можеби познатата глетка ни помага повторно да ја откриеме убавината која отсекогаш се наоѓа околу нас.
Софија Николаoу
-
Сите имаме вкусна храна, но кој јаде најмногу?
Понекогаш се расправаме чија е мусаката, сармата или баклавата, потоа дали правилно се вика донер или гиро. На крајот сепак заклучуваме дека без разлика кој ги измислил, тие се дел од традицијата на сите нас и уживаме додека ги консумираме.
Нашите кујни изобилуваат со вкусни јадења, без разлика дали некои се среќаваат во сите земји или се специфични за само еден регион, дури и за едно село. А дали и колку претеруваме со нив?
Според последниот извештај на Светската агенција за храна (ФАО) на Обединетите нации, 20,5 отсто од населението во Јужна Европа е со прекумерната тежина. Овој проблем е најмал во Грција (17,5 отсто), а најголем во Турција (29,3 отсто), додека Македонија е некаде на средината со 20,3 отсто.
Инаку, американските медиуми славенички го пренесоа извештајот на ОН бидејќи со него се покажа дека нивната земја веќе не е најдебела во развиениот свет.
Мексико ја презеде таа титула со 32,8 отсто дебели луѓе, а САД се на второто место со 31,8. За среќа, не учествуваме во тој натпревар, но очигледно сме далеку од најдобрите. Јапонија има убедливо најмал проблем со дебелината меѓу развиените држави, само 4,5 отсто Јапонци се со прекумерна тежина.
Индија и Бангладеш, пак (кои се сметаат за неразвиени региони според извештајот, а статистиката се води одделно), имаат само 1,5 односно 1,1 отсто дебели луѓе.
Многу калории, многу зачини, обилни оброци и задолжителна дремка по јадењето. Тоа се нашите обичаи. Тие ли ги ни создале потешкотиите поради дебелината? Па, не баш. Ако се прочитаат експертските анализи во врска со овој проблем ќе се дојде до поинаков заклучок – не е виновен традиционалниот животен стил, туку западниот, кој се` повеќе се прифаќа со развојот на општеството. Тој носи брзо јадење, нередовни оброци, стрес, а поради сето тоа помалку обрнуваме внимание на квалитетот на храната.
Екипата на Балкон3 ви посакува уште долго време да уживате во вкусните и пред се` квалитетни специјалитети од Македонија, Грција и од Турција. Но внимателно, и без претерување.
Автор: Гоце Трпковски
-
Вкусно и пенасто турско кафе– повеќе од пијалок
Дали некогаш сте пробале вкусно и пенасто турско кафе? Тоа секако е еден од најпопуларните традиционални пијалоци во мојата татковина Турција и јас го обожувам ритуалот и целосто искуство. Во Турција имаме поговорка “Bir fincan kahvenin kırk yıl hatırı vardır” што значи дека „Сеќавањето за добра шоља турско кафе трае 40 години”.
Турското кафе е пијалок за пријателство, ако ви го понудат овој традиционален пијалок каде и да сте во Турција, кога ги посетувате пријателите или семејството, во дуќаните, додека чекате во банка, на фризер…Си земаме пауза да уживаме во овој магичен пијалок со некој пријател или со семејството или едноставно размислуваме со секоја драгоцена голтка.
Турското кафе се прави од 100 % Арабика зрна кафе кои треба соодветно да се испржат и да се сомелат во фина форма. Кога ќе се зготват соодветно тогаш се создава вкусна пена која е есенцијална за секоја шоља турско кафе. Мојата мајка е вљубена во дневната доза на турско кафе која мора да ја намали на само една дневно. Ако е во некое кафуле таа секогаш на шармантен начин го прашувал келнерот “Bana güzel köpüklü kahve lütfen” што значи “Турско кафе со убава пена на врвот, ве молам; тоа е нејзиното дневно частење во кое темелно ужива во таа една единсвена шоља која ја пие со насмевка на лицето.
Иако турското кафе за прв пат се одгледувало на јужниот крај на Арапскиот полуостров, славата во Европа била пренесена преку Отоманската империја. За само неколку години откако било пренесено во Европа, само во Истанбул се појавиле стотици места каде се служело кафе, а пиењето на кафе станало толку важен дел од секојдневниот, но и од церемонијалниот живот на Султанот. Неговиот сет за кафе бил секогаш носен за време не официјалните процеси во империјата. Секое богато семејство имало слуга чија единствена задача била да подготви кафе, а според законот , ако сопругот не и обезбеди на сопругата кафе тогаш има можност да се разведе.!
Кога јас бев мало дете, мојата мајка ни правеше турско кафе со многу млеко како и нике како деца би се придружиле на ритуалот заедно со нив. Понекогаш од забава го превртувавме филџанот со кафе наопаку откако ќе го испиевме за да ни ја претскажат иднината. Мојата мајка секогаш гледаше весели работи во филџанот, па ако видеше птица ќе ми речеше дека тоа се добри вести, ако имаше тесни линии дека ми претстои патување, ако има коњи дека тоа е добра среќа… Никогаш не се појавуваа лоши работи и секогаш сакавме да ја слушаме нашата мајка, а тоа беше пропратено со невини кикотења.
Кога во април го посетивме Ефес и застанавме да направиме пауза се потсетив на ова сеќавање од детството и нарачав и турско кафе. Откако го испив го превртев филџанот наопаку, во исчекување да видам каква судбина ме чека. И на мое изненадување навистина забележав фигура на коњ во филџанот (можеш ли да го видиш?). Со нетрпение ја очекувам среќата која ми претстои.
Како да се приготви вкусно турско кафе
Еве како се приготвува добро турско кафе. Се надевам дека некогаш ќе го вкусите овој специјален пијалок ако досега не сте го пробале бидејќи за нас тоа е повеќе од само пијалок.
За да се приготви турско кафе потребна ви е соодветна опрема: специјален сад наречен ѓезве со долга рачка, мали филџани за кафе во турција познати како “fincan” како и направа за мелење на кафето. Значајна е големината на ѓезвето. Тоа мора да може да собере двојно повеќе од водата која ја ставате за да има место горе да се крене пената.
Има различни големини на ѓезвето во зависност од тоа за колку луѓе сакате да подготвите кафе. Добро приготвено кафе мора да има пена на врвот па не може да очекувате најдобри резултати ако подготвите кафе за двајца во ѓезве кое собира кафе за четворица.
Во вашето ѓезве ставете по еден филџан вода за секое кафе што сакате да го приготвите-1 полна мала лажица кафе и една мала лажица шеќер или помалку. Традиционално треба да се знае претходно со колку шеќер го сакате кафето на пример “az sekerli” (со малку шеќер), “orta sekerli” (средно), or “sekersiz” (без шеќер). Скокнете го шеќерот ако повеќе сакате така. Промешајте добро, ставете го ѓезвето на слаб оган и чекајте пополека да зоврие.
Кога пополека ќе почне да зоврива тогаш пената се формира на врвот. Токму пред да прекипе тргнете го ѓезвето од огнот. Потоа ставете од пената подеднакно во сите филџани. Ставете го повторно на огнот и поделето го подеднакво кафето во филџаните.
Со кафето најчесто оди и локум. Заедно се совршен пар.
Afiyet Olsun, Се надевам дека ќе уживате.
Ozlem Warren
http://ozlemsturkishtable.com/
(Текстот е објавен во соработка меѓу Балкон3 и Ozlem Turkish Table)
-
Фотограф кој ја зароби неверојатната убавина на селата во Грција
Како глас кој како да извира во вашата душа е повикот да го посетите родниот крај на вашите предци. Го чувствувате најпрвин како безначаен шум кој по некое време станува се погласен и погласен, а вашата желба да го послушате станува се поголема. Неверојатна промена во животот може да ви се случи, ако се покорите на тој глас и отидете во потрага по вашите корени. Токму ова го доживеал големиот фотограф Константин Манос, државјанин на САД чии родители, дедовци и прадедовци се со потекло од Грција. Иако роден во САД сепак Манос отсекогаш слушал за селото на неговоите родители, за риболовот, за животот во тоа магично место каде времето небаре застанало.
Неговата потрага по корените во Грција пред повеќе од 50 години ја донесе можеби најдобрата колекција на фотографии од грчките села која некогаш е направена.
-Моите родители се Грци кои живееле на село на мал остров во Мраморното море во Турција. Тие биле бегалци. Во текот на моето детство секогаш слушав приказни за таканареченото chorio односно селото. Во 1961 година конечно дојде денот кога почувствував должност да го посетам селото на моите родители.-вели за Балкон3 фотографот Константин Манос.
Кога за прв пат стапнал на грчка територија во него веднаш не се разбудила инспирацијата за фотографирање туку постепено ја барал.-Некаде на почетокот од 1962 година сфатив дека најдобрите фотографии можам да ги направам на изолираните и сиромашни села. Конечно падна одлука да фотографирам само во села каде нема струја-објаснува тој.
Го запрашавме како би изгледало неговото прочуено „Greek Portfolio“ ако денеска замине во Грција.
-Не може ваква збирка да се направи во денешно време. Селата од 1962-1963 година се многу различни места денеска. Ако денес би заминал да фотографирам во оваа земја тогаш би заминал во Атина која е огледало на денешната Грција-ни одговара фотографот.
Се сеќава дека најуникатното и најавтентично село во Грција било селото Олумбос кое се наоѓало на врв на планина на островот Карпатос.
-Беше перфектно село замрзнато во времето. Жените носе традиционални носии секојдневно, а сите тие носии и сета облека беше зачувана одлично. Се сеќавам дека живееја во еден свој свет-вели Манос.
Со својот омилен апарат од марката „Leica“ Манос го има прошетано целиот свет, но признава дека освен во Грција не сликал на друго место на Балканот.
-Секогаш одбирам да работам на места каде имам лична емотивна поврзаност. Сум имал многу возбудливи моменти во мојата кариера и многу слики минале низ мојот објектив. Сепак најемотивен момент беше кога фотографирав погреб во јужен Пелопонез. Почувствував морници небаре сум во времето на античка Грција-се сеќава Константин Манос.
Фотографиите на овој значаен автор денес се изложени како постојана колекција во неколку престижни светски музеи како тој во Њујорк, Хјустон, во Атланта, Бостон, Париз, Атина…
Балкон3 во неколку продолженија ќе ги ви прикаже најдраматичните и најинтересните колекции на фотографии направени од Константин Манос-фотографот кој со своите дела ја зароби убавината на селата во Грција.
-
Бигорскиот манастир го прослави раѓањето на патронот
Бигорскиот манастир го прослави раѓањето на својот патрон свети Јован Крстител. Во манастирот голем број верници ноќта заедно со монаштвото ја минаа во бдеење па од утрината еден од најубавите македонски манастири беше полн со верници од цела Македонија.
Манастирот зрачи со духовност, како негова одлика е прекрасното старо византиско пеење на монасите, но во него има и дел од моштите на св. Јован Бигорски, односно специјално се чува дел од коска од десната рака на светецот. За неа се говори дека постојано испушта течност (миро) , но и посебен убав (смирувачки) мирис како доказ дека е дел од моштите на еден од најголемите христијански светци.
Овој свет храм како да се вгнездил крај бисерните води на реката Радика, во прекрасното шаренило на бујните шуми и раштркани карпи, по стрмните падини на Бистра. Тука, во манастирот, владее целосна невременска тивкост, во чија позадина е непрекинатиот исон на бисерните води на Радика и бујните млазеви на манастирските чешми“, пишува на интернет страницата на Бигорскиот манастир (http://www.bigorski.org.mk).
Описот продолжува со тврдење дека „ова древно светилиште, што го зема здивот на обичниот намерник, во ваквиот вонвременски декор, крие нешто повеќе од убава глетка. Со сите свои убавини, тоа е сведок на една подлабока убавина, во чиишто пазуви се крие сета негова тајна. Тајната на Бигорскиот манастир се крие во жедта човекот и светот да се преобразат, да постанат нов човек и нов свет. Неслучајно манастирот го носи името на последниот старозаветен пророк, којшто, со својот рамноангелен живот, бил совршен пример за оние кои обитавале овде.“
Еве неколку фотографии кои екипата на Балкон3 ги направи за време на прославата на патронот на манастирот:
Текст и фотографии: Миле А. Ристевски