Tag: Атина

Новогодишни празници на грчки начин

За некои тоа е начин да се избега од мрачната зима и сè потешкото секојдневие, за други е можност за духовно напредување и добротворство. Во Грција претераниот конзумеризам веќе започнува да се подвлекува пред потребата да се прославува заедништвото за време на најпопуларните зимски празници.

Ѕирнете во нашите зимски празници и добредојдени сте да ги прославиме заедно!

Колку долго траат празниците?

Никој не знае! Ниту еден Грк не сака празник кој трае само еден ден. За почеток зимската сезона на празници се вика “Dodekaimero” што во превод значи 12 дена. Се слават три главни празници: Божик (25ти декември), Нова Година (1ви јануари) и Богојавление (6ти јануари). Тие се три државни празници… но децата се најрадосни бидејќи тогаш имаат петнаесетдневен распуст.

Но тоа не е сè: во текот на зимата се слават најпопуларните грчки имендени. Грците кои по обичај добиле име според некој светец се очекува тој ден да го прославуваат како својот роденден – па дури и повеќе. Вообичаено, куќата е отворена за сите роднини и пријатели, се приредува забава во домот а неретко и во ресторан… кој како претпочита. Здодевната зима се претвора во сезона нанижана со празници како Св. Димитрија на 26ти октомври кој го најавува почетокот на зимата, и Св. Андреј на 30ти ноември кога започнуваат подготовките за претстојните празници.

Имендени се слават во текот на целата година но најмногу ги има во зима.

Проблемот со дванаесетте Божиќни денови

Има само еден проблем: бидете внимателни ако се наоѓате блиску до оган или печка. Демонските суштества “Kalikantzari” кои живеат длабоко под земјата и се обидуваат да го пресечат Дрвото на Животот кое го држи светот на место, конечно го наоѓаат својот пат од длабочините до површината на земјата и прават секакви пакости, особено кога не гледате! Одмаздата доаѓа на крајот на дванаесетте денови – на Богојавление, кога Исус бил крстен, се осветуваат водите, па ако видите некое од тие суштества само попрскајте ги со света водичка. Ефектот е спротивен од оној кој водата го имаше на гремлините – исчезнуваат и проблемот е решен!

Празнични задоволства

Во секој дом ќе ве почастат со нешто. Во пекарите и слаткарниците специјалитетите ви се смешкаат од излозите. Малку се разликуваат во различни региони но во основа истите слатки се појавуваат насекаде во тие дванаесет денови.

“Melomakarona” се колачиња од маслиново масло, брашно и додатоци, натопени во мед и се валкаат (а понекогаш и полнат) во мелени ореви.

“Kourabiedes” се суви колачиња со бадеми, попрскани со шеќер во прав, со арома на портокал и ванила.

“Diples” се колачи од лесно, крцкаво тесто испржено во маслиново масло, потопено во сируп со мед и попрскано со ситно сецкани ореви и сусам.

“Vasilopita” е колач од кој има два вида:

a) “tsoureki” – потекнува од Истанбул и се приготвува со тесто со квасец и арома на мастика и магрива (вид цреша).

b) сунѓерест колач со бадеми и арома на лимон кој има далечни врски со северна Италија.

И двата вида на Божиќен колач се многу вкусни.

Весели утрински песни

Ноќта пред трите главни празници групи деца одат од врата на врата, ѕвонат на метални триаголници, пеат пригодни песни (kalanda) различни за секој од празниците и секако очекуваат нешто за возврат од своите соседи, како колачиња и ситни парички.

“Kalanda” од грчкиот уметник Никифорос Литрас, 1872

Постојат стандардни празнични песни кои се пеат во градовите но во различни делови од земјата се менуваат и песните и инструментите. Во случај децата да пеат фалш (што е многу често), или нè разбудиле премногу рано, се обидуваме да бидеме стрпливи и им дозволуваме да завршат со пеењето – сепак трае само една минута! Каков и да е квалитетот на изведбата на крај секогаш ни посакуваат “Ke tou hronou” – Бидете живи и здрави до следната година! а ние им возвраќаме со “Hronia Polla” – За многу години!

Песни се слушаат и на улиците каде пеат групи деца и возрасни.

http://www.youtube.com/watch?feature=player_detailpage&v=VYBvOTNAH5M

Новогодишни песни (стандардни)

Спој на истокот и западот

Нова Година е единствениот нерелигиски празник во текот на дванаесетдневните празнувања, но има најголема културна и друштвена важност.

Што се однесува до Божик, раѓањето на Исус Христос се одбележува како еден голем христијански празник еднаков по важност со уште неколку во православната традиција. Најважниот сепак е Велигден кој се прославува на пролет. Голем дел од верниците не присуствуваат на Божиќната литургија која започнува во 5 ч. наутро и луѓето не си разменуваат подароци на овој ден.

Сепак, очекувано постојат многу сличности помеѓу западната традиција и начинот на славење во Грција. Сите знаат (или барем се сомневаат) дека “Jingle Bells”, санки со ирваси, реплики од сцената на раѓањето во природна големина на градските плоштади, осветлени елки, варено вино, полнета мисирка, лизгалишта со вештачки мраз итн. се увезени од разни западни и северни држави кои го слават Божик како најголем празник во годината. Но насекаде можат да се сретнат нивните обичаи на кои веќе сите се навикнати и ги прифатиле како свои.

Понекогаш претворањето на туѓите обичаи во свои може да биде многу забавно, како што е оваа верзија на “Jingle Bells” во грчки стил.

Луѓето кои ја сочинуваат грчката дијаспора од пред независноста се веќе потполно навикнати на западниот начин на славење Божик. Современа Грција исто така има многу попримено во 1830 -тите кога еден Баварски Принц со својата многубројна свита се досели и стана прв крал на современата држава. Еден век подоцна (1924), Јулијанскиот календар, кој се користел уште од византиско време, бил заменет со Грегоријанскиот, па така сите христијански празници, освен Велигден, се слават 13 дена порано – и Божик веќе не е на 7ми јануари.

Божиќно село во Атина

Многу мал број држави, како што е нашиот северен сосед, празнуваат според стариот календар па во овој случај се добредојдени да слават двапати, и како што веќе напомнав се подразбира дека колку повеќе празници толку повесело! Има и бонус: сите кои го носат името на Св. Јован (во сите варијанти) примаат специјални честитки и подароци на 7ми јануари. Тоа е голем празник на сите кои го носат ова многу често име во Грција, па секогаш ќе се најде некој Јани или Јана да приредат забава.

Уште нешто за локалните обичаи

Елка се кити насекаде, но луѓето многу често декорираат зимзелени дрвја кои растат во нивната област, или пак прават импресивни реплики на бродови (вообичаено на крајбрежјето и островите). Малите бадникари често носат мини модели на бродови.

Ако Грците ви кажат дека Дедо Мраз не постои, не грижете се. Постои друг светец задолжен за таа работа. Тое е Свети Василиј Велики кој секоја Нова Година доаѓа од Цезареа (град во денешна Турција познат по тоа што нема ирваси) и носи подароци на децата и возрасните без разлика дали биле добри или лоши (барем ние сакаме така да веруваме). Нова Година е ден за разменување на подароци.

Вистинскиот Свети Василиј е претставен како било кој друг лик во византиската уметност, но понекогаш може да се види и како американскиот Дедо Мраз. И да, Рудолф, ирвасот со црвено носе се пее на грчки, но се преведува само како елен…!



Се разбира 1ви јануари е посветен на тие кои го носат името Василис (м), Василики, Вики, Васо (ж)… во сите варијанти. Веројатно ова е именден кој добива најмалку внимание бидејќи луѓето добиваат само еден подарок наместо два!

А што се случува со најрекламираниот, специјален момент на годината – полноќ на 31ви декември кога преминуваме во новата година? Во денешно време општините организираат концерти, прават огномети, нешто што до неодамна не постоеше како обичај. Луѓето ја дочекуваа новата година во своите домови со шише пенливо вино, а потоа излегуваа на забава во градот. Но, традицијата налага и да се коцкаат на популарниот Блек Џек до зори. Ако победите ќе имате среќа таа година, а ако изгубите ве тешат со зборовите “Ќе имате среќа во љубовта”.

Ако многу веројатниот мамурлак ве одмине следното утро, тогаш може да се сетите дека Новата Година се дочекува со смачкување на мандарина на домашниот праг. Мандарината е овошје кое најмногу асоцира на Нова Година како симбол на благосостојба и ветување за обнова на Земјата.

Парче торта за “странец/гостин”

Највозбудливиот момент од новогодишниот ручек е десертот: “Vasilopita” – колачот на Св. Василиј. Тој се пече со паричка внатре, па ако ја добиете паричката се верува дека ќе имате среќа во таа година. Без разлика дали сте присутни или не, семејството ќе пресече парче и за “странец/гостин”, па ако сте странец и планирате да патувате, дојдете со првиот авион во Грција и пробајте го заслуженото парче од колачот (или замолете ги да ви ја испратат паричката).

Сечењето на колачот е многу важна работа па можно е да се претвори во забава на работното место или во седиштата на разни компании. Добивањето на паричката со себе носи и подарок, вообичаено некоја мала амајлија за среќа (“gouri”) во годината што доаѓа.

Скок во замрзната вода

На 6ти јануари водите се обично замрзнати. Реката Јордан (каде е крстен Исус Христос) е прилично далеку, продавниците се затворени, во домовите не се организира ништо посебно, но ако сте човек кој сака активности на отворено може да присуствувате на еден необичен настан: Мажи (и понекоја жена) во костими за капење нуркаат во водите на замрзнатите реки, езера, море, цистерни, па дури и модерни резервоари на вода во Атина, во обид да го фатат малиот дрвен крст кој свештеникот го фрла. Оној кој ќе го фати крстот се смета за благословен во таа година.

Богојавление во Пиреја

Можете и да ги следите настаните низ цела Грција во живо на телевизија. За медиумите ова е шанса за озборување на национално ниво (кој, каде, како и што се случило на крај).

И да, веќе погодивте: ова е исто така именден за сите кои се викаат Фотис (м), Фотини (ж), Уранија/Ранија (ж), Јорданис (м), Теофанис/Фанис (м), Теофано/Фани (ж)… Забавата никогаш не запира…

Всушност, нашите сезонски честитки може буквално да ги преведете како:

Среќни празници! Kales Yortes!

Софија Николау

December 21, 2018
Боза и Салеп: Нaјдобри пијалоци за студените зимски вечери

Боза и салеп се традиционални пијалоци со специфични и надалеку познати вкусови. Тие немаат потреба од скапи реклами, маркетинг агенции. Нивните клиенти се редовни, и едвај чекаат да дојде зимскиот период. Особено во балканските земји.

Голем број на љубители на традиционалните вкусови со големо нетрпение чекаат да се појави зимата за да можат да уживаат во вкусовите на сезонските пијалоци како што се бозата и салепот. Иако тие за жал, полека им го отстапуваат и последното место на новите, популарни пијалоци, сепак на балканските простори традицијата за носталгичните производи продолжува. Во Истанбул `Вефа`, во Анкара `Акман`, во Скопје `Апче` и `Шехерезада`, во Атина во областа “Paleo Faliro” се местата каде што можете слободно да навратите и да уживате во неодоливиот, но и хранлив вкус на бозата и салепот. Балкон3 ве запознава поблиску со овие стари пијалоци, стари вкусови кои паметат дамнешни времиња.

БОЗА ЛЕК ЗА НЕРВОЗА

За почетоците на бозата се верува дека датираат од пред неколку илјади години. Според некои истражувања со помош на номадите од Централна Азија е пренесено во Анадолија и околината. Сегашното име боза потекнува од персискиот збор `бузе`, кое значи пијалок произведен од просо и ориз.

Во Турција традицијата за боза започнува многу одамна, поточно во 1876 година, со специјалните продавници `Вефа` отворени од страна на Хаџи Садик. За кратко време станува препознатлива марка низ цела Турција. Се наоѓа во општината Еминону, во населбата Вефа. Ако разговарате со постарите истанбулчани, сигурно ќе ви раскажат многу ориказни за мобилните бозаџии од сокаците на метрополата.

Мобилните бозаџии, до пред 15-20 години во студените ноќи, шетајќи низ улиците пеејќи различни, од нога составени песни извикуваа `боза`, `бозааа`. Но, постепено, со смената на старите дрвени куќи со високи згради, се поголемата врева на улиците предизвикана од производите на модерната технологија, граѓаните повеќе не можеа да го слушнат повикот на мобилните бозаџии. И затоа тие исчезнаа.

Познатата марка Акман, пак е карактеристична за нас. Сопственици се скопските иселеници од албанско потекло, браќата Мухарем и Вахап Акман. Првиот дуќан за боза го отвараат во далечната 1936 година.

Во Македонија со децении добрата боза се поврзува со слаткарницата „Апче“ во Дебар Маало, Скопје блиску до Универзална Сала. Отворена е во 1934. година од Исман Кадри. Поради добрата боза за која луѓето често велеле дека е лек за сите болести тој во 1940 година ја прекрстил слаткарницата во Апче, и така се вика и ден денес.

Во Грција, можеби ќе се изненадите, бозата всушност и не е многу позната. Во Атина може да се најде само во специјализирани локали и традиционално во областа “Paleo Faliro” која претставува всушност предградие на југот од Атина. Во оваа област живее поголема заедница која почнала да се доселува од Истанбул постепено од 1960-тите години па наваму. Таму се наоѓаат овие специјализирани продавници и локали. Иако, мора да кажеме дека бозата не е изрекламирана доволно, па ако сакате да најдете да се напиете треба да побарате, да прашате. Но, барем локалното население овде знае и ужива во пиење боза. Во северна Грција исто така, но овде постои исклучок. Во Солун има специјализирана слаткарница која се вика “Hatzis“, основана во 1908 година, кога нејзиниот сопственик дошол од Косово и почнал со производство на боза во Солун. Сега семејството Hatzis има отворено неколку локали во Атина, но цените се превисоки. И покрај тоа, бозата не се рекламира, не се прават обиди да се популаризира, иако ја има по локалите.
САЛЕП

Салепот пак, многу одамна попушти пред налетот на двојецот чај-кафе. Во денешно време, во Скопје, можете да го пробате само во најстарите слаткарници и во чајџилниците во турската чаршија.

Салепот во 17 век покрај во медицината со додавање на различни зачини и розова вода, почнува да се користи и како пијалок. Во 18 и 19 век салепот се засладува со мармалад, мед или шеќер, потоа врз него се додава ѓумбир или цимет.

Во средновековна Европа за време на долгите пловидби, во магацините на бродовите, поради хранливите материи кои ги соддржи во себе, бил складиран салеп. Првиот дуќан за салеп во Англија бил отворен во првата половина на 18 век. Верувале или не, во средината на 18 век, особено во Англија и Франција во утринските часови, во дуќаните и локалите се консумирал топол салеп.

Пиењето салеп се смета за еден по постарите обичаи во Атина, тоа е зимски пијалок што ќе ви го омекне грлото и ќе ве затопли. Може да се најде во центарот на градот кај продавачите на салеп, плоштадите околу центарот као и во продавниците за храна и тоа најчесто го пијат во раните утрински часови. некои од традиционалните старомодни локали продаваат салеп на улица, а семејството Hatzis почна да продава и надвор од нивната продавница, за минувачите набрзина да земат и да се напијат салеп. Овој начин на продажба е од скоро.

Домашен рецепт за боза

Потребни состојки

3 чаши булгур

2 филџани за кафе ориз

3 чаши шеќер во прав

1 чаша стара боза или квасец во големина на една кутија кибрит

Подготовка

Булгурот уште во текот на ноќта се натопува во вода. Утредента булгурот и оризот се варат се додека добро не омекнат. Се меша со електричен миксер, потоа треба да помине низ сито. Потоа таа мешавина се става во тивок оган. Се додава шеќер и убаво се меша додека се раствори шеќерот. Потоа се вади од огнот и се остава да се олади, при тоа од време на време се меша. Откако ќе се олади се додава старата боза или пак квасецот кој што претходно сме го раствориле убаво во топла вода. Убаво се меша. Мешавината се става во сад и добро се затвара, 2-3 дена се остава да стои на температура од 20-25 степени, при тоа повремено се меша. Откако ќе се појават меурчиња се смета дека смесата е готова. Потоа се остава да се лади, па се сервира. По желба може да се додаде леблебија или цимет.

Домашен рецеп за салеп на салеп

Потребни состојки

2 и пол лажици шеќер во прав

½ половина лажичка салеп во прав

2 лажички цимет

4 чаши млеко

Подготовка:

Салеп и шеќерот се става во тенџере и убаво се промешува, врз него полека се додава млекото, се вари на тивок оган се додека не добие густина, околу 10-15 минути. Потоа ставете ги во чаши или филџани, посипете го со цимет.

Таа е најзначајниот знак дека сме преминале од есен во зима.

Хусамедин Гина

January 10, 2017
Божиќна фабрика за децата во Атина

Во Атина семејствата и децата го прославуваат Божик со прошетки низ градот во радосна и забавна атмосфера. Сериозната економска криза доведе до појава на повеќе граѓански иницијативи кои промовираат социјална солидарност во текот на целата година, но за време на овие Божиќни празници Градското Собрание на Атина реши да ги комбинира традиционалната празнична радост и чувството за социјални проблеми во опкружувањето.

Целта е да се обезбеди забава во градот како што налага традицијата (особено голема потреба во вакви тешки времиња) а во исто време да се придонесе во акциите за социјална солидарност и интерактивно да се едуцираат децата преку игра и фантазија.

Од 6-ти декември 2013 до 6-ти јануари 2014 културниот центар Технополис (поранешна фабрика за гас во квартот Гази) ги поканува сите деца и возрасни да ја посетата “Божиќната фабрика” и да прослават во весела атмосфера низ игра и многи други активности организирани за најмалите.

Активностите ќе се одвиваат секој ден од 10.00 до 22.00 часот. Со купување на карта по доста ниска цена добивате неограничено учество во сите активности.

Серија едукативни и забавни работилници ги очекуваат децата кои сакаат лично да го запознаат Дедо Мраз, да добијат подарок и да ја разгледаат неговата фабрика. Таму можат да научат како да направат дрвени играчки (кои потоа можат да ги задржат) и да учествуваат во изработката на огромен картон за друштвена игра која самите ќе ја дизајнираат, сами ќе ги постават правилата за играње и се разбира ќе определат соодветна награда за победниците…

“Kalikantzari” (лошите џуџиња) се опремени со бои и се спремни да ги размачкаат по детските лица… на уметнички начин во работилницата за цртање на лице. Децата можат да ги испробаат своите вештини во правење традиционални пецива во работилницата за колачиња, а во слатко-магичната работилница ќе научат како да изведуватт магионичарски трикови со пекарски продукти. Во текот на целиот настан ќе биде обезбеден интернет простор каде децата ќе можат да ги испраќаат своите Божиќни пораки и желби низ целиот свет.

Во рамките на Божиќната Фабрика во Технополис ќе се одвиваат и неколку интерактивни и мултимедијални изложби, како што е Музејот на древна грчка технологија кој нуди 50 експонати на интересни механички направи (оригинали и копии) и изложбата на древни играчки која од колекцијата на илјадници експонати ќе претстави играчки од различни периоди и цивилизации.

Добротворната детска организација Флога и СОС Детско Село Грција организираат базар на солидарноста во рамките на кој ќе се собираат играчки (во добра состојба), книги и облека кои ќе бидат донирани на социјално загрозените семејства. Како контраст на скапите вештачки дрва (веќе долги години контроверзна тема за украсувањето на Атина) Технополис ќе биде украсен со 500 природни елки кои подоцна, кога ќе завршат празниците, ќе бидат повторно засадени на определени места за пошумување на блиските планини на Атика.

Лизгањето на мраз стана особено популарно во цела Грција па затоа ќе бидат поставени лизгалишта за возрасни, деца и за најмалите посетители, но и огромен карусел, штандови со колачиња, печени костени и други закуски (варено вино за возрасните). Посетителите ќе можат да се возат низ Технополис во еколошко вовче.

Ако решите да прошетате низ Гази оваа година ќе видите дека децата се во центарот на вниманието – но, како што најавуваат организаторите, активностите се наменети и за сите оние кои се чувствуваат како деца! Секој ден, програмата вклучува музички претстави, концерти на современа грчка музика, џез, рок и класична музика, театарски претстави, куклен театар и театар на сенки, улични претстави, жонглери, кловнови и магионичари. Безброј можности за уживање за целото семејство!

Повеќе информации на: thechristmasfactory.gr

Софија Николау

November 30, 2014
Кога жештината ќе дојде во градот

Во придружба на вообичаените повици и предупредувања до граѓаните, жешкиот бран среде лето во Атина е секојдневен, вообичаен неизбежен елемент.. Во ред значи, еве го јули повторно! И температурите во центарот на градот отидоа и до 44 степени целзиусови…

Нашиот град полн со бетон, и со малку зелени површини изгледа ја привлекува жештината како магнет и ја задржува во себе…

Морето е популарно место за да се избега, само 20 минути од центарот. Луѓето масовно ги пополнуваат плажите на јужниот и источниот дел од градот. Да се најде место на кое може да сеиспливаш е благослов за сите.. Дури и на таканаречените „организирани плажи“ (на кои се наплаќа влез) и кои во обичен ден преку неделата изгледаат вака..

..за време на жешкиот бран изгледаат вака!

Националната градина во близина на плоштадот Синтагма е уште едно популарно собиралиште и одлично место да ги наполните шишињата со изворска вода од каменестатат фонтана (на влезот од Амалис Авенијата). Шатките во централното езеро можеби преферираат сонце,

но луѓето сепак бараат зеленило или клупа под сенка.

Сенката и водата (како и климатизираните места за итни случаи) буквално спасуваат нечии животи. Ќе видите дека сите носат шишиња со вода (купени ладни од некој киоск). Имигрантите од Азија заработуваат од продавање сезонски продукти, како хартиени чадори кои се повеќе ги има во градот деновиве.

Сите знаат дека мора да се покрие главата.. како знаеш и умееш!

Точно пред Парламентот се наоѓа најпознатото место за освежување: Мермерната фонтана на плоштадот Синтагма…

Плоштадот Котзиа (Плоштад на градското собрание) можеби е вториот најдобар избор со својата повеќенаменска фонтана…

Но, една работа е сигурна:„Во Грција не е студено..“како што мудро вели и грчкиот ска бенд Локомондо…

Софија Николау

July 24, 2014
Гледајќи ги фудбалските натпревари во Грција

Блазирано Светско Првенство 2014

Деновиве главна тема на разговор низ целиот свет е Светското првенство во фудбал 2014 во Бразил. По тој повод бев запрашан што Грците мислат за првенството. Јас, како голем љубител на фудбалот, забележав дека се прилично рамнодушни. А тоа се случува за првпат!

Низ цела Атина, на плоштадите, во парковите, кафулињата, баровите и рестораните се поставуваат телевизори, наместени само на каналите кои пренесуваат натпревари, се рекламираат натпреварите и понудите на пиво сè со цел да привлечат голем број муштерии. Било да го сакате фудбалот или не, ќе бидете преплавени со информации за натпреварувањата, репрезентациите, ѕвездите, надвор од стадионите, сè. Но расположението се менува. Особено ако се спореди со Светското првенство пред една година.

Сепак, ќе речете, лето е и потребен ни е одмор, сакаме да престојуваме на отворено, да се забавуваме и креваме врева. Но јас би рекла дека тое е уште поголема мотивација да се проследи овој глобален настан. Без оглед на тоа што учествува и грчката репрезентација и што грците отсекогаш го сакале латиноамериканскиот фудбал, сè се сведува на потребата за ескапизам (заедно со пријателите ако може). На крајот на краиштата постои надеж (кај некои) дека би можеле да видиме и квалитетен фудбал (мора да признаеме дека минатото првенство беше разочарувачко).

Медиумите пренесуваат сè што би можело да ве интересира околу фудбалот но сепак се чини дека не кажуваат ништо ново. Се повторуваат четири теми кои не импресионираат никого:

– Грчките навивачи не можат да одат во Бразил поради ограничени финансиски средства (додека пак Јапонците на пример, се таму)

– Хумористична листа на работи кои треба и кои не смеете да ги правите додека гледате фудбал (кревање што е можно поголема врева, вознемирување на соседите, полнење на фрижидерот со тони пиво, пица и суфлаки итн.)

– Бразилските имигранти кои живеат во Атина гледаат фудбал во Атина.

– Грчките имигранти кои живеат во Сао Паоло гледаат фудбал во Сао Паоло

Се разбира постои надеж дека грчкиот тим ќе постигне нешто повеќе од шут од корнер, но телевизиите ја претераа работата.

Телевизиските канали имаат јаки симптоми на синдром на Галско село (гледајте го филмот Астерикс на Олимписките Игри).

Грција ќе го добиеше натпреварот ако…

а) климата не беше премногу тропска

б) локацијата на стадионот беше подобра

в) исхраната на играчите беше помалку егзотична итн.

Она што најмалку се очекува од грчкиот тим е да го освои мундијалот. Оваа веројатност е многу блиску до нула (прашајте било кој кладилничар), а ние сепак продолжуваме да гледаме натпревари кревајќи врева, пиејќи пиво, јадејќи нездрава храна, надевајќи се дека латиноамериканците ќе покажат дел од нивната магија на теренот, заедно со водителите кои ја критикуваат бразилската клима.

Неповолната временска зона не е проблем. Продолжуваме да остануваме без сон, одиме на работа со изморени очи и пиеме кафе повеќе од вообичаено. А децата весело си играат!

Софија Николау

July 8, 2014
ГРЧКИ ОСТРОВ ПОД АКРОПОЛ

Приказна за една необична населба и нејзините жители

Во 1840-тите Баварскиот Крал кој владеел со Грција ги повикал најдобрите ѕидари во земјата да изградат палата за новиот крал во новиот главен град. Ѕидарите пристигнале од еден мал остров во Кикладите наречен Анафи. Но, властите не им обезбедиле сместување па така тие биле приморани сами да си изградат куќи на начин на којшто се гради во Егејот: искачени на карпест рид, со местоположба која ги брани од природните појави со стратешки поглед на градот.

Ридот бил карпата – Акрополис, а локацијата била наречена Плака. Горниот дел на Плака (денешниот стар град на Атина) станал познат како Анафиотика (населба Анафи). Наскоро, многумина од островите Киклади дошле овде да работат бидејќи имало голема потреба од вешти ѕидари, дрводелци, каменоресци и луѓе кои знаеле да работат со мермер. Една населба во Анафиотика се вика Тиниака (доаѓа од островот Тинос), чиишто мермерни градби од неокласицизмот на 19тиот век се примамлива глетка за секој посетител на Атина. Сепак, малкумина знаат за скромните домои во кои живееле мајсторите, а со текот на годините, археолозите срушиле голем дел од куќите на осровјаните за археолошки ископувања. Па така, денес можат да се видат околу 45 домови кои се сочувани и сокриени во внатрешниот дел на лавиринтот на уличките низ Плака.

Тргнете право од улицата Трасилу (Thrasyllou), спроти метро станицата Акропол (Acropolis), и ќе стигнете до малата црква посветена на Свети Ѓорѓија која го обележува влезот на Анафиотика.

Архитектурата на Егејот е првото изненадување. Мали, бели коцкасти куќички наредени долж тесни, кривулести улички се разликуваат значително од стилот на остатокот од Плака. Веднаш ве обзема чувство дека сте на некој остров од Кикладите. Постерите од Анафи ја интензивираат илузијата.

Друго уникатно обележје се броевите на куќите: првата куќа некогаш изградена е број 1, втората изградена (иако е оддалечена неколку метри) е број 2 и така натаму. Куќите денес се изградени врз остатоците на глинените живеалишта кои биле градени за неколку дена за да обезбедат итно сместување за островјаните. Во некои случаи кучите се до половина залепени за карпата – обичај и пракса кај жителите на островите Киклади.

Но, она што најмногу зачудува е фактот што жителите на Анафиотика всушност не сакаат да си заминат и остануваат да живеат со генерации. Спротивно на останатиот дел на Плака, нивниот мал град-остров останал недопрен до 1980тите, периодот на реставрација на стариот град (кога многумина претходни сопственици биле поттикнувани да продадат и заминат). Овој процес ја претворил Плака во една нежна, тивка населба, но ги покачил цените на недвижностите до небо и сега се достапни единствено за богатите. Но, ова не е случај со Анафиотика.

“Да, мора да платиме цена”, вели еден 55годишен жител, кој е овде роден и пораснал во домот на неговите родители. “Ние го сакаме нашето мало село но постојано се чувствуваме запоставени. Постојано има проблеми со снабдувањето со струја и вода, и водоводната мрежа никогаш не е била завршена до крај. Жителите велат дека честопати се поплавуваат малите улички поради тоа што не постои одвод за водата која се слева низ карпата.

“Како и да е, ние не сакаме да заминеме”, вели друг, триесетгодишен жител. “Секое утро се симнуваме долу во градското лудило, одиме на работа, и навечер коге ќе се вратиме умот ни е повторно смирен.”

Младите и старите живеат во едно мини општество кое се држи заедно. Населбата обезбеди засолниште за бегалците од војната во Мала Азија во 1920тите и ги прифаќаше сиромашните. Неколкумина уметници и имигранти дојдоа да живеат овде и со текот на времето се вклопија во едноставниот начин на живот. Архитекти, социолози и многу други ја проучувале уникатната комбинација на старото и современтото, урбаното и руралното во овој кварт.

Понекогаш камерата ќе забележи моменти на заедништво, како последните слики на соседи кои на крајот на денот се собираат на чаша рецина, одненадеж им се придружува еден познат музичар кој свири стари атински серенади на својта гитара и сите заедно пеат. Додека шетав денес, вообичаената пладневна тишина беше прекината од соседите кои го поздравија раѓањето на едно новороденче, внук на еден од соседите.

Јас мислам дека и покрај сериозните проблеми ние можеме да им позавидиме на животниот стандард. Откако Атина се претвори во „Бетонски град“ сите се жалат на дека го изгубивме чувството на заедништво и грижа за другите, нешта кои беа интегрален дел од општествениот живот до пред неколку генерации. Сега е предоцна и треба да се справиме со поинакви проблеми кои се многу посериозни. Но, мислам дека овие луѓе имаат среќа.

Ако решите да поминете низ Анафиотика бидете тивки бидејќи тое е резиденцијална населба. Најдобро е да ја посетите рано навечер во текот на летото кога животот се одвива на отворено. Најчесто ќе видите луѓе како седат во дворовите или низ малите улички и се навикнати на туристи кои проаѓаат па би било фино да ги поздравите и да се насмевнете!

Софија Николау

June 12, 2014
Плоштадот Неа Смирни низ песна

Каде и да одиш, секогаш ќе бидеш овде

Го имаш клучот кој ја отвора оваа брава

Но бејби, жал ми е, изгледа дека јас ќе заминам

Дојди! Ајде да одиме на прошетка, само ние двајцата…

Кога прошетката ве води до плоштадот Неа Смирни можеби ќе почувствувате расположение како во песната на Стаматис Краунакис за која ги напишал текстот и мелодијата.

Но, расположението може бргу и да се смени. Плоштадот е полн со живот и постојано нешто се случува. Нови луѓе постојано доаѓаат и исчезнуваат, а често се појавуваат ѕвезди од музичката и спортската сцена кои живеат и работат овде.

Има безброј кафе барови наоколу, а посетителите повеќе сакаат да седат нa отворено – дури и во зима. Секое друштво си има свое омилено место за дружење и таму сигурно можете да ги најдете во одредено време без да закажувате средба. Секој бар има своја приказна: сопственикот е познат ТВ лик или пак ваш пријател; можеби капучиното е легендарно или нудат happy hour за питите со сирење; или пак посетителите се строго избрани – како што е случајот со “Пантери” кои се големи навивачи на локалниот спортски клуб “Паниониос”; а понекогаш и затоа што барот има тајни простории со сокриени градини каде можете да најдете место кога е сè полно. “Адонис” е еден од најстарите барови овде.

Ајде во Адонис на кафе,

Таму ќе сретнете згодни млади луѓе, фрикови и спортисти,

И една луда, нервозна, дебела дама доаѓа во недела да се ослободи од стресот!

Рефренот опишува вистински ликови кои можеле да се сретнат на плоштадот во 1980-тите кога е напишана песната. Тогаш било невозможно да не ја забележите дебелата дама како крева голема врева. Си замислувам како композиторот и неговите пријатели често го посетувале местово заедно со илјадници студенти од блискиот универзитет во кој немало пристојна кафетерија. Факултетот за Социологија Пандион … па има ли подобро место за доживување и набљудување на социјално однесување во нашата култура на пиење кафе од плоштадот Неа Смирни?

И сè изгледа ништовно

И сите седат без да се сомневаат…

Навистина првиот впечаток е дека луѓето овде не се свесни за проблемите во светот и оклоу нив. И да бидеме искрени, студентите доаѓаат овде за да им помине времето помеѓу предавања или да се одмараат. Но, на сите луѓе им е потребно чувство на заедништво во град каде преовладува индивидуализмот и изолираноста, па во таа гужва ќе сретнете парови излезени на романтичен состанок.

Ти си мојата желба

Ти си моето кафе и цигара!

Времето проаѓа, некои луѓе се заминати и многу барови се затворени и заменети со други. Адонис се повлече во просториите на мезанинот, друг бар се отвори на приземјето, но и двете места се доволно прометни. Графитите избледуваат но се заменуваат со нови. Плоштадот никогаш не престанал да биде референтна точка за социјализирање, за детска игра, за младите родители да ги прошетаат бебињата и нивните колички.

Повремено ќе забележите понекој уличен продавач од далечни земји како Судан или Сенегал. Алкистис Протопсалти, пеачот на оваа песна, доаѓа од Александрија, Египет. Поголемиот дел од населението овде имаат корени во еден далечен град, Измир во Турција. Плоштадот и и неговата околина се внимателно планирани и изградени во 1930тите, со цел да им помогнат на жителите да се вселат во нивниот нов дом кој го нарекуваат “Нов Измир” – (Nea Smyrni).

Што и да проживуваме сега веќе сме го виделе,

Како сцена од некој друг филм,

Драга целиот свет може вака да живее,

Ајде! Те честам кафе на плоштад!

Плоштадот официјално нема име. Бил планиран како отворен простор за користење на целата заедница, единствен кварт во Атина на кого му е дадена оваа привилегија. Еден градоначалник од 1970тите го поплочил плоштадот со бетон, изградил огромен споменик и многу водени каскади и езерца (порано можеле да се видат патки како пливаат овде).

Локалните жители велат дека изгледа чудно, но не сакаат да го сменат. Секое дете овде пораснало обидувајќи се да стигне до врвот на бетонската пирамида за потоа горделиво да се спушти по лизгалката – самата градба ја задржала првобитната цел: сенка за уличните продавачи на кафе.

Песната избледува многу бргу и звуците се заменети со смеа и со луѓе кои учествуваат во забавата на различни начини. На крајот сепак има воздишка. “Зошто?”

Но тоа е друга приказна… сигурна сум и друга песна!

«O Adonis», 1985

Софија Николаоу

June 2, 2014
Прошетка во најубавиот парк во Атина

Добродојдовте во Националната градина во Атина!

Веднаш до секогаш полниот плоштад Синтагма, овој пријателски и историски зелен простор е оаза на романтизмот од 19 – ти век. Планирани во 1836 год, овие Градини се всушност првиот парк/ботаничка градина создадени во Грчката метропола.

7,5 километри патеки кои ви прикажуваат различна слика во секој свиок. Фонтана, чистинка, камена градина, езерце… Статуи од поети од таа ера – Аристотелис Валаоритис

Неколку украсни столбови во Јонски стил ставени како декорација низ градината. Според Европските идеи во тоа време, паркот е важна класична мешавина од антиквитети од Грчката и Римската ера, дел од овие антиквитети можат да се видат на Амалиас (amalias) авенијата и во внатрешноста на градината.

Денес паркот покрива површина од 158 квадратни километри (288 км2 заедно со Запионските градини). Паркот е отворен секој ден од изгрејсонце до зајдисонце и посетителите можат да се ориентираат со помош на инфо штандови и патокази.

Овие градини не служат само како рекреативен простор туку и како домаќин на едукативни програми за деца. Овие програми се извршени од Општината Атина (управата на паркот), училиштата, невладини организации и одличната детска библиотека во самата градина. Понатаму има и големо детско игралиште, мала зоолошка градина со домашни животни и кафе бар.

Градините се почетно планирани во 1836 година како приватен простор за одмор на кралската палата(во денешно време Грчкиот парламент). Архитектите и Агрономите од Баварија изработиле дизајн за градината сличен на “Англиските Градини” во Минхен (од таму доаѓаат кривите патеки). Потоа работата ја преземал Француски агроном од Долмабахче градините во Истанбул.

Стотици нови видови на дрвја и грмушки биле донесени од сите континенти на светот, Америка, Јужна Африка, Австралија и Кина. Оваа колекција е збогатена од неколку ендемски видови на растенија од југот на Грција. Сега, околу 7000 дрвја (повеќето зимзелени) и десетици илјади други растенија од околу 519 видови се наоѓаат во овој парк, од кои 102 се ендемски.

Не сите растенија преживуваат на медитеранската клима, но тие кои преживеале добро напредуваат, неколку растенија се дури еден век стари, а сите дабови дрвја во градините датираат уште од 1845 година. Овие дрвја се светилиште за многу видови на птици, вклучувајќи ги и оние кои мигрираат.

Влезот на Амалиас авенијата се наоѓа веднаш спроти едно од одбележјата на градината, високите и тенки Вашингтониа палми.

Пред нив, единствениот мермерен сончев часовник во Атина, добра идеа за следење на текот на времето во град со просечни 300 сончеви денови во годината.

Ова не е било која фонтана: Ова е Боубоунистра, терапетски извор(мало ниво на калциум) кој се користи за снабдување со вода на поголемиот дел од стара Атина… Денес е уште еден освежителен агол на градината во летната врелина.

Секој ден овие мали потоци дистрибуираат околу 1050 кубни метри вода за потребите на градината преку древниот водовод Писистратос (600г п.н.е.).

Уште од отварањето на градините за јавноста (1923), најголемото езеро во градината е место на кое малите деца ги хранат супер популарните патки и лебеди. Поради можноста од зараза од живински грип животните беа затворени, но малиот дрвен мост останува како фокална точка на нашите спомени…

Децата се фасцинираат од големите крапови и други големи светкави риби кои пливаат во езерата, најблиското до влезот од Вас. Софас авенијата е исто така и најславното.

Убавината и носталгичното распоожение лесно се комбинираат додека уживате во прекрасниот мир на градината. Место кое вреди да се посети, во срцето на Атина.

Ми остана во сеќавање како ниту еден друг парк кој сум го посетил, тоа е квинтесенција на еден парк, она кое човек го чувствува понекогаш кога гледа во платно или сонува за некое место каде што сака да оди и да не може да го најде.

Henry Miller. The colossus of Maroussi, 1939

Софија Николау

April 25, 2014
Ел Греко во Шпанија, 2014 – паралелни манифестации во Грција

Шпанија, земјата која го прифати талентот и карактерот на Ел Греко, одбележува 400 години од неговата смрт (7 април 1614) претставувајќи на јавноста широка програма на изложби, предавања, музички концерти, ликовни манифестации и перформанси во чест на големиот уметник.

Поглед на Толедо

Доминикос Теотокопулос, познат под прекарот Ел Греко додека работел во познатата работилница на Тицијано во Венеција, е роден во градот Хераклион на островот Крит но поголемиот дел од животот го поминал во Толедо, Шпанија. Толедо бил инспирација за неговите уметнички дела и приватниот живот и токму таму Ел Греко го доведува до совршенство својот уникатен уметнички израз на прикажување религиски ликови и сцени комбинирајќи византиската ликовна традиција со тогашната западна ренесансна школа. Неговите авангардни дела биле прифатени со воодушевување од неговите современици но исто така претставуваат инспирација за современтата уметност.

Голем дел од неговите ремек дела се чуваат во Музејот Прадо во Мадрид и во Толедо (каде се наоѓа неговата куќа која е претворена во музеј) но за оваа пригода десетици други дела ќе бидат позајмени од познати музеи ширум светот како што се Лувр во Париз, Националната Галерија во Лондон, Метрополитан Музејот во Њујорк, Ермитаж во Санкт Петербург и многу други.

Музејот Прадо организира изложба насловена “Ел Греко и современата уметност” фокусирајќи се на влијанието кое делата на овој уметник го имаат врз развојот на уметноста во XIX и XX век и кое е особено забележително во делата на Пабло Пикасо, Оскар Кокошка, Џексон Полок и други. (Музеј Прадо, Мадрид 24 јуни – 5 октомври).

“Погребот на Грофот од Оргаза”, Толедо, Шпанија

Во Музејот Санта Круз во Толедо и во голем број други места низ градот веќе се одржува досега најголемата изложба на неговите уметнички дела насловена “Гркот од Толедо” (14 март – 14 јуни). Друга изложба “Ел Греко: Уметност и занает” ќе претстави дела кои претходно не биле изложувани во Шпанија (8 септември – 9 декември).

Фондацијата Ел Греко во Шпанија обезбедува детални информации за настаните во текот на 2014 и сеопфатен преглед на распоредот на настани, и креативноста и културната важност на уметникот (elgreco2014.com).

“Крштевање”, Хераклион, Грција

На Крит, во родното место на уметникот, во текот на летото па сè до месец октомври ќе се организираат бројни културно-образовни манифестации вклучувајќи младински фестивал (во Амудара) и симпозиум (во Фоделе, родната куќа и музеј на Ел Греко). Изложбата насловена “Теотокопулос помеѓу Венеција и Рим” која се фокусира на ликовни дела кои се во сопственост на Историскиот Музеј во Крит (во Хераклион) ќе биде отворена во јуни и ќе патува до Музејот Бенаки во Атина.

Потписот на уметникот

Во ноември во главниот град на Грција Византискиот Музеј организира изложба на тема “Уметноста и општеството во ерата на Ел Греко” а Музејот на ликовни уметности на Кикладите ќе ја претстави изложбата “Битката за Лепанто и Доминикос Теотокопулос”. Одделот за современа уметност при Музејот Бенаки ќе им овозможи на посетителите во Атина да се запознаат со “Кругот на пријатели на Ел Греко во Толедо” односно современите социјални и културни следбеници во неговиот омилен град во Шпанија.

Софија Николау

April 15, 2014
Патување од Скопје до Атина со автомобил за седум часа

Внимавај, кога ќе стигнеш во градот ГПС-от можеби нема да работи како што треба, ме предупреди пред тргнување за Атина мојот братучед кој веќе имал искуство обидувајќи се да вози по ГПС во главниот град на Грција.

Атина има повеќе од 4 милиони жители и делови од стариот град Плака кои се толку густо населени што автомобилите едвај можат да се разминат по тесните улички. Разбирливо, тука бил стариот град населен околу Акропол, многу многу порано од кога луѓето почнале да имаат потреба од автомобили.

Во ред, реков, па и малку се загрижив бидејќи знаев дека ќе стигнеме навечер и дека нашиот хотел е токму во срцето на оној густиот дел што погоре го спомнав, но си реков, прецизно ќе внесам улица, број од нашата дестинација, ќе проверувам неколку пати, и ќе ја намалам веројатноста за грешка на минимум.

Иако зима, одбравме убав сончев ден за тргнување, а подоцна од нашите пријатели во Атина разбравме дека тоа се деновите во средината на јануари кога таму традиционално времето е убаво и сончево.

Од Скопје до Атина се стигнува лесно, патот е убав, речиси цело време автопат, се вози само право, и во еден здив околу 700 километри. Нормално за оние кои што уживаат да патуваат, како нас на пример. А, и онака за семејство е најдобро да се оди со автомобил, бидејќи авионска линија помеѓу овие два града, Скопје и Атина, престолнини на две соседни земји, нема. Може да се одбере железнички превоз, ама тоа сепак го препорачувам за помладите авантуристи, на кои менувањето воз во Солун, стоењето на граница, доцнењето, интересните случки со удобноста и условите во возовите, особено од македонска страна им се чини како добра авантура. Автобускиот превоз би го отфрлил од речиси истите причини.До границата со Грција (160 км) се патува многу бргу, по автопат, освен некои дваесетина километри низ Демиркаписката клисура (кои набргу ќе станат минато бидејќи се гради автопат и на оваа делница). По два часа возење веќе сте на граничниот премин Богородица (од грчка страна Евзони). Патарината до овде чини 180 денари (3 евра) во еден правец. На граница, бидејќи беше обичен ден во средината на јануари, кога сите верски празници поврзани со Христовото раѓање, крштевање и слично беа поминати и од двете страни на границата, а не беше веројатно ниту почеток на викенд кога Македонците во редици се упатуваат на шопинг во Солун), немаше никаква гужва. Поминавме, што би се рекло, европски преку граница. Лесно, брзо, културно, разменувајќи по некоја фина реченица со пограничните служби за убавото време и добрата идеја и тајминг за пат во Атина.

Тајмингот е добар бидејќи ако летно време дојдете на оваа граница тогаш е живо чудо ако поминете лесно и бргу. Зошто? Затоа што Најголемиот дел од македонските граѓани летуваат на грчките краци Халкидики. Зошто? Затоа што морето е прекрасно, цените се прифатливи, местата се пријателски за одмор на семејства со деца, а ако се додаде и близината (само 360 километри од Скопје или 200 километри од границата и тоа убав пат), тогаш уште подобро разбирате зошто е ова така.

Нормално дека овие места од истите причини се преплавени и со гости од Србија, а во последно време и од Бугарија. Тука би додал дека ако Македонците го знаат секој камен и секоја кривина каде треба да свртиш и во кој ресторан да јадеш, каде лежалките се најевтини, а кафето најдобро на Халкидики, ретко, ама ептен ретко, некој од нив патува за Атина.

Како што реков, до Атина се патува непогрешиво. Само право. После граница, за кратко време поминувате покрај Солун (лут ривал на престолнината), па потоа, да не заборавам да ги спомнам за да не ми се налутат сограѓаните, а и дел од потесното семејство кои имаат убави спомени од таму, проаѓате покрај уште две три мали места кои не се на Халкидики, а се ас дестинации за летување на одморџиите од Македонија. Лептокарија и Платамона.

И речиси секогаш кога се споменуваат идат и двете заедно. Две места, кои зимно време изгледаат како од филмовите за напуштени гратчиња, но летно време едвај се наоѓа сместување. Се паметат години кога немаше мобилни телефони, луѓето кои не можеа да најдат веднаш сместување, по една или неколку вечери преспиваа во своите автомобили надевајчи се дека утредента ќе најдат сместување.

Овде се поминува покрај митскиот Олимп, на врвот обвиткан во магла. Навистина изгледа боговски.Кога се обидов да им објаснам на моите малолетни деца дека тука живееле боговите, не бев свесен дека всушност тоа ќе биде нивниот главен интерес за цело време од нашиот еднонеделен престој во Грција и Атина. Заборавив дека беше исто и со мене како дете кога прв пат ми паднаа во раце Илијада и Одисеја. Така што, почнав да се присетувам, да проверувам дали ме предале спомените, и да раскажувам за семоќниот Зевс, за неговата сопруга Хера, за Атина која се родила од главата на Зевс и тоа со полна борбена опрема, за нејзиниот ривал и бог на морето Посејдон, па за убавата Афродита и.. тоа нема крај. Па на помош ќе ја повикатe фантазијата, филмовите, а малку и свесно ќе измислувате за да одговорите на прашањата, зошто Атина излегла од главата на Зевс, другите како се родиле? Каде се сега тие богови, зошто ги нема, само во Грција ли има богови, зошто нема кај нас. Јас велам има и кај нас. Им редам неколку од словенската митологија, ама не знам многу приказни за нив, само имиња, Перун, Весна, Сварог, Велес..

Тече муабетот, па речиси незабележително сте поминале покрај Лариса, Ламиа и сте стигнале пред портите на Атина, еден од најстарите градови во светот, со историја од повеќе од пет илјади години.

Всушност не баш незабележително. Од Евзони до Атина има десетина патарини и на сите плаќате просек по 2,5 евра, така што само во еден правец патарините чинат од 25 до 30 евра.. А само до пред неколку години немаше ниту една или една до две патарини. Но, криза е, се обидувам да најдам објаснување.

И покрај тоа, сите се радуваме што стигнавме, јас што повторно ќе ги сретнам, а моето семејство што ќе ги запознае драгите Софија и Томас, моите пријатели, со кои не сум се видел одамна. Со Софија од средината на 90-тите години од минатиот век, кога бев на студентска програма што таа ја организираше во Вари (едно од предградијата на Атина), а со Томас од 2008 година кога се запознавме во САД.

Бидејќи Атина е еден час подоцна од Скопје по средноевропско време, па нормално е дека подоцна се стемнува (ова не сум сигурен дали е така, но тоа е мој проблем со часовите по физика веројатно).

Влегуваме во градот и стравувањата се остваруваат. ГПС-от полуде (иако во неколку наврати застанував за да ја ставам точната дестинација, улица Kodrou 2 Plaka ) и почна да не води во очигледно друга насока.

По неколку неуспешни обиди, и еден час кружење низ улиците со густ сообраќај, решивме да се обидеме по старо. Ќе се потпреме на далечниот претходник на ГПС-от. Принципот од човек на човек. Кој прашува не талка. Па така од седум осум одговори во низа, возење по неверојатно тесните улишки низ делови на Атина, стигнавме на поширок булевар, позастанавме и прашавме на каде е Синтагма (главниот плоштад во Атина пред кој се наоѓа и парламентот). Љубезен млад пар со насмевка ни одговори: Синтагма? Па вие сте на Синтагма…

Ние сме застанале пред хотелот Гранд Бретања, еден од највпечатливите, најстарите и најлуксузни хотели, познат како “Royal Box” на Атина, кој веќе 140 години стои карши грчкиот парламент и Националните градини… Откако ги помнавме вообичаените муабети од типот: „ти велев јас, ти не ме слушаш уште прееска ќе дојдевме тука, ама не, си тераш по свое, не даваш никој да ти каже“, свртевме малку во лево и застанавме.

Требаше да се влезе во густиот дел со тесни улички, стариод дел на Атина, некои велат вистинската Атина, Плака.

Овде не се ни обидовме да тргнеме без логистика. Најдов еден таксист го замолив за помош, беше навистина многу љубезен, дури одби и да ги земе понудените пари, и не однесе конечно до нашиот хотел.. И тој исто така не можеше веднаш да ја најде локацијата, но друго е кога локалец ве води, праша лево-десно и за две три минути бевме пред хотел..

Влеговме, хотелот малку старински, но топол, убав, со многу слики во фоајето и рецепција со рецепционер како во постарите филмови.

Веднаш ни ги дадоа клучевите од нашата соба.. додека ја разгледувавме заѕвони телефонот во собата.. чудно си реков, веднаш не бара некој. Добар повик беше, од рецепција ни понудија за речиси истите пари, поголема соба, со убав балкон и што е најважно, одличен, што го одзема здивот, милионски вреден.. поглед на Акропол.. или како што Грците од милост го викаат.. Карпата.

А веќе фати вечер, а Акропол високо, убаво осветлен, подготвен да ни ги раскаже тајните за Партенон, обединувањето под легендарниот атински крал Тезеј, нападите од Персијците, Венецијанците, Турците.. И на шега велиме ако во Италија нешто што се случило пред три четири века е ново, овде се што се случило после Христовото раѓање се смета за ново.. Но за тоа во следната прилика.

Дарко Чекеровски

March 28, 2014