Category: На Балкон

Пржен црн дроб од Едрене: Tаен рецепт

Едрене, град на граница, магично место кое ги спојува Анадолија и Европа, каде се среќаваат трите реки Тунџа, Арда и Марица. Град кој ве освојува со својата топлина веднаш штом ќе стапнете во него. Срдечноста на луѓето и географското богатство кое се огледа во традиционалните култури го прават Едрене посебно место.

Со векови Едрене бил домаќин на многу култури. По поделбата на Римското Царство градот бил во границите на Византиската Империја, а подоцна бил главен град на Отоманското Царство цели 92 години до освојувањето на Константинопол. Затоа градот се состои од историски споменици како што се палати, џамии, верски училишта, покриени пазари, меани, бањи и многу други. Големиот архитект Синан го дизајнирал своето ремек дело, познатата џамија Селимије во овој град.

Постојат и редица други посебни градби, како што се италијанската католичка црква, бугарската црква Свети Георгиј, црквата Свети Константин и Елена и големата синагога (втора по големина во Европа) коишто му даваат боја и богатство на градот.

Како што можете да видите не е возможно да се каже сè за Едрене во еден напис, па затоа ајде да се вратиме на главната тема! Ќе зборуваме за познатиот пржен црн дроб од Едрене. Тој е доволна причина да го посетите градот и има вкус што ги привлекува и оние кои не се љубители на вакви јадења.

Месото е главна состојка во кујната на Едрене, а пржениот црн дроб стана симбол на градот. Па кои се причините што го прават ова јадење толку познато? Што е она што го разликува од другите јадења? Ако сакате да го дознаете тајниот рецепт сега имате можност, затоа што јас ќе го споделам со вас!

Прво правило: готвачите од Едрене преферираат црниот дроб да биде изваден од теле не постаро од една година. Исто така месото е неопходно да биде свежо, по можност донесено уште првиот ден. Црниот дроб се сече на многу тенки парчиња (како што велат „тенки како ливчиња“) и треба потполно да се исчисти од вени, крв и жили (ова е особено важно, бидејќи ја прави целата разлика).

Тајната на специјалниот мирис на црниот дроб е во маслото за пржење. Црниот дроб се валка во брашно и треба да се пржи неколку минути во врело сончогледово масло на висока температура.

Се посолува откако ќе се испржи и е подготвен за послужување. Најдобар додаток на ова јадење се сувите лути пиперки од видот „Караачи“ кои исто така се одгледуваат во Караагач, Едрене. Пиперките треба прво да се испржат во врело масло.

Црниот дроб и пиперките се готови и може да ги консумирате со ајран. Добар апетит!

Бидејќи сега ја дознавте тајната на овој одличен рецепт време е да го посетите Едрене, и тоа што е можно побрзо. Нема да зажалите!

Текст и фото: Аркан Чинетчи

January 13, 2014
Виртуелна посета на Партенон

Дали некогаш сте посакувале да го посетите Партенон но никогаш не сте имале прилика да го остварите тоа патување? Нешто многу слично на посакуваното – виртуелна тура од 360˚ над и околу светиот камен е веќе достапна за сите!

Рускиот тим AirPano.ru дизајнираше апликација која овозможува спектакуларна тура во висока резолуција околу овој атински споменик. Искуството на корисниците е доста реално и драматично додека лебдат над храмовите и ја подесуваат насоката и перспективата од која сакаат да разгледуваат, а во исто време се информираат за сè што гледаат. Апликацијата вклучува и информативен напис за историјата на знаменитостите и за вложениот труд на самото место за остварување на овој проект.

Атинскиот Акропол не е оддалечен од градот туку се наоѓа во самиот центар на Атина, а тоа овозможува корисниците на апликацијата да ги истражат и разгледаат знаменитостите и улиците околу стариот град и да откријат што уште може да се види – спој на древното и современото, нешто што ја карактеризира денешна Атина. Она што е забележително на сите слики е јасното и светло атинско небо кое секогаш е инспирација за фотографите.

Поглед од птичја перспектива на градот и планините кои го опкружуваат спуштајќи се до морето и пристаништето Пиреја е глетка која и локалните жители не можат да ја доживеат секој ден – освен ако не се птици, нели?!

Инвентивниот руски тим има изработено голем број вакви проекти за прекрасни природни знаменитости и споменици направени од човечка рака вклучувајќи ги Масаи Мара во Кенија, Мон Сен Мишел во Франција, Монт Еверест во Непал, Таџ Махал во Индија и Големиот Кањон во Америка.

Апликацијата за Атина може да ја најдете на следниот линк:

http://www.airpano.ru/files/Acropolis-Athens-Greece/2-3-2?scene=s2&?ath=-112.04&?atv=34.50&?fov=90.00

Фото: www.airpano.com

Софија Николау

January 8, 2014
Берово – Мала Швајцарија на Балканот

Ако сакате да дознаете од каде изгрева сонцето во Македонија, упатете се на исток кон малото планинско гратче Берово, сместено под падините на Малешевските планини, обиколено со борова, букова и дабова шума. Низ крошните и височините на дрвјата, ѕирка Беровското езеро кое Ви дава чувство на недопрена убавина, која вреди да се види и доживее. Ако решите да го посетите Берово, не брзајте да стигнете порано. Искачувајќи се кон преубавиот зимски планински предел ќе ја поминете Мискиџиовата чешма и ќе стигнете до Обозна – највисокото место, со надморска височина од од 926 метри.

Тука застанете, излезете од автомобилот и вдишете длабоко. Ќе го почувствувате чистиот планински воздух со највисока концентрација на кислород и ќе ја осетите острината на планинскиот ветер. Во далечината ќе ги забележите планинските врвови покриени со снежната кристална белина и тогаш ќе се уверите во беспрекорната убавина што не е нималку помала од убавината на Швајцарските Алпи. Токму затоа на Берово многумина го нарекуваат и Мала Швајцарија.

Берово како револуционерен град, познат по славните Дедо Иљо Малешевски и Димитар Беровски, има околу 10.000 жители кои го чуваат културно-историското наследство и ја негуваат традицијата, музиката, храната, фолклорот.
Следењето на старите техники и користењето на современи инструменти за создавање разновидни производи е карактеристика на поголемиот број занаети во Малешевијата. Копаничарите од малешевскиот регион се познати по квалитетната изработка на секаков вид резба – плитка, длабока, скулптурна. Кујунџиството и златарството како занаети биле неразделен дел од секојдневниот живот на Малешевци, а чевларството како занает има длабоки корени во Малешевијата.

Пробајте оваа зима одморот да го минете во Берово. Модерните хотели кои ја задржале автентичноста на малешевската традиција ќе Ви понудат вкусна, еколошки здрава храна. Препорачувам да го пробате Малешевското (Беровско) сирење, биено сирење, жежено сирење, кашкавал, буламач, урда, матеница, како и специјалитетите од малешевски компир комбиниран со клиси, а за десерт, колач од шумски диви плодови набрани од природата.
А кога изморени од прошетките низ планинските патеки и од посетата на старовековните цркви Св. Архангел Михаил, Пресвета Богородица и Рождество на Пресвета Богородица, ќе се вратите во топлата соба во која се слуша само пуцкањето на дрвата од каминот, напијте се чај од лековити билки. Тоа ќе Ве опушти и ќе Ви даде енергија за наредниот ден. Ако сте малку настинати и кашлате, воопшто не грижете се. Во Берово речиси на секо чекор може да се најде надалеку познатиот боров сируп кој за ден-два ќе ги исчисти белите дробови и ќе направи да се почувствувате здрави и среќни.
Да се дочека Новата Година со саканата личност и семејството во планинските вили во туристичката населба Абланица далеку од звукот на градот и цивилизацијата е вистински благодет. Абланица е оддалечена од Берово само четири километри. Таму може да се доживее вистинска планинска бајка и да се ужива во зимската магија, која може да ја создаде само зимата.

Уникатен белег на Берово му даваат питите и качамакот на мештаните. Никогаш нема да го заборавам вкусниот зелник на баба Живка Димитриевска, зачинет со нејзината срдечност и љубезност.

Таа е една од многуте луѓе во Берово, кои ќе ви понудат гостопримство иако не ве познаваат, ќе ве послужат со слатко од сливи или диви јагоди и со сок од бозел. Ќе ви зборуваат за Берово, а вие ќе посакате уште долго, долго да останете во таа убавина, која нивните приказни ја прават привлечна како магнет.

Јулијана Димитриевска

January 2, 2014
Мајке на Таксират – Јас сум иднината

Требаше да поминат многу години за да се исправи една голема музичка неправда. Да ги видиме и чуеме Горан Баре и неговите Мајке на концерт во Скопје. За среќа, тоа се случи на 28.12.2013 година, како дел од 15-то издание на Таксират фестивалот, кој од година во година од колку толку респектабилен фестивал, барем за некои овдешни стандарди, се претвара во квази ska\punk\reggае тинејџерска манифестастација со се послаба и послаба посетеност. Но за тоа, во друга прилика, можеби.

Според најавената сатница, Мајке се појавија на сцената окулу 19,45 часот. И покрај околностите што не одеа во прилог на нивниот настап, прераната сатница за настап, недоволната посетеност до тој момент, релативно лошото „наштимано“ озвучување …, Баре и компанија дадоа се од себе нивниот прав настап во Македонија да остане во добро секавање. Put ka sreci, A ti jos places, Budi ponosan, Teske Boje … и за крај, Ja sam buducnost се дел од песните што ги исполнија во својот педесетминутен настап. Кратко патување низ дел дискографијата на Мајке и соло пректите на Баре со акцент на последниот албум Teske Boje. Уживање за љубителите на вистинскиот полнокрвен rock’n’roll, како и за оние што ке станат тоа, после овој настап, секако.

Формирани некаде во втората половина на осумдесеттите години од минатот век во Винковци, под силноblues влијаниеи инспирирани,пред се,од Flamin’ Groovies, како и од proto-punk бендовите MC 5, Stooges и New York Dolls, со кратки прекини и со неколку персонални промени Мајке свират до 2000 година. Јадрото на бендот го прават авторскиот двоец Горан Баре, вокал и Зоран Чалиќ, гитара. Во овој период снимаат шест албуми, трансформирајќи се од група со култен клупски статус во последните години од поранешна Југославија, до главна rock атракција во повоена Хрватска и во регионот. Повторно се оформуваат во 2007 година, и објавуваат уште два албума. За албумот Teske Boje објавен во 2011 година, конечно ќе ја добијат и одамна заслужената хрватска дискографска награда Порин. Во периодот кога Мајке паузираат, харизматсиот лидер Горан Баре со бендот Placenici објавува три албуми.

Фален и оспоруван, кариерата на Баре е обележана со пoдеми и падови, борба со зависност од дрога и алкохол. Во 1995 година доживува тешка семејна трагедија. Од предозираност умира неговата сопруга. Во тој тежок период, во живот го одржува љубовта и грижата кон неговиот син и по овие премрежија, успева да застане на нозе и да се врати на Мајке и музиката.

Гордан Миланов

December 30, 2013
Аки од Камењане – омилениот домаќин на светските оперски ѕвезди

„На трети ноември Аки од Камењане ќе седне во централниот дел на Виенската опера, на местото каде што заслужува да седи само императорот, ќе биде осветлен со рефлектори и само за него ќе пеат голем број оперски ѕвезди“. Вака месечното списание „Wien Live“ ја започнува приказната за најпознатиот Тетовец во Австрија, а можеби и пошироко.

Аки и Пласидо Доминго

На насловната страница на списанието има фотографија од оперската дива Ана Нетрепко со наслов „Ана го сака Аки“. Сепак главна тема на „Wien Live“ e успешната приказна на страстниот љубител на операта, гостопримливиот сопственик на ресторанот „Соле“, Аки Нуредини. Аки е роден пред 56 години во тетовското селото Камењане, како едно од седумте деца на неговите родители, а минатиот месец со голема прослава во Виенската опера ја одбележа 30-годишнината од отворањето на омилениот ресторан на голем број оперски ѕвезди од целиот свет. На концертот во чест на Аки настапија 15 водечки оперски солисти меѓу кои: Инва Мула, Карлос Алварез, Роксана Константинеску, Ервин Шрот, Стивен Костелјо, Рамон Варгас и Линда Вотсон.

На денот на прославата беше промовирана и книгата „До, ре, ми, фа, СОЛЕ“, посветена на триесетгодишната работа на омилениот ресторан на оперските ѕвезди, кои настапуваат во операта Штац и кои станаа љубители на кујната на Аки, но и негови драги пријатели. Списанието „Wien Live“ објавува многу слики на Аки во друштво на познати оперски имиња, меѓу кои и редовниот гостин Пласидо Доминго, цитирајќи ја неговата изјава „Стомакот оди таму каде што му е пријатно.“

АКИ НУРЕДИНИ, ТЕТОВЕЦ ВО СРЦЕТО НА ВИЕНА

Кога го посетив „Соле“ во 2012 година веднаш ми стана јасно зошто сите се враќаат таму. Непосредноста и љубезноста, кои зрачат од Аки, едноставно не може никого да остават рамнодушен. Затоа во статијата на „Wien Live“ сосема оправдано и без претерување е напишано: „Не само физички со неговиот ресторан „Соле“, туку и духовно Аки е во срцето на Виена, во срцето на овој антички град со вековна традиција во културата, уметноста, науката и дипломатијата. Тој навистина ја заслужува Виена како што таа заслужува да го има Аки, работник и великодушен во помагање на многу културни, но и други активности…“

Појдете паралелно од кружниот тек во центарот на градот, неколку десетици чекори од светски познатата Виенска опера, која како папок го поврзува центарот Штефанплац со улицата Кертнерштрасе и ќе пристигнете во ресторанот „Соле“. Улицата Анагасе, која има над четиристотини години историја, беше збогатена со овој ресторан уште пред триесет години. „Соле“ е ресторан каде се испреплетуваат политиката, уметноста и културата. Аки успеал со посветеност и голема љубов да го претвори неговиот ресторан во место за средба на уметници од целиот свет. Пријатниот амбиент, професионалната кујна на високо ниво и топлиот прием од персоналот се главна причина што ресторанот „Соле“ е честа дестинација на голем број познати светски политичари меѓу кои е и поранешниот американски претседател Бил Клинтон.

Аки и Бил Клинтон

Веројатно никој од нив не може да одолее на топлото гостопримство и вкусните специјалитети кои ги нуди локалот.
„Тоа е еден интересен феномен што во мојот ресторан доаѓаат различни луѓе од областа на уметноста, културата, бизнисот, политиката. Доаѓаат речиси сите австриски политичари. Од Македонија, Косово и Албанија, сите се мои гости, но и мои пријатели. Многу луѓе, а особено уметниците велат дека мојот ресторан е како нивен дом, или како нивна втора кујна“, раскажува Нуредини.
Запрашан која е формулата за овој успех, како успеал во неговиот ресторан да ги испреплете политиката, културата, уметноста, Аки многу смирено одговара „работа и само со работа“.

„Само со работа. Многу ја сакам оваа работа, многу ги сакам луѓето, без разлика на националноста. Секој клиент го третирам како една посебна личност. Јас имам пријател, кој е писател, и тој во една пригода рече: „Кај Аки ѕвездите се чувствуват како да не се ѕвезди, додека оние кои не се многу популарни се чувствуваат славни“. Се разбира тука е и добрата кујна, како и екипа со која заедно стигнавме до тука“, вели Нуредини.
Долгогодишната посветеноста на Аки беше наградена од австриската држава со златен медал на градот Виена, што се смета за најпрестижна награда. Тој е почесен граѓанин на Австрија и добитник на многу награди, медали и благодарници.

ДРУГИТЕ ЗА АКИ…

Книгата за гости во „Соле“ е колекција од автограми од редовните гости, кои не го кријат задоволството и не штедат зборови за ресторанот, но и за неговиот сопственик. Еве што пишува основачот на Ферари Австрија, Херберт Каспер, редовен посетител на „Соле“: „Ферари е уметност на тркала, а Соле уметност во чинија“. Големиот италијански уметник Ренато Брусон за Аки Нуредини вели: „Човек како тебе не сум сретнал никаде во светот.“ Големиот албански писател Исмаил Кадаре го посетува „Соле“ секогаш кога ќе отиде во Виена. Тој пишува: „Тука се чувствувам како дома.“
Додека бев во посета на „Соле“, Аки искрено ми се довери: „Денес добив две пораки од двајца други пријатели, д-р Клаудија Шмит, министер за образование на Австрија и Жозе Мануел Баросо, претседател на Европската комисија. Љубезно ми понуди да ги прочитам нивните пишувања на благодарност и почитување кон нашиот сонародник. Подоцна од други луѓе разбрав дека Аки бил иницијатор на средбата на поранешниот американски претседател Бил Клинтон во Виена, во април минатата година, со влијателни личности во европската политика.
Си заминав од „Соле“ со искрена надежа дека повторно ќе се вратам. До тогаш Аки останува да биде наш вистински амбасадор во еден познат главен мултикултурен град. Таму сме и ние. Таму е нашиот Аки.

Хазир Мехмети, публицист од Виена

Бедри Реџалари

December 29, 2013
Спаси се себе, спаси го другарот

Црвен крст во акција! Ќе ги учи младите од различна етничка припадност на взаемно разбирање, толеранција и култура на дијалог. Целта е да се регрутираат нови волонтери, кои преку изработка на заеднички проекти треба да стекнат навики за промоција на хуманите вредности и активниот приод кон животот.

Даница Ѓуровска студент на Медицинскиот факултет во Скопје – физиотерапевт, волонтер и член на Црвен Крст и волонтер во клуб 25 и Јелена Владановиќ студент на Педагошкиот факултет – предучилишна возраст, волонтер и член на Црвениот Крст се носители на проектот „Прва помош – Спаси се себе, спаси го другарот“.

Идејата е во сите училници во ОУ „Кирил и Методиј“ да се постават кутии со материјал за прва помош со кој би се санирале евентуални повреди кои може да се случат и би се подигнала свеста на децата да му помогнат на другарот. Ќе се подигне и чувството за солидарност, свеста за начинот на дејствување при повреди или елементарни непогоди, а во рамки на проектот ќе се одржат и кратки едукативни предавања за правилна употреба на кутиите за прва помош. Сето тоа ќе биде објаснето на мал постер кој ќе биде залепен до сандачињата за прва помош. Ова е прв ваков проект во Македонија и целта е да се примени во сите училишта. За да се соберат доволно пари за оваа акција ќе се организираат собирни центри и ќе се побараат донации од успешни компании.

Во проектот се вклучени сите 34 општински организации на Црвениот крст во нашата земја, како и градската организација на Црвен крст на град Скопје. Преку нив се регрутираат млади волонтери на возраст од 14 до 18 години, кои добиваат соодветна обука за дисеминација, за културата на дијалог како основен предулсов за градење интеркултурно општество, препознавање на потребите на заедницата и изработка на хуманитарен проект. Минатата година беа изработени рекордни 202 проекти за добробит на заедницата, преку кои беа помогнати повеќе од 3.000 лица.

Балкон3

December 19, 2013
Во селото со пет музеи

Скопје има осум музеи, Охрид четири, Битола два, а повеќето помали градови по еден. Но едно мало село од 200-300 жители, затскриено меѓу планините во централниот дел на Македонија, има дури пет. Горно Врановци е познатото село-музеј, со многу повеќе историја отколку што може да се очекува од еден таков изолиран крај. Но токму тоа била неговата предност во историјата што го направила славно.

Во еден момент од историјата, во Втората светска војна, ова мало селце на некој начин било главниот град на Македонија. Партизаните се бореле против неспоредливо помоќните окупаторски сили. Но имале добра стратегија, создале голема слободна територија во непристапните планински краишта во централниот и во западниот дел на Македонија. Таа територија, како и целата борба, се раководела од Горно Врановци. Тука бил Президиумот на АСНОМ, значи државното собрание, Централниот комитет на Комунистичката партија на Македонија, која била еден вид влада, Главниот штаб на НОБ, како денешен генералштаб, и ОЗНА, разузнавачката служба.

По конечното ослободување, сите тие институции се префрлиле во Скопје и таму функционирале. Но куќите во Горно Врановци, каде што биле сместени, денес се нивни спомен-музеи. Заштитени и одржани, го чуваат споменот на таа борба.

Музеите се мали, сите имаат по една-две соби, главно полни со стари документи или копии, големи фотографии од славното борбено минато и понекое парче оружје што го користеле партизаните. На нив точно може да се види колку било тешко, на пример по фотографијата од тројца партизани, сите облечени во различни униформи, кој каква успеал да најде. Но имало и интересни моменти, како тој кога готвачот со црпалката в рака застанал да се слика до борците со пушки.

Петтиот музеј е поинаков. Тоа е печатницата во која бил испечатен првиот број на дневниот весник „Нова Македонија“. Внатре е печатарската машина тешка еден тон, која партизаните кришум ја носеле в раце од Скопје до таму, преку планини и долини.

Во соседната соба може да се види и како се сложувале страниците за печатење, буква по буква. Тоа што денес се прави за неколку минути на компјутер тогаш било макотрпна работа. „Нова Македонија“ веќе не е ниту партизански ниту државен весник, но се` уште излегува, како најстар во Македонија и еден од најстарите на Балканот, со 69 години. Членовите на нејзината редакција секој октомври го посетуваат музејот, по повод годишнината од првиот број на 29 октомври 1944 година.

Шестиот музеј е спектакуларен. Но нели беа само пет? Да, но шестиот не е спомен-куќа важна поради историските настани од Втората светска војна, туку е милиони години постар. Тоа е природата околу Горно Врановци. Малата Врановска река во ова осојничаво место создава толку влага што камењата и корите од дрвјата се прекриени со мов.

Волшебна зелена земја како од „Господарот на прстените“. Водата се пробива низ камења, карпи, паднати стебла, а со секој чекор љубопитноста расте за тоа што има зад следниот мал водопад. Во природата, со малку среќа, ќе се сретнете и со некои од нејзините жители. Малите гуштери веројатно ќе бидат порасположени да позираат пред вашиот фотоапарат, но верверичките ќе ги снема за неколку секунди.

Низ Горно Врановци не прошетаа две момчиња што веќе се иселиле од таму во Горно Јаболчиште. Велат, има се помалку жители во ова село. Иако е оддалечено по триесетина километри од Скопје, Прилеп и од Велес, до него може да се стигне само преку Велес по тесен планински пат. И покрај тоа што е единствено со толку многу атракции, тешко се наметнува како туристичка дестинација. Дури ни за викенди.

Особено во последнава деценија, откога не работи хотелот „Врановци“. Изграден во 1986 година, дваесетина години ги пречекувал велешките работници од јавните претпријатија и многу други гости. Веќе не е отворен поради судските спорови околу сопственоста. Како секој друг хотел што одамна го испратил својот последен гостин, и овој сега изгледа како сцена од филмот „Сјаење“ на Стенли Кјубрик.

Стар, затворен, напуштен, тивок. Толку тивок што речиси може да се слушнат звуците од минатото, од гостите на големата тераса со поглед на реката или од оние во собите со прозорци завтрени кон планинските врвови. Но се слуша само ветрот, шумот на реката и минатото. Затоа што сегашност таму нема.

Гоце Трпковски

December 16, 2013
Шеќерни спомени

Детство, период во кој живеевме безгрижно и слободно. Период кој никогаш не се заборава и на кој вечно се навраќаме. Кога ќе помислам на тој период ми навираат многу спомени. Саботите речиси секогаш ни беа резервирани за семејна прошетка низ градскиот парк, посета на зоолошката градина или пак лудување во луна парк. Секогаш кога бевме послушни, а бевме :), татко ми ќе не почестеше со шеќерна волна, шеќерно јаболче или шеќерно петле. Знам дека воопшто не беа здрави ни за нас, ни за забите, но секако можевме да си дозволиме малку сладок грев. Сепак тоа беше добар начин да ја одржиме енергијата. Ах, убави шеќерни спомени, колку само го сакам тој мирис на карамелизиран шеќер.

Пред некој месец при мојата последна посета на Истанбул, додека уживавме во глетката на Златниот рог што ја нуди Пјер Лоти, една од моите пријателки на моја огромна радост ми разбуди спомен од тој прекрасен период и пред мене се појави со шеќерно јаболко и шеќерно петле. Па, така носталгична, добив идеја да ве вратам во детството и да ви понудам рецепт за дома да подготвите шеќерни јаболчиња. Впрочем токму сега е периодот на јаболката, па еве еден креативен начин како да ги искористите.

Потребни состојки:

– 10 ситни јаболка
– 500 грама шеќер
– 110 мл. вода
– 1 лажица оцет
– 2 лажици мед
– црвена прехранбена боја
– 10 дрвени стапчиња

Подготовка:

Прво јаболчињата добро измијте ги и избришете ги со мека крпа. Извадете ги рачките и на тоа место забодете по едно дрвено стапче. Потоа ставете ги водата и шеќерот да зовријат, па додадете ги останатите состојки. Варете 10-15 минути. За да бидете сигурни дека е готово, со лажичето земете од смесата и капнете во ладна вода или пак лажичето ставете го под ладен млаз вода. Смесата треба веднаш да се карамелизира и да не е мека. Во жешкиот сируп ставете ги јаболката и при тоа внимавајте сирупот да е добро нанесен на сите страни. На крај оставете ги врз метален сад (чинија или тава) за да се сушат. Откако ќе се исушат, шеќерните јаболчиња се подготвени за дегустација.

Зашеќерените јаболка можете да ги завиткате во целофан и да ги подарите на некој и со тоа да го потсетите на убавите детски денови. Тоа нема никој да остави рамнодушен, бидејќи во последно време ретко се наоѓаат места каде што може да го најдеме овој дамнешен деликатес, кој на сите ни буди слатки спомени.

Кристина Ангелеска

December 14, 2013
Балкон3 интервју со Роб Гарза – Thievery Corporation

Диџејот и продуцент Роб Гарза е познат како една половина од дуото Thievery Corporation. Оваа година издаде колекција на ремикси кои ги направи за песни на Гогољ Бордело, Tycho, Miguel Migs. “Remixes” е интригантно издание што во себе спојува разновидни звуци во една интересна целина. Од друга страна, во врска со Thievery Corporation, бендот настапува повремено и штотуку го заврши новиот албум. Препознатливиот звук на бендот, во кој се испреплетуваат трип хоп, даб, лаунџ и мешавина од звуци од разни краишта на светот, е ставен на страна, бидејќи оваа есен дуото ќе издаде целосно акустично издание со звуци на боса-нова.

Од каде идејата за албум со ремикси на туѓи песни?

Пред сè, неколку пријатели, луѓе како Tyco, Megamix, Јуџин од Gogol Bordello, ме замолија да да направам неколку ремикси. Ова ми дојде како некакво хоби. Јас само си играв со некои од стемовите, односно со некои од нивните траки. Сè започна како забава, само за да видам како ќе испадне на крајот. Една ипол година подоцна сфатив дека имам прилично музика и сакав сето тоа да го издадам на еден албум. Ете од каде причината за ваков албум.

Колку на луѓето им е прифатлива идејата за ремиксување кога тој кој ги ремиксува нивните песни во голема мера скршнува далеку од оригиналните идеи и концепти?

Мислам дека денес во светот на некој начин сè се ремиксува. Земете една слика и ставете ја низ различни филтри и, на некој начин, со тоа вие правите ремикс на таа слика. Кон сè што правиме, на пример со монтирањето или меш-аповите, луѓето веќе се навикнаа. Мислам дека денес тие полесно ја прифаќаат оваа идеја отколку порано.

Летото 2013 по објавувањето на ова издание имавте мала турнеја како диџеј. Каква е разликата кога се настапува како диџеј во однос на настапите со бенд како што е Тhievery Corporation?

Кога настапувам како диџеј, јас пуштам туѓа музика. Всушност, тоа мене навистина ми се допаѓа. Навистина е убаво кога се истражува музиката на овој начин и веќе подолг период немав настапувано како диџеј, поради што немав многу информации што се случува надвор. Всушност, тука се работи за изнаоѓање начин да се поврзеш со публиката, но не преку сопствената музика, туку преку својот избор и вкус за музика.

Дали пуштате Thievery Corporation за време на вашите сетови?

Да, го правам тоа. Понекогаш ќе пуштам песна или две.

Обично диџеите се делат на две групи – од една страна се оние кои работат со плочи (грамофонџии), а на другата се оние кои само пуштаат музика. Се чини дека секоја страна на некој начин ја девалвира важноста на другата. Какво е вашето мислење?

Јас ги почитувам и двете. Од моја гледна точка, тоа што го прават грамофонџиите е како свирење на инструмент. Тие луѓе се навистина талентирани. На пример, имате некој гитарист виртуоз кој навистина може да свири и да прави ненормални работи на гитарата, што од своја страна е убаво, а понекогаш имате некој кој може да направи едноставна песна од неколку акорди. Не мислам дека тука станува збор за ’едниот против другиот‘. Светот е доволно голем и има место за сите. Постои место и за луѓето кои се грамофонџии, и за тие кои избираат и пуштаат одлична музика.

Кои се искуствата што сте ги научиле од светот на диџејството и сте ги пренеле во вашата продукција со Thievery?

Една од работите е свеста за тоа што се случува на музички план и поттикот да се донесат некои идеи во нашата продукција.

Каков е сегашниот статус на Thievery Corporation?

Само што имавме неколку настапи по Америка и се подготвуваме да издадеме нов албум.

За какво издание станува збор?

Албумот се вика “Saudade” и на некој начин тој во себе носи женски особини, бидејќи е многу природен и убав. Сите песни се отпеани од женски вокалисти и е еден навистина прекрасен албум. Воопшто не е електронски и беше инспириран од нашата љубов кон боса-нова и кон музиката од старите француски филмови.

Како гледате на првото издание на Thievery Corporation “Sounds from the Thievery Hi Fi” од оваа дистанца? Тоа издание беше навистина популарно кога беше објавено 1997 г.?

Во тој период ние навистина не знаевме што правиме точно и она што таа плоча ја направи посебна делумно е дека го имавме вистинскиот дух и став за да ја создадеме, но ние не бевме музичари и бевме малку наивни. Начинот на кој размислувавме во тоа време за музиката, различните култури и различните звуци беше сосема свеж и кога го слушам понекогаш, ме фаќа носталгија за тој период. Бевме млади и убаво се забавувавме. Тоа е тоа што најмногу го сакам кај него.

Thievery Corporation се познати по својата мешавина на различни звуци и култури во својата музика. Дали има некаква политичка порака или изјава која стои зад тие спојувања на културите?

Ако постои некаква изјава или порака, тогаш таа би гласела „да се остане со отворен ум“. Понекогаш ние се губиме во сопствените култури, посебно кога мислиме дека нашата е најдобра. Во Америка ова ви го продаваат велејќи дека Америка е број 1. Многумина Американци не се запознаени со музиката од Бразил или од Индија. Тие можеби знаат кој е Боб Марли, но многумина не знаат ништо повеќе за регето или за даб-музиката. За нас тоа значи ушите да ни бидат секогаш отворени, а со тоа, се надевам, и нашиот ум.

Ненад Георгиевски

December 11, 2013
Промоција на „Корпоративно утро“

„Корпоративно утро“, збирката хаику поезија на Васко Марковски беше промовирана вечерва во киното „Фросина“.

„Корпоративно утро“ излезе од печат во мај годинава, и бргу го најде своето место до многу читатели, кои пак уште побргу се најдоа во „Корпоративно утро“. Дали во мислите на Васко чекајќи во редиците во секојдневниот сообраќај, дали при патувањата низ Македонија, дали при будењето наутро за градинка и училиште, дали при набљудувањето на лицата, луѓето, градот, случувањата. И секогаш предизвикува насмевка поради лесното поистоветување со ситуацијата која тој фино и сликовито ни ја опишува само во шест-седум зборови.

А, во рецензијата проф. д-р. Владимир Мартиновски за хаику-то на Васко кажува: „Доколку има ронка вистина во мудроста дека ‘денот по утрото се познава’, тогаш ракописот Корпоративно утро, чиешто печатење безрезевно го препорачуваме, ветува прекрасни творечки ‘денови’ на Васко Марковски“.

„Зборовите се тркалаат, јазиците не мируваат, предизвикот е формата“ – Васко Марковски

Д.Ч.

December 8, 2013