…„Скопје, тоа е концентрат на човековата борба со природата, но и резултат што вдахнува за нова борба, а не за прифаќање порази”… Жан Пол Сартр, 1963
Ликовни уметници од Македонија ќе ја будат солидарноста во Скопје преку своите уметнички дела. Петмина ликовни уметници во среда од 19 до 23 часот во централното градско подрачје ќе го прикажат/раскажат своето гледиште на тема “Wake-Up Solidarity“ (Будење на солидарноста) по повод одбележувањето на 50 години од катастрофалниот земјотрес на Скопје. Настанот е дел од проектот “Скопски урбани приказни“, а се организира од страна на Друштво на ликовни уметници на Македонија во соработка со Скопско Лето. Проектот оваа година ќе се организира по шести пат. Учесници на проектот се ликовните автори: Кристина Божурска, Ангел Миов, Ален Реџепагиќ, Мирослав Стојановиќ Шуки и Маја Кировска.
Божурска ќе се претстави со подна инсталација од камени коцки и фотографии.
„Она што оваа инсталација сака да го забележи е како и зошто вистинската уметност се заобиколува, а се афирмира и креира нова, квази уметност? Во оваа инсталација искористив фотографии од делата во депото на МСУ кои ги направив со цел да се покаже моменталната сосотојба на колекцијата на МСУ, и камени коцки кои се отфрлени од плоштадот на Скопје во корист на неговиот нов изглед. Денеска, живеејќи во време на возвишување на кич и турбо-фолк вредности, на лажен златен сјај и мегаломанија,дали сме доволно свесни да ги препознаеме вистинските вредности? Со ерозија на културните вредности,се јавува ли и ерозија на човечките? Знаеме ли на туѓата солидарнот да возвратиме со своја?, вели за своето дело Божурска.
Миов ќе се претстави со комбинирана техника за која вели дека претставува инсталација во простор, поставена на под, поточно е составено од испишан крст во црвена боја со истегнати букви со кои пишува Македонија во хоризонтала и вертикала, повеќе фотографии кои потсеќаат на старо Скопје, разни предмети, цигли, куфер, палета, рамки итн.
„На прв поглед не е јасно читлив текстот, но со менување на аголот на гледање може да се прочита. Делото е составено од повеќезначни симболи, кои нудат можност за различно читање и толкување, но и со конкретни асоциации за мигот кога се станува релативно и кршливо, мигот кога Скопје го доживеа катастрофалниот земјотрес“, открива авторот.
Делото на Реџепагиќ насловено како „Силуети“ е инсталацијата која содржи вертикали од прозирен плексиглас во различна димензија обесени на хоризонтална пречка.
„Приказ на живиот свет и средината во која тој опстојува, меѓусебната зависност субјект-субјект, субјект-објект и невидливите нишки на нивната поврзаност…. Кревкоста, ранливоста, минливоста на истите треба да ни послужат како своевиден потсетник за потребата од нивното постојано регенерирање.“, го опишува тој своето дело.
„I fill blue for you“ е насловот на делото на Стојановиќ Шуки кое се состои од плексиглас прикачен во просторот, позади кој се наоѓа рефлектор кој ја пренесува плавата боја на плексигласот боејќи ги лицата на посетителите. На плексигласот е испишан зборот Емпатија.. Пред плексигласот стои висок кој го симболизира земјотресот и уништувањето, како и новиот почеток и раѓањето.
„Делото ја отсликува највозвишената од сите емоции „емпатијата“, која според мене е најретка и најтешка од сите емоции. Таа повлекува реперкусии, односно го носи човекот во доменот на божественото, што со себе повлекува оштетување на емотивното битие. Емпатија се јавува најчесто во најдраматничните моменти при катастрофи и тргедии, а скоро да и не постои во нормалните времиња, не трае долго и брзо ја снемува.“, објаснува авторот.
Кировска ќе го прикаже делото „Оптимист“составено од 7 објекти (стилизирани птици), поврзани за друг објект од впоивлив материјал со помош на конец префрлен преку шипка или оптегната сајла. Со систем капка по капка впивливиот материјал ја менува тежината и ги крева во висечка позиција прикажаните објекти.
„Оптимист е дело создадено како одговор на темата по повод 50 години од скопскиот земјотрес. Оваа тема ја разгледувам од аспект на потомок на оние кои имале среќа да останат живи во оваа огромна трагедија. Делото е прослава на животот и негова цел е да не потсети да бидеме благодарни за секој нов ден што животот ни го носи.“, вели Кировска.
Автор: Балкон3
Мапа за настанот
АВТОР ВРЕМЕ ЛОКАЦИЈА
1.Кристина Божурска 19:00-19:30 пред книжара Култура (плоштад)
2.Ангел Миов 19:30-20:00 помеѓу ЕВН и Дестан (плоштад)
3.Ален Реџепагиќ 20:00-20:30 плато пред Дом на Армијата
4.Мирослав Стојановиќ Шуки 20:30-21:00 плато пред Дом на Армијата
5.Маја Кировска 21:00-21:30 ул. Македонија (кај Пеко)
Секоја година, на 21ви Јуни, на денот на летната долгоденица, во многу градови ширум Европа,главна тема е Музиката. Идејата на еден ваков настан е создавање на музика и нејзино претставување на слушателите. Музичари од целиот свет, професионалци и аматери се собираат во поголемите градови во Европа за да ја претстават својата музика на љубителите, и тоа бесплатно.
Европскиот ден на музиката првпат се одржал во Франција во 1982ра година, кога Џек Ланг (тогашен министер за култура), добил идеја да го поттикне создавањето на музиката со тоа што сите музичари настапувале на улица.Следната година на денот на Музиката вкупно 200.000 музичари од сите краеви на светот настапувале по улици, градски паркови итн.
Одтогаш денот на Музиката е прераснат во феномен кој се одржува низ цела Европа.
Оваа година, од 19ти до 21ви јуни, овој настан ке се одржува во вкупно 22 градови во Грција.
Запознајте ги и дискутирајте со Алис Шмид (режисер на филмот „Децата на планината Напф“), Жужа Божормени (член на жири за награда Кромид), Васја Бибиќ (член на жири за награда Млад Кромид), Јана Цисар (член на жири за награда Млад Кромид).
КИНО ФРОСИНА – МКЦ
19.00 ч.
„ОЧИТЕ И УШИТЕ НА БОГА“ (Словенија, 2012,Tomo Križnar, MajaWeiss)
Кон крајот на 2010 година, со помош на хуманитарната организација Х.О.П.Е., публицистот и активист Томо Крижнар успева да прошверцува 400 видеокамери во Дарфур преку Чад, како и првите две направи за испраќање видеослики на интернет преку сателит.
Малите камери, кои во Кина чинат нешто повеќе од 10 евра, им ги дели на волонтери во воените зони во Судан, со чија помош и е направен овој филм. Нивните снимки се покажаа како поефективни од 20 000 војници на ОН и Африканската унија заедно. Зошто? Затоа што се сведоштво за тајното истребување на африканските домородци од предели во Судан, привлечни поради природните богатства: планините Нуба, Дарфур, Абиеј и Синиот Нил. Ова е документарна приказна и за раѓањето на независниот Јужен Судан, но и за новите војни што отпочнаа по неговото отцепување.
21.00 ч.
РЕПРИЗА „УТРЕ“ (Русија, 2012, Andrey Gryazev)
КУРШУМЛИ АН
21.00 ч.
ФИЛМ ИЗНЕНАДУВАЊЕ
21.35 ч.
„СЕКС ЗА ШУМИ“(Полска/Германија, 2012, Michał Marczak)
Сместена во Берлин, организацијата Fuck For Forest е една од најнеoбичните добротворни организации во светот. Водена од идејата дека сексот може да го промени светот, оваа невладина организација собира пари за еколошки цели преку продажба на домашно направени еротски филмови на интернет. Дени го открива овој неохипи свет на изобилство и радост, каде што сексуалната слобода станува едно со глобалниот алтруизам и ѝ се приклучува на акцијата. Од улиците на Берлин до длабоките шуми на Амазон, овие активисти ги здружуваат силите за да купат парче шума и да ги спасат домородците од болните апетити на Западот.
*Филмот содржи експлицитни сексуални сцени и не се препорачува за малолетни лица и лица со слабо срце.
23.15 ч.
„ЧИНОТ НА УБИВАЊЕ“(Данска, 2012,Joshua Oppenheimer)
По неуспешниот државен удар во Индонезија и интервенцијата на армијата во 1965 година, Анвар Конго и неговите пријатели од препродавачи на кино-билети преку ноќ стануваат водачи на ескадрони на смртта. Така, за помалку од една година, ѝ помагаат на армијата да убие над еден милион наводно прокомунистички ориентирани граѓани, етнички Кинези, уметници и интелектуалци. Само Анвар со свои раце убил стотици луѓе. Оттогаш власта ја „држат“ убијците.
Во филмот, Анвар и неговите пријатели се согласуваат да ја раскажат приказната за убиствата. Но, имаат поинаква замисла; не сакаат да дадат сведоштва, туку да снимаат сцени налик на оние од филмовите за кои на времето продавале карти: гангстерски, вестерн, мјузикли. Тие самите го пишуваат сценариото. И се играат самите себеси. Ама ги играат и жртвите.
Во Сули Ан, во организација на Амбасадата на Јапонија во Виена, која ја покрива и Македонија се оддржа работилница за традиционални јапонски ракотворби и техники за рачно бојадисување на ткаенини. Работилницата е предводена од професорката Хоко Токоро од Кјото, Јапонија.
Првиот ден се изучува техниката наречена `kumihimo’ а опфаќа плетенје на свилени конци на ‘marudai’ – традиционални јапонски разбои, со што се добиваат гајтани и јажиња кои што традиционално се користење за врзувањје на оби (појас кој се носи над кимоното), за прицврстување на катаните за нивните футроли, како и за врзување на добра за транспорт.
Вториот ден се изучува техниката ‘kusakizome’ која што опфаќа бојадисување на ткаенини од свила со природни билни бои. На годинешнава работилница се користеа сината боја добиена од растението индиго, како и црвена боја добиена од црвен корен.
Тахоро е реномиран експерт во овие области, која долго години има држено семинари низ цела Јапонија. Интересен е податокот дека во еден период имала 800 ученици низ цела Јапонија, а ученичка и била и поранешната царица, односно мајката на сегашниот цар на Јапонија.
На учесниците на работилницата секогаш им ја раскажува приказната за Лидија, првиот човек од Европа кој ја има примено христијанската вера. Кога Св. Павле ја посетил тогашната Македонија, Лидија ја имала примено како гостин во својот дом, при што таа се преобратила во христијанска. Токму оваа жена пред повеќе од 2000 години нашла начин како да добие виолетова боја од црвен корен, со што таа боја станала достапна за пошироките маси.
Тоа што е Џими Хендрикс за електричната гитара, тоа е финскиот музичар Кимо Похјонен за хармониката. Со користењето електроника, Похјонен ја претвори својата хармоника во пеколна машина.
Некои инструменти допрва треба да го најдат своето место ако се земе предвид како јавноста и музичарите ги доживуваат, но тоа не е пречка некои музичари да бидат препознатливи и славни по тоа што пристапиле кон инструментите на поинаков начин од останатите. Тоа што е Џими Хендрикс за електричната гитара, тоа е финскиот музичар Кимо Похјонен за хармониката: концептуалист и мајстор импровизатор кој храбро го однесе овој инструмент таму каде што претходно се мислело дека е невозможно. Користењето електроника во кој било жанр е највозбудливиот аспект во развојот на музиката во последните декади. Таа им овозможила на музичарите од која било област да ја преиначат својата музика во рамките на „нервозниот“ и „недофатлив“ 21 век. Со користењето електроника, Похјонен ја претвори својата хармоника во пеколна машина.
Кимо, бестрашен музички авантурист, е човек со многу проекти кои живеат еден покрај друг. Многу од нив постојат само како концертни перформанси и тие го надминуваат бројот на снимени изданија. Помеѓу 1999 и 2013 тој е иницијатор на неколку различни проекти со најразлични концепти и соработници, почнувајќи од квартетот Kronos и триото KTU, каде членува и ритам секцијата на King Crimson, Треј Ган и Пат Мастелото, па се до Earth Machine Music, Kluster и Murhaballadeja / Murder Ballads. Овие бројни проекти го потврдија неговиот статус како еден од најталентираните европски хармоникаши, импровизатори и композитори.
Кимо Похјонен првпат настапи во Скопје во 2002 година, на Скопскиот џез фестивал, настап за кој и ден денес се зборува, а во рамките на овогодинешниот Оффест, тој повторно ќе настапи во Скопје. На фестивалот ќе биде прикажан и документарниот филм Soundbreaker за овој уметник во режија на Кимо Коскела.
Од каде дојде идејата да се направи документарен филмSoundbreaker?
Се започна кога еден германски продуцент го контактираше режисерот Кимо Коскела со цел да направи документарен филм за мене. Коскела го познавав од еден филмски проект на кој работевме заедно и ме праша за моето мислење. Му одговорив дека воопшто не сум заинтересиран за документарец за мене. Во тоа време имав 39 години и му реков дека во документарците обично станува збор за луѓе кои зборуваат и дека повеќето од нив се однесуваат на стари или умрени лица. Воопшто не видов било каква причина да се направи документарен филм за мене. Потоа тој почна да ме убедува, имавме многу состаноци, кога најпосле ме праша како би сакал јас да се направи целата работа. Му одговорив дека би бил заинтересиран за некакаов музички или игран филм. Го започнавме сценариото, но никогаш не добивме пари за тоа. Меѓутоа, почнавме да снимаме и на крајот се согласивме да направиме документарец. Најпосле, имавме нешто за спонзорите. Тоа е накратко како се одлучивме да направиме документарен филм.
Филмот ги прикажува вашите почетоци со хармониката, како и тешкотиите во прифаќањето на инструментот, вашиот однос со овој инструмент.
Сега работите се сосема поинакви. Почнав да свирам во 70-те кога сеуште живеев на село. Во моето село само возрасните беа тие кои свиреа хармоника и тоа беше музика за возрасни. Никој од мојата генерација не свиреше хармоника. Јас мојата ја добив од татко ми и настапував во локална група која ја сочинуваа постари луѓе. Тука свирев фолк нумери и беше некако убаво, но беше многу не-кул. Не се ни осмелував да им кажам на пријателите дека свирам хармоника бидејќи тоа беше толку не-кул. Во тоа време повеќе ме интересираа спортови и дружење со пријателите, така што, тоа беше компулсивна работа. Јас му го правев ќеифот на татко ми. Меѓутоа, кога имав 15, 16, размислував за тоа да бидам музичар и се преселив во Хелсинки каде почнав да учам класична музика. Во тоа време, се видов себе си како изведувач на класична музика. Подоцна, кога и се вратив на народната музика, тогаш кога формираа оддел за народна музика на академијата Сибелиус, а и за време на студиите, односот со овој инструмент беше малку чуден. Почнав да свирам и бандонеон, како и многу други инструменти. Дури и се откажав од свирењето хармоника бидејќи не можев да го почувствувам инструментот.
Подоцна, кон крајот на моите студии во доцните 90-ти, некој ме праша да направам соло концерт. Пред тоа учев да свирам на афричка м’бира, бандонеон или органа. Но, тогаш сфатив дека мојот главен инструмент е хармониката која ја свирам од времето кога имав 10 години. Морав да најдам нешто каде ќе се почувствував задоволен. Така, почнав да си играм со електронски ефекти, микрофони, лупови и тоа беше голем момент за мене кога сфатив дека стојам пред портите на еден звучен свет каде можам да создадам било што преку импровизација, односно без пишани партитури, без никакви белешки. На некаков начин тоа отвори еден нов свет за мене. Тоа е свет во кој јас живеам во последните 15 или 20 години и сега можам со гордост да кажам дека хармониката е многу кул инструмент. Тоа беше моментот кога сфатив дека го најдов својот пат, својот звук, мојот начин на правење музика. Од тогаш имам направено многу работи кои не очекував дека ќе ги направам во својот живот и имав многу искуства со различни проекти и различни стилови на музика.
„Не се ни осмелував да им кажам на пријателите дека свирам хармоника бидејќи тоа беше толку не-кул“.
Како реагираат луѓето на вашиот неортодоксен пристап кон хармониката со сите тие ефекти?
Се започна кога пробував во училиштето, а луѓето почнаа да зборуваат како го злоупотребувам ова или манипулирам со она. Тој се крие позади ефекти и лупови. Меѓутоа, тоа мене не ме загрижуваше. Имав само едно правило: сакав јас да бидам задоволен, а не некој друг. Без разлика што луѓето кажуваат јас ќе направам онака како што сакам, иако поради тоа ќе правам само еден концерт годишно, ако тоа мене ми причинува задоволство 110%. За време на првиот концерт имаше многу фрустрации и нервози бидејќи имаше толку многу работи кои требаше да бидат сработени, но публиката реагираше веднаш. За многумина тоа беше најдобриот концерт на фестивалот на кој настапував. Многу бргу потоа бев букиран на фестивалот WOMAD во Берлин каде имаше многу нови музичари и почетници, а за мојот концерт најмногу се зборуваше. Наеднаш почна мојата интернационална кариера и можев да ги оставам сите други проекти, бендови и започнав нешто свое. На некој начин ова е како бајка. Тоа беше почетокот.
Вашите концерти се необичен спој на визуелни и аудио ефекти, односно се еден вид театарска претстава. Какво искуство сакате да и пружите на публиката на вашите концерти?
Повеќето луѓе во светот се навистина зафатени и се најчесто под голем стрес од секојдневниот живот. Сите ние работиме колку што е можно повеќе. Кога се работи за концерт, тоа за мене има посебно значење – за мене тоа е некаков вид ритуал, од почеток до крај. И кога ќе направам концерт кој трае 60 до 90 минути, јас само се концентрирам на музиката и сакам публиката да го искуси истото што и јас. Во тие моменти, публиката може да се опушти и не мора ниту да пее или ракоплеска. Всушност може да прави што сака. Јас уживам додека сум на сцената и имам убаво искуство, а со тоа сакам и публиката да доживее нешто слично. После концертите слушам разни приказни, најчесто интересни, и секогаш е убаво да се чуе што им минува низ главите на луѓето за време на концертите. Не е само музиката.
Во една од сцените од филмот сте прикажани како свирите додеа се случува боречки меч. Како дојдовте на идеја да ја оркестрирате музиката наспроти боречки меч?
Во доцните 90-ти, за време на еден фестивал во Финска, еден постар музичар ми спомна дека некогаш свирел хармоника за време на боречки мечеви. Помислив дека тоа е шега. Никогаш претходно не бев чув за вакво нешто. Следно почнав да пребарувам стари архиви и стари весници, но немаше ништо во врска со тоа, дури и немаше никакви видео материјали. За мене тоа беше чудна тема и посакувам да сум имал можност да видам хармоникаш кој свири за време на боречки меч. Следно, почнав да интервјуирам стари борачи, стари хармоникаши, и открив дека било корисно да се има хармоникаш за време на тие мечеви. Слушнав многу интересни приказни за тоа што се случувало на времето. Тогаш помислив дека морам да ги повторам тие работи. Најдов 10 борачи и користев стари приказни. Обично кога го работам сето тоа морам да имам чувство дека тоа што го работам е нешто ново и дека претходно не било направено. Потоа создадов некаков вид музички перформанс или театар кој се базираше на стари приказни. Беше супер. Проектот со борачите е пример за тоа што сакам да правам – чисти музички проекти каде јас само свирам музика. Тука спаѓаат и проекти со машини и балерини. Тие проекти прикажуваат една друга страна од мене. Сакам визуелни работи на начин на кој чувствувам дека не биле претходно направени. Во моментов имам проект со една балерина – никогаш претходно не сум помислил дека ќе работам со балерина. Сакам да се забавувам себеси работејќи различни работи и проектот со борачите беше вистинска можност да се запознаам со сите тие луѓе за кои вопшто не знаев дека постојат. Навистина понекогаш е лудо кога ќе се види што се може да биде кул.
Earth Machine Мusic е проект со поинаков пристап каде се користат звуци кои сте ги снимале на фармите и разни машини, а кои ги вклучувате преку хармониката.
За Earth Machine Мusic, снимав звуци на село и направив музика од тоа. Некои од звуците се вклучуваат преку хармониката или поинаку, кога за време на настапите со помош на други средства како што се трактори, кои ги вклучуваме пред публиката и ставаме микрофони кај моторот. Користејќи ја сета таа опрема како извор на звуци е убаво и на моменти делува многу визуелно. Публиката може да види кои се тие звуци како и музиката која е компонирана за таа музика.
Што е тоа што се обидувате да го доловите на ЕММ?
Јас сум роден во рурален крај и во последните 20 години живеам во град т.е. во Хелсинки. Почувствував дека луѓето навистина не се заинтересирани за тоа што се случува надвор од градските средини. Во повеќето случаи, кога ќе чуеме за вести од руралните предели тоа се или тажни или лоши вести. Поради тоа, на овој проект пристапив од поинаков агол и го направив тоа настапувајќи за луѓе кои живеат по селата. Сите концерти беа изведувани по селата. На пример, за концертите во Англија, луѓето мораа да патуваат од градовите во селата таму каде што се наоѓаа фармите. Почувствував дека морам да бидам таму и да работам со тие луѓе иако тие немаа поим што јас правев. Меѓутоа, тие беа учтиви и отворени, беа расположени да учествуваат и беа благодарни што некој се заинтересирал за нив. Кај овој проект постои одреден општествен аспект.
Еден од вашите скорешни проекти е и соработката со вашиот професор и ментор, Хеики Латинен, на Murder Ballads кое е колекција на народни песни чија заедничка тема се убиства?
Хеики Латинен е мојот ментор, тој е и мој поранеше професор, и е некој кој секогаш ме охрабрувал да си го најдам својот пат. Добивме понуда од еден фестивал да направиме проект чија тема ќе бидат убиства. Во Финска секогаш постоеле песни со поинаков пристап кон убиствата. Се разбира, убиството е грозен чин, но понекогаш е присутен црн хумор во тие песни. На пример, тие двајца луѓе кои се ставени на предната страна од албумот, јас пеев песни за нив кога бев помал. На некој начин постоеше некакво восхитување за нив. Се сеќавам дека пеев еден стих каде едниот му се обраќа на другиот „Ти убиј го мажот на таа жена, за да можам јас да ја омажам неа“. Се сеќавам, имав 5 години кога ја пеев таа песна и постоеше некаков восхит. Поради тоа кога се одлучивме да го работиме овој проект ние сакавме да пристапиме на повеќе начини кон оваа тема со различни типови балади каде темата е поврзана со убиство. Фактот дека направив издание со Хеки Латинен, кој е мој херој, ми значи многу.
Што е тоа што ве инспирира да работите толку многу и истовремено да работите на повеќе проекти во исто време?
Јас работам со звук и во мојот простор каде што работам се обидувам да изнајдам нови звуци или преку моите хармоники или преку електрониката. Тоа е еден бескраен свет со нови бои и звуци. Тоа секогаш прави да бидам постојано буден и ми дава енергија за нови работи. Во моментов имам ново дуо, но овој пат тоа е со ќерка ми која има 17 години. Таа свири тапани. Тоа е убава соработка и исто така работам и со една балерина. Најбитно ми е што и да работам, морам јас да бидам задоволен со проектот.
Данскиот филм „Лов“ е избран за најдобар филм на Скопје филм фестивал кој заврши во саботата во киното „Милениум“ во главниот град на Македонија. „Лов“ на данскиот режисер Томас Винтерберг ја улови наградата од публиката на 16-тото издание од овој фестивал која буквално беше освоена од емотивната и крајно напната драма кого никого не остави рамнодушен.
Актерот Мадс Микелсен од Данска на генијален начин го глуми Лукас, социјален работник во градинка, кој преку ноќ од почитуван член на заедницата паѓа на дното и е прогонуван од локалното население и полицијата кои го обвинуваат за нешто што тој не го сторил. Изолиран од сите, отфрлен од средината и фрлен на буниште, тој сепак не се откажува од потрагата по правда. Човекот чие хоби е ловењето наеднаш станува плен кој го ловат сите, па дури и неговиот најдобар пријател.
„Лов“ е филм за пресумпцијата на невиност, за тенката граница меѓу довербата и недовербата, за лицемерието и филм за (не)пријателството.
Мадс Микелсен за овој филм ја освои наградата за најдобар актер на Канскиот фестивал.
Покрај главниот победник на Скопје филм фестивал во програмата „Eye on Films” за најдобар беше прогласен украинскиот филм „Куќа со кула“ во режија на Ева Нејман. Филмот е базиран врз мотивите од автобиографски приказна со истиот наслов од страна на писателот и сценарист Фридрих Горенштајн, кој го има напишано сценариото за “Соларис“ на Тарковски.
Формирана во јануари 2011 година, Eye on Films е единствена, глобална мрежа на филмските професионалци, која гарантира циркулација на избор на првиот игран филм на фестивали-партнери во Европа и неевропски држави, и комерцијална експлоатација на овие филмови од дистрибутерски партнери во Европа и надвор од Европа.
Скопје девет дена ја славеше филмската уметност, а повеќе од 10.000 посетители имаа можност да погледнат над 50 фимски остварувања .
Фестивалот го отвори филмот на српскиот режисер Срѓан Голубовиќ „Кругови“ кој се развива како триптих, истражувајќи го моралното двојство и комплексна приказна чии насоки произлегуваат од еден кобен миг. За финалето на затворањето беше прикажан рускиот филм „Неверство“ на режисерот Кирил Сребреников во кој главна улога има македонскиот актер Дејан Лилиќ. “Предавство” е темна приказна за љубовта, страста и најмногу од сè, за прељубата. (А.М.)
Малиот Селдо од Македонија продолжува да ниже големи спортски успеси на мразот во Италија. Осумгодишниот Селдин Салиу, кој потекнува од македонското село Требиште, го освои третото место во уметничко лизгање на големиот Куп на Италија кој се одржа кон крајот на март.
Селдо со своите родители и малото братче Лиман живее во гратчето Фелтре во Италија. Досега во оваа земја, каде и научил да лизга, има освоено многу награди, но третото место на Купот на Италија е многу значаен успех за него, ако се земе предвид дека станува збор за натпреварување на национално ниво. Осумгодишното момче е скромно иако досега многупати се искачилo на подиумот и освоилo голем број признанија.
Третото место го освои со извонредниот настап и со одличната кореографија, а интересно е што за својот настап ја одбра музиката од филмот „Враќање во иднината“. Целото семесјтво е пресреќно што Селдо успeа да се искачи на пиедесталот. Ако се земе во предвид дека другите две момчиња кои ги освоија првото и второто место се повозрасни од Селдо тогаш неговиот успех е уште позначаен.
– Многу сме задоволни од овој успех на државно ниво. Што ќе се случи понатаму оставаме да покаже времето, а се разбира да одлучи и самиот Селдо. Го поддржуваме во неговите одлуки, а во исто време сакаме да си го помине детството како и секое друго дете на негова возраст, велат неговите родители.
Селдо на победничкиот пиедестал
Балкон3 неодамна ја објави приказната за малиот шампион од селото Требиште. Текстот за Селдо предизвика огромно внимание и беше пренесен од неколку медиуми во Македонија и во Италија.
Доколку сте заинтересирани одблиску да се запознаете со грчката историја, музика, но и да го почуствувате вкусот на грчката храна, Музејот Акропол е вистинското место за вас.
По повод 25 март, Денот на грчката независност, музејот за посетителите обезбеди целодневна програма.
Реставраторите од музејот пред посетителите ќе ја презентираат техниката на бојадисување сандали од античко време. Сандалите се еден од трите типа обувки што може да се најдат на античките фигури.
Покрај античката технологија на бојодисување, реставраторите ќе ја престават и современата техника на чистење на каријатидите (скулптура со форма на жена, која во архитектурата се користи како столб). Посетителите ќе имаат можност да разговараат за методот на нивното чистење, кое се изведува со помош на ласер.
Концерт со музиката на неколку еминентни имиња во грчката музика од последниот век ќе биде одржан во просториите на музејот. Ламбрини Гиоти (Lambrini Gioti) и Јоргос Цибуксис (GeorgeTsibouxis), ќе изведат повеќе нумери на пијано и бузуки.
Пред посетителите ќе биде преставена и исклулителна колекција на антички скулптури, кои делумно ги имаат зачувано своите оригинални бои. Вработените во музејот ќе ја презентираат важноста и перцепцијата за боите во антиката.
Музејскиот ресторан, пак, ќе ги пречека посетителите со традиционални грчки јадења.
За фановите на Joy Division, оние родени после 1970година, (кои немале можност да ги гледаат Joy Division во живо, а на кои животот им е одреден од Joy Division), минатата ноќ беше сигурно една од најдобрите и најважните во животот.
Настапот на Peter Hook во Паук, концертниот простор сместен среде студентскиот дом Стјепан Радиќ наменет претежно за одржување на рок концерти, беше насловен UNKNOWN PLEASURES, A JOY DIVISION CELEBRATION FROM PETER HOOK.
Конечно, чекањето се исплатеше, денот дојде, време е да ја славиме музиката на Joy Division! Публика околу 500 луѓе, млади, постари. Од Загреб и околината, па дури и неколку верни фанови од Македонија.
Ако одиме во сентимент, Екипата на Балкон3 тврди дека Peter Hook дури накрајот пушти и солза, публиката образована, феноменална, сите песни ги знаат, а имаше и доста млади, така што со таква младина Joy Division не треба да стравуваат од заборав…
Peter Hook & The Light почнаа со Ceremony, завршија со два биса.. Atmosphere и Transmission.. А измеѓу UNKNOWN (AND KNOWN) PLEASURES…
Струмица како Рио. Карневалското лудило вечерва кулминираше. Илјадници маски продефилираа низ струмичките улици. Космонаути, животни, историски личности, локални и светски политичари се само дел од карневалското шаренило од маски.
Струмица ќе биде будна цела вечер. Ако во другите градови најлуда ноќ во годината е Нова Година, во Струмица тоа дефинитивно е карневалската вечер. По дефилето на маски забавата продолжува во кафулињата и дискотеките и трае се до раните утрински часови. Струмица и онака е позната како град со најдобар ноќен живот во Македонија. Балкон3 низ фото галерија Ви пренесува дел од карневалската атмосфера.
Вашите концерти се необичен спој на визуелни и аудио ефекти, односно се еден вид театарска претстава. Какво искуство сакате да и пружите на публиката на вашите концерти?
Еден од вашите скорешни проекти е и соработката со вашиот професор и ментор, Хеики Латинен, на Murder Ballads кое е колекција на народни песни чија заедничка тема се убиства?
