Balkon3

Category: Патувања

  • Балкон3 на Бит-пазар во Берлин

    Рачно изработен мебел, чудна колекција на кукли, стар накит, антиквитети, гас-маски, облека од Источна, но и од Западна Германија, свежо приготвена храна и уште илјадници нешта за кои воопшто и не сте помислиле дека може да ги најдете на некој пазар, Балкон3 ги пронајде на бит-пазарот во Берлин, Германија.

    Зимата пополека си заминуваше , но студот се уште го обвиткуваше Берлин со сета своја жестина. Така не дочека овој најголем град во Германија каде секогаш има што да се прави. Ако случајно го посетите градот во недела, Балкон3 ви го препорачува бит-пазарот на Мауерпарк отворен во 2004 година. Можеби не сте знаеле, но зборот бит-пазар е турска кованица изведена од зборовите „bit” што значи болва и „pazar” што значи пазар или во буквален превод болвин-пазар.

    На пазарот во Мауерпарк во Берлин (парк покрај ѕидот) нема да најдете болви, но ќе најдете се останато што можеби некогаш ќе ви притреба, но и стотици нешта за кои нема да знаете ниту каква им е намената. Бит-пазарот за кратко време прерасна во една од најзначајните атракции на отворено за време на викендот во Берлин. Во недела илјадници жители на градот, а уште повеќе туристи се упатуваат на улицата Бернауер број 63. Не можете да го промашите пазарот бидејќи сите штом слезат од метрото се упатуваат во тој правец, а ја следат вревата и миризбата, најчесто на купус.

    Иако улицата Бернауер не е многу жива во недела тогаш не очајувајте бидејќи на бит-пазарот буквално е преполно со луѓе. Дента не дочека врнежливо утро, но тоа не беше пречка пазарот да биде преполн со посетители, подеднакно домашни, но и туристи. Првите ќе ги препознаете по фактот што таму одат навистина да се „подноват“ со некој антиквитет или пак да купат користен телевизор, апарат за домаќинство и слично, а вторите ќе ги препознаете по тоа што постојано ја фотографираат секоја тезга, притоа купувањето го оставаат како споредна работа.

    Уште на влезот ќе ве дочекаат разновидни мириси и мешавина на бои од тезгите на кои се продава се и сешто, без некој посебен ред. Не може со сигурност да се каже дали повеќе има облека, користени предмети или пак некоја рачна изработка или друга уметност која се прави пред вашите очи. Има изработувачи на накит, некои плетат облека, некои готват, а некои пак цртаат на отворено. Посебно интересни беа капите изработени од вреќи за кафе чија цена беше од 19 евра па нагоре.

    На пазарот се добредојдени и сиромашните и богатите, всушност тука не се прави никаква разлика бидејќи сите заедно се измешани во масата па секој може да си одбере нешто според тоа колку му е „длабок“ џебот. Сепак, за цената дури можете и да се ценкате. На пример може да се купи капут, скоро нов, кој го користеле војниците од Источна Германија за околу 15 евра или пак раритетни фотоапарати на кои цената им е од неколку десетици евра, па нагоре. Некои производи може да ве изненадат, како на пример колекцијата лего коцки кои Германец ги собирал како дете, но сега одлучил да ги продаде.

    Голем интерес привлекуваше и колекционерот на пивски чаши, кои ги имаше во разни форми, големини и бои.

    Млад брачен пар пред нашите љубопитни очи купи старо парче мебел кое го качија на велосипед и задоволни си заминаа. Тешко дека можеме да понесеме назад во Скопје некој раритетен мебел од Источен Берлин, па затоа се одлучивме за нешто помало, како рачно изработен накит. На повеќе од десет тезги се нудеше разновиден накит, но една од нив посебно се издвојуваше со накит од 60-тите и 70-тите, па купивме обетки за подарок како сувенир од прекрасниот бит-пазар во Берлин.

    Пазарите се одлично место да дознаете за културата на една земја, на мало место да видите уметност која се создава пред вашите очи, да ја пробате локалната храна, да запознаете авангардни луѓе, да го видите минатото, но и да ја почувствувате сегашноста. На пазарот во Мауерпарк можете да го почувствувате токму тоа, убавината на Берлин – некогаш и сега.

    (А.М.)

  • Чешки велеслалом низ Македонија

    Што може да предизвика двајца млади авантуристи од Чешка да ги спакуваат куферите и за само неколку дена да испланираат патување низ Македонија? Одговорот е едноставен – снег, снег, снег… Ондреј и Кети се двајца ентузијасти во фрирајд скијање кои во текот на зимскиот период минуваат часови гледајќи ја временската прогноза на интернет порталите. Ако забележат дека некаде на мапата на Европа има свежо паднат снег, не се двоумат да ја организираат набрзина својата нова авантура. Неодамна на листата земји кои ги посетиле ја додадоа и Македонија.

    Ондреј ја има опишано целата негова авантура на својот блог, а згодите и незгодите се документирани со богата фотогалерија и со интересно и возбудливо видео.

    Накратко, за Балкон 3, Ондреј ја раскажа нивната авантура.

    – Испланиравме да посетиме три ски-центри во Македонија: Попова Шапка, Пелистер и Кожуф. За патешествието од 3.500 километри го одбравме „голфот“ на Кети наместо „транспортерот“ со кој вообичаено патувам, ни вели Ондреј со чувство на каење.

    Дури кога на ГПС уредот напишал Тетово дознал каде точно се наоѓа Македонија на европската мапа.

    – Патувавме низ Словачка, Унгарија, Србија и Македонија, а 90 отсто од патот требаше да биде автопат така што си рековме дека се ќе биде добро, продолжува тој.

    На влезот во Македонија пријатно се изненадил кога видел нови автомобили, убави згради и чиста околина. Но, сликата се променила во Тетово каде, според неговите зборови, забележале голема нечистотија. Набргу ја оставиле оваа слика и продолжиле кон првата скијачка дестинација – Попова Шапка.

    – Беше три попладне, а лифтовите не работеа па заминавме до најблиската колиба. Забележавме дека е некаков тренинг центар на Армијата. Еден од инструкторите знаеше англиски и ни помогна да го најдеме нашиот домаќин Душко кој ни понуди сместување, вели авантуристот од Чешка.

    Имале пријатно искуство со локалниот водич Душко кој покрај сместувањето им ги понудил и своите готвачки способности. Кога Ондреј разбрал дека токму Душко го возел тимот Teton Gravity (продукциска куќа за екстермни спортови од САД) додека го снимале ски-филмот One for the Road имале за што да зборуваат во текот на следните два дена.

    – Душко ни објасни дека многу Норвежани кои сакаат фрирајд скијање ја посетуваат Шапка. Дознавме дека сме во рајот за ваков екстремен спорт и дека сме на правото место во вистинско време, продолжува Ондреј.

    Ондреј и Кети со Душко
    Ондреј и Кети со Душко

    Во замена за вкусната вечера што им ја зготвил, тие му понудиле чешко пиво. По две ноќи минати и кратка скијачка авантура продолжиле кон Пелистер. Преспале една ноќ во „голфот“, а Ондреј повторно се потсетил на удобноста на своето возило кое, за жал, не го зел на ова патување. Повеќе пешачеле отколку што скијале на Пелистер, но и таму имале своевидно фрирајд искуство, пред да продолжат кон Кожуф, каде Ондреј повторно се покајал што не го зел своето возило.

    РЕК Битола во снежен амбиент
    РЕК Битола во снежен амбиент

    Бил пресреќен кога разбрал дека паднал свеж снег на Кожуф, но како што проверил на интернет, не можел да се качи до горе поради временските прилики. Разочарани на ГПС уредот напишале Прага. На излегување од земјава си посакале повторно да се вратат, следниот пат опремени со подобро возило и со поголемо искуство. Чешкиот велеслалом низ Македонија можете да го погледнете низ фотографиите на Ондреј како и низ видеото кое со задоволство го сподели со нас. (А.М.)

    Повеќе за авантурите на Ондреј Пекарек можете да најдете на следниот линк: http://vimeo.com/42155272.

  • Турист да си, во Скопје да си

    Туристите од Турција ја посетуваат Македонија од неколку причини. Како прво, многу ја сакаат Македонија, а нејзините граѓани ги чувствуваат како браќа. Второ, немаат потреба од визи и трето, според нив најважното е тоа што своите девизи сакаат да ги остават во пријателска земја.

    Човек за да човек ужива во својот град, треба да стане „глумец“ и да ја одигра улогата на турист. Само така, без никаква нервоза, заборавајќи ги секојдневните обврски и проблеми, можете да прошетате низ скопските улици, да им се насмеете на луѓето околу вас, да ги поздравите, да фотографирате, со еден збор да уживате во убавините на своето родно место. Како турист во Скопје, се што гледате ви е „различно“, дури и тревата на Скопското кале е позелена. И покрај тоа што Калето сеуште е рута на посетителите, неговите врати се затворени, а нема милост ниту за туристите кои патувале илјадници километри за одблизу да го видат најпривлечното и најпровокативното место во градот.

    ЗДРАВО РУМЕЛИЈА

    Дваесетмината гости од Анталија и Аланија, екипата на Балкон3 ги пречека на паркингот на Скопското кале. Првпат доаѓаат во Скопје. Патуваат со аранжманот на турската агенција „Бејаз лале“, а тука ги пречекува водич од скопската агенција „Бадем Тур“. Гостите од Турција претежно се балкански иселници, кои доаѓаат да ги видат своите родни краишта и роднините.

    За туристичкиот пакет од четири полупансиони и пет дена, насловен „Здраво Румелија“ се наплаќа 559 евра. Дестинацијата е следна: со авион пристигнуваат во Приштина, а потоа следуваат Скопје, Битола, Ресен, Охрид, Струга, и на крај Призрен. „Има неколку причини што сме во Македонија“, вели 42-годишниот Мустафа Мави, сопственик на синџир колонијали во Анталија и додава: „Како прво многу ја сакаме Македонија, граѓаните на оваа балканска земја ги чувствуваме како браќа. Сакавме да ги запознаеме културните различности. Второ, затоа што не ни се потребни визи. И третата, најглавната причина е економската. Наместо да одам во Германија, каде што ни бараат визи, а згора на тоа уште на граница те прашуваат каде одиш, зошто си тука итн. Тоа не можам да го поднесам. Многу повеќе сакам девизите да ги оставам во една пријателска земја“.

    НА ГУГЛ НЕМА МНОГУ ЗА МАКЕДОНИЈА

    Разговорот со Мустафа го продолживме во дворот на Мустафа – Пашината џамија. Тука ни се придружи и неговиот син, десетгодишниот Арда. Имењак е со поранешниот најдобар играч на Галатасарај, но навива за вечниот ривал Фенарбахче. Јас сум за Бешикташ, па никако не успеавме да се „договориме“ кој ќе биде шампион годинава.

    „Пред да дојдам, на Гугл пребарував за Македонија и освен на блогосферата, не можев да најдам никакви информации за вашата земја. Расказите на блогосферата не се релевантни податоци за мене. Сакав да знам за обичаите во Македонија, за тоа кои се националните јадења, пијалоци, културни знаменитости итн.“, вели Мустафа.

    „На пример, една година бев во Дамаск, главниот град на Сирија и не однесоа во еден голем чадор. Таму имаше буквално се за земјата.“, додаде еден турист, дополнувајќи го Мустафа.

    Од џамијата продолживме кон Куршумли ан, но групата и тука беше изненадена. Вратите на анот беа затворени, водичот им раскажа за фактите на споменикот на културата, фотографираа од надвор и продолживме кон турската чаршија. Тука се напија по едно чајче, сркнаа тавче-гравче и влегоа во продавница за сувенири. Не интересираше што купија. „Ништо“, ни одговорија на кратко. „Сето тоа го имаме и во Анталија“.

    ЕДНО СКОПЈЕ, ДВА ГРАДА

    Следната дестинација беше плоштадот Македонија. Пред тоа групата мина покрај Собранието, попладневното кафе го испи во Рамстор. „Воинот на коњ“ привлече многу внимание. За нив спомениците на плоштадот беа пријатно изненадување, а секако и цената на проектот „Скопје 2014“. По получасовната фото-сесија на плоштадот дојде време за вечера, а за нас погоден момент да го поставиме класичното прашање за впечатоците по шестчасовната прошетка низ Скопје.

    Наставникот Ердал Кијак од Анталија задоволен од прошетката изјави: „Првпат сум во Скопје и очигледно е дека се работи за историски град и дека моментално е во фаза на градење. Мала земја во развој, има различни култури, луѓето се пријателски расположени и многу љубезни, тоа е многу убаво и позитивно.“ Инспекторот од Аланија Енес Оџак за впечатоците ни рече: „Под нивото на моите очекувања, се работи за европска држава, но многу е неуредна, не се одразува сопствената култура. Воопшто не чувствувам дека се наоѓам во некое различно место. Впечаток ми остави и тоа што Скопје е поделено на два дела. Тоа е многу лошо. Градот треба да делува во една целина. Се треба да биде заедничко. Всушност се работи за два града“, додаде на крајот Оџак.

    Хусамедин Гина

  • Гиола – еден од најубавите природни базени во светот

    Островот Тасос е можеби една од најпопуларните туристички дестинации во Грција. Сепак малкумина од оние кои го посетиле знаат дека во себе го крие еден од најубавите природни базени во светот – лагуната Гиола (Giola). Одделена од морето со тесен појас карпи, наликува на базен со беспрекорно чиста вода, врежан во коралниот гребен кој се издигнува над него.

    Оние кои ја посетиле Гиола велат дека е рај на земјата, но признаваат дека не е воопшто лесно да се стигне до неа. Се наоѓа во близина на селото Астрис (Astris), но до неа нема пристап со кола, па помошта од локалното население е неопходна. Сепак кога ќе се нурнете во топлите води на Гиола ќе се уверите дека напорниот пат не бил залуден.

    Легендата вели дека базенот го создал богот Зевс и во него пливала Афродита. Токму затоа е познат и како „Солзата на Афродита“.Според друга легенда пак, базенот е окото со кое Зевс ја набљудувал неговата љубовница.

    Ремек дело на природата или дар од боговите, сеедно Гиола дефинитивно е  место кое треба да го посетите.

    Балкон 3

  • Ѕидовите на кулата Галата кријат големи, но тивки мистерии

    Знаете дека понекогаш еден ѕид, значи повеќе од еден ѕид… Затоа има поговорка која вели „Да имаат ѕидовите јазик, па да можат да проговорат“… Бидејќи ѕидовите и објектите во себе кријат тајни, кои никој од нас не ги знае. Од време на време размислувам што ли би раскажувале ѕидовите на старите објекти во Истанбул. Од нив би сакал да ја слушнам вистинската приказна за Истанбул…

    Таков објект е Кулата Галата во Истанбул. Средновековната кула е сместена во населбата Галата, во близина на Златниот рог.  Видлива е од крајот на секоја улица која се протега од Каракој до познатата Истиклал Џадеси. Ако се возите со ферибот, покрај големиот број објекти, таа како рубински бисер ќе ви намигне, да тука сум со сета моја историја и раскош. Малку е несреќна. Како да копнее по старите денови.

    Кулата Галата е полна со мистерија. Го набљудува Истанбул од самиот врв, го гледа тоа што никој друг не може да го види, го знае тоа што никој не го знае. Една таква сторија е самоубиството на младиот Ведат, син на поетот Умит Јашар Огузџан. Тој не успеал да го спаси својот син, кој се фрлил од кулата на 23-годишна возраст. Кој би можел да знае каква болка е вградена во камените ѕидови на кулата.  

    Поетот длабоката болка за својот син ја изразил вака:

    6-ти јуни, 1973 година,

    Прекрасен топол летен ден,

    Светот беше прекрасен, светол,

    Тој ден од кулата падна еден човек,

    Така наеднаш се фрли во просторот,

    Во пролетта на својот живот,

    Заедно со сите свои надежи,

    Беше во парчиња,

    Еден човек падна од Кулата Галата,

    Тој човек беше мојот син.

    Факт е дека ако ја посетите Кулата и ако преку нејзините „очи“ не го разгледате Истанбул, всушност не сте го виделе вистинскиот Истанбул. Една од најпознатите легенди за кулата е онаа за Хезарфен Ахмет Челеби. Во текот на 17 век, тој се обидел да лета од кулата до Ускудар со крилја прикачени на рацете. По неколку обиди успеал да го направи тоа со помош на ветрот кој го одвел преку Босфорот до Ускудар. По овој настан кулата се нарекувала и кулата на Хезарфен. И покрај сите доживувања, таа денес тивко, безгласно се издига во срцето на Истанбул. Ако патувате во Истанбул, посетете ја.  Потсетете се на приказната за Хезарфен, за трагичната смрт на Ведат. На нејзиниот највисок кат денеска има ресторан кој дополнително дава еден величествен поглед на Истанбул и на Босфорот. Влезот ќе ве чини 10 турски лири (околу 4.5 евра). Тогаш поточно ќе сфатите дека објектот е нешто повеќе од само куп наредени камења.

    3Д прошетка на следниот линк: http://www.3dmekanlar.com/en/galata-tower.html

    Неколку фотографии од објективот на Балкон3 , чиј новинар неодамна ја посети Кулата Галата.

    Хусамедин Гина

  • Кожуф – Рај за екстремните скијачи од Грција и Македонија

    Сончево саботно утро кон крајот на јануари. Два тима, еден од Македонија, а вториот од Грција, набрзина ги пакуваат скиите, ги подготвуваат автомобилите и ги земаат камерите и фотоапаратите за да го овековечат секој миг од нивната авантура. Трката е кој ќе биде првиот што ќе направи трага на свежо паднатиот снег на планината Кожуф, прекрасната убавица која се протега на границата меѓу Македонија и Грција.

    Грчкиот тим наречен „Powder Hunters” го сочинуваат Елени, Лиана, Стратос, Петрос и Димитрис, а нивните браќа по екстремно скијање од Македонија се Данчо, Бојан, Борче, Ице и Владе. На сите им е заедничка лудата вљубеност кон екстремното скијање.

    И кај двата тима се е подготвено за тргнување. Патот до омилената планина за љубителите на таканареченото фрирајд скијање не е долг и во добро друштво може да биде забавен.

    Тимот кој тргнува од Скопје е оддалечен 210 километри од скијачкиот центар на Кожуф, а потребни му се час и половина за да стигне до скијачките патеки. Тимот од Грција е во предност, но сепак не толку голема. За околу 130 километри колку што е оддалечена планината од Солун на нив им се потребни околу десет минути помалку отколку на македонскиот тим, секако ако се земе предвид минувањето на границата. Но, сепак кој и да стигне прв планината е доволно голема за сите да уживаат во фрирајд скијањето и да почувствуваат дека биле први кои го „извалкале“ снегот.

    Фрирајд е слободно пуштање по снегот каде нема означени стази и каде секој сам ги истражува патеките, а снегот е длабок и носи секакви изненадувања, неретко опасни за скијачите. Овој начин на скијање е вистинска атракција за трагачите по адреналин. А токму такви се нашите десетмина авантуристи. Нивната потрага по возбуда ја скротиле токму на Кожуф. Планината е вистински рај за овие фрирајд фанатици.

    Димитрис ни вели дека Кожуф е таква планина која ги освојува срцата не само на оние кој ја виделе со свои очи туку и на оние кои виделе слика или видео од природните убавини. Тој за нашиот скијачки центар има само зборови за пофалба и го нарекува “магично место за фрирајд скијачите и за сноубордерите“. Грчкиот тим „Powder Hunters” на социјалните мрежи имаат постирано десетици видеа од Кожув, а на нив може да се почувствува дека тие се навистина зависници од оваа планина која ја посетуваат во последниве неколку години.

    За нашиот авантурист Данчо Ѓорѓијевски тоа воопшто не е чудно бидејќи Кожуф е модерен скијачки центар кој може да стане Сент Мориц на Балканот.

    -Непрегледните терени полни со свеж снег се посебно привлечни и претставуваат терен за меѓусебен натпревар кој ке биде првиот што со скиите ќе се „потпише“ на снегот. Скијачкиот центар нуди совршени услови за љубителите на фрирајд скијањето. Ако се додаде беспрекорната услуга на вработените и модерната опрема како и несекојдневите дрвени бунгалови ја прават секоја посета на Кожуф незаборавно искуство-вели Данчо и додава дека секој љубител на зимските спортови мора да го стави Кожуф на својата мапа.

    И ако нашите десетмина авантуристи брзаат кога треба да стигнат на Кожуф на заминување сликата е поинаква. Се одложува секој миг, бараат уште некоја минута или барем уште една секунда за да се поздрават со планината.

    До следното видување, односно скијање, уживајте во фото галеријата од ски-авантурата на падините на Кожуф.

    [nggallery id=4]

    Фото: Бојан Петковски

  • ТВИТОВИ ОД ВСЕЛЕНАТА

    Канадскиот командир на Интернационалната Вселенска Станица која орбитира околу нашата планета од декември 2012 со брзина од 5 милји во секунда постојано ги споделува своите впечатоци на глобалната мрежа Twitter… и одлучи да посвети еден ден на Грција.Крис Хетфилд, како претставник на Канадската Вселенска Агенција, стана дел од екипажот на вселенскиот брод Сојуз заедно со американски и руски колеги во рамките на еден научно-технолошки проект во текот на кој ќе престојува 5 месеци во вселената. Освен што е првиот канаѓанец кој зачекорил во вселената, тој е и искусен музичар (ритам гитара и вокал) кој преку интернет страницата на Канадската Вселенска Агенција порачува “ Во вселената некој ќе ве слушне како пеете!”

    Твитовите на Хетфилд можеби се концентрирани на една или друга земја додека Интернационалната Вселенска Станица поминува над нив, но тој звучи еднакво воодушевен од убавините на нашата планета во секоја земја која ја надлетува. Кога би се погледнале низ неговите очи, би можеле да кажеме нешто позитивно за секој од нас!

    Можете да го побарате вашето посебно катче во твитовите на астронаутот овде: https://twitter.com/Cmdr_Hadfield

    Еве дел од твитовите на тема Грција (15ти јануари 2013):

    1. Geia sas Elláda! (Поздрав до сите во Грција!)

    Јасно небо над Грција денес, ќе ги споделам фотографиите вечерва. Со ова имаме неофицијален ден на Грција!

    1. Ираклион и видливата палата на Кносос на грчкиот остров Крит.
    2. Уште еден потполн поглед на Ираклион и Крит од подалеку. Од едниот до другиот брег, до островот Диа и кон отворено море.
    3. Продолжуваме со Грција! Од Спарта до Каламата имате прилично возбудливо возење со прекрасни глетки на сите страни.
    4. Островот Родос, Грција – интересно е што од вселената може да се види каде стоел Колосот од Родос пред 2300 години.
    5. Патра, на влезот на Коринтскиот залив. Мостот се издвојува зачудувачки јасно во однос на синилото.
    6. Атина, Грција. Колепка на голем дел од цивилизацијата и научната мисла. 

    Ова е мапа на местата споменати во текот на патувањето на Хетфилд над Грција:

    Па… ако не ви пречи малку личен коментар, твитовите на Хетфилд и синилото на прекрасното море ме потсетија на мојот омилен канаѓанец, а ова се зборовите кои ми навираат…

    “Не можам да те слушнам но чувствувам што ми зборуваш,

    Не можам да те видам, но гледам што ми претстои,

    Сега пловам, бидејќи не сум врзан за земјата,

    Зборовите што ги кажав одѕвонуваат во празно”

    Нил Јанг, “Јас сум океан”

    Софија Николау

  • На здравје, ба!

    Јас не пијам кафе, но нескромно, важам за добар кафе кувар, особено  за “турско” кафе. Но, овде во Сараево сите денот го започнуваат со “босанско” кафе. Во основа “турско” кафе, на кое од како ќе е готово, му се додава топла вода до врв на ѓезвето. Се вари најчесто во бакарно ѓезве. После моето првото кафе, после подолг период, денот веќе можеше да почне. Сонцетo беше со мене овие неколку дена додека бев во Сараево…

    Се спуштивме со мојот домакин и пријател Нихад, до Башчаршија да го пробам најубавиот бурек кој сум го пробал, но се изненадив од значењето на зборот бурек овде. Овде бурек е само со месо, се’ останато е пита: сирница(ако е со сирење), зељаница(ако е со спанаќ)…Но, бурек? Тој е исклучиво само со месо. Бурекот(питите)  се продаваат на мерење и морам повторно да признаам дека поубав немам пробано. Јас едвај изедов 300 грама додека мојот домаќин се сеќава на неговиот рекорд од 1 килограм бурек.

    Уште едно нешто кое мора да го пробате во Сараево, покрај оние препознатливите гастрономски белези се апетисаните од Бадем бутик. Тоа е мало царство на вкусови: од чоколадирани бадеми, лешници, леблебии со различни чоколадни вкусови до традиционалниот босански локум. Апетисаните задолжително!

    Сарајлиите важат за луѓе кои пијат многу кафе, а и Сараево може да се пофали и со голем број на кафетерии, кафе барови…Она што мене ми остави посебен впечаток беа, барем јас така ги нареков “тематски” кафе барови. Во Башчаршија пиев салеп во Куќата на севдахот (Kuca sevdaha) каде што се наоѓа и мал музеј за севдах, а на влезот ќе ве пречекаат звуците на севдалинката или како што милуваат да ја нарекуваат “босански блуз”.

    Инвентивноста и доследноста на идејата до крај е она што најмногу ме инпресионираше кај ваквите сараевски локали. Најпрепознатливите веќе се наоѓаат на туристичката агенда на оние кои во огромен број го посетуваат Сараево. Ќе сретнете на пример кафе бар на кој целиот ентериер му е со старини. Пиете кафе и патувате низ времето. Се внимава на секој детал во ваквите кафе барови.

    Или пак во Башчаршија може да пиете кафе или чај  во “Мирисот на дуњата”(Miris dunje) каде што ќе ве обземе мирисот на дуњите кои ги има на секоја маса.

    Еден локал е интерсен за сите оние туристи од поранешна Југославија, но и за странците кои го знаат Јосип Броз Тито. Се наоѓа на задната страна на Историскиот музеј на Босна и Херцеговина, поранешен Музеј на револуцијата. Темата во овој кафе клуб е Тито. Се’ е во знакот на Маршалот.

    Во дворот или поточно во летната бавча се изложени воени експонати од времето на Тито: џипови, тенкови, хаубици…Сите од различно потекло. Имало дури и хеликоптер, но од него денес е останата само елисата. Го украле за старо железо.

    Ентериерот е исто така специфичен. Тука можете да најдете оригинални фотографии од Tито, оружје од Втората Светска војна, писма на Тито и цела иконографија препознатлива за тоа време. Внимавано е на сите детали, па дури и рефлекторите над главниот шанк се направени од гермаски шлемови.

    Дојде време за ручек. Моето прво доаѓање во Сараево значеше и прво вкусување на сараевските “чевапи”. Туристите и оние не упатените најчесто јадат ”чевапи” во  “Kaj Жељо”во Башчаршија, но вистински сарајлија како што е мојот домаќин ќе ве однесе во “Мрква”, пак во Башчаршија.

    Верувам дека ова беше вистинскиот избор. Ќебапите беа вкусни, се јадат најчесто со кромид. Сараевско пиво-задолжително. Има една анегдота што се раскажува во Сараево за оваа ќебапчилница, имено, кога го отвориле првиот Mc Donald’s ресторан во Сараево, на свеченото отварање оваа ќебапчилница испратила 200 ќебапи – добредојде на Mc Donald’s.

    После првото “Сараевско“, беше вистинско време за уште едно. “Рок театар” беше мојата база за време на овој престој во Сараево. Тоа е кафе бар во кој се слуша рок музика, на sидовите има фотографии од бендови, оригинални плочи со посвети, автограми од музичари, бендови.

    Еден цел sид е посветен на сараевската рок сцена, која беше една од нај популарните во екс Југославија. Тука ќе видите фотографии и автограми на популарните сараевски бендови и музичари: Забрањено пушење, Бјело дугме, Индекси, Тифа, Бомбај штампа, Здравко Чолиќ…

    Има и посебен sид посветен на екс- ју рок сцената, како и дел кој е посветен на светската рок сцена.

    Го запознав Јасмин, сопственикот на “Рок театар”, човек кој го брендирал секое делче во овој времеплов. Инаку, во муабет со него дознав дека многу ја сака Македонија и прекрасни спомени го врзуваат за Скопје каде што отслужил воен рок во осумдесетите години од минатиот век.

    Додека во позадина свиреше “Сараево” од ЕКВ, со “Сараевско“ ви наздравувам и ве поканувам да го посетите Сараево и да ги пуштите ушите да чујат уште овој пат, да ги пуштите очите да видат уште овој пат….Следен сигурно ќе има. Тоа ви го ветува Сараево.

    На здравје, ба!

    Јордан Дуков

  • Човештвото бара спас во Турција и во Франција за судниот ден

    Колони возила од цел свет возат кон турското село Ширинџе и француското село Бугарах, кои според пророштвото на Маите единствени ќе бидат поштедени за судниот ден закажан за 21 12 2012. Меѓу оние што се упатија кон Ширинџе е и американскиот актер Том Круз, сциентолог кој верува дека има вистина во старото пророштво.

    Долго најавуваниот крај на светот би требало да се случи за само неколку дена. Според  календарот на Маите Апокалипсата е закажана за 21-ви декември 2012. Но сепак, крај на светот нема да има само во измирското село Ширинџе и селото Бугарах во јужниот дел на Франција. “Ако стигнат толкав број на туристи како што се најавува, тек тогаш во селото ќе има суден ден” велат хотелиерите во селото.

    Малото измирско село Ширинџе кое има само 687 жители ги заврши подготовките за пречекување на илјадниците луѓе кои сакаат да ја преживеат апокалипсата. На 21 декември се очекува во селото да стигнат десетици илјади туристи, кои нај сериозно го сфатиле доаѓањето на Апокалипсата.

    Обезбедување на највисоко ниво

    Ширинџе е подготвена за 21 Декември изјави Гувернерот на Селџук Ајхан Бојаџи и додаде: “Хотелските резервации се енормно зголемени, Ширинџе секогаш била туристички атрактивна но оваа побарувачка е нешто сосема друго. Ние ги преземавме вообичаените безбедносни мерки. Здравствените услуги, јавната безбедност, сообраќајот се подготвени. Истотака решени се и паркинг просторите. Сигурносните и безбедносните сили се подготвени за `судниот ден`” изјави тој.

    Резерви на храна и вода

    Граданочалникот на општината е многу среќен, Ширинџе ќе има прилика да биде запознаена од целиот свет. “Тоа ќе биде една од најголемите и најчудната организација во регионот. Не можам да предвидам колку инфраструктурата ќе го издржи сето тоа. Превземени се мерки за складирање на вода и храна. За да се избегнат проблемите во комуникацијата контактирани се и мобилните оператори. Треба да се инсталираат дополнителни мобилни страници. Исто така ќе се организира и едносмерен сообраќај, за да се намали гужвата” рече градоначалникот Вефа Улгур.

    Соба илјада лири (450 евра)

    Преголемата побарувачка ги зголеми и цените. Сопственикот на конаците (преноќиштата) Киркинџа во Ширинџе Мустафа Јилдирди вели: “Сместувањата во Ширинџе обично се мали. Има неколку соби и легла. Ние имаме 17 соби. Помеѓу 18-24 демекври слободни места веќе нема. Речиси пред два месеци се е резервирано. Ние не ги зголемивме цените, изнајмувањето соба дневно изнесува 150 лири (65 евра). Сепак слушнавме дека во другите конаци цените се зголемени на 1000 лири (450 евра). ” додаде Мустафа.

    “Треба да се превземат рационални мерки. Ако стигнат толкав број на туристи како што се најавува, тек тогаш во селото ќе има суден ден. Јас сакам да поставам шатори за 2000 луѓе, но се откажав. Ширинџе има капацитет за 400-500 луѓе. Можеби треба да се регулира сообраќајот. Да не се дозволи да се влезе во селото. Тој ден хотелот ќе ми биде бесплатен, тоа го прогласив пред три недели. Веднаш се наполни.” изјави Шеван Нишанјан, сопственик на хотел. (Х.Г.)

  • Илина Арсова – САМУРАЈ меѓу планинските врвови

    Планините не прават подобри и посреќни луѓе

    Со месеци се оддалечува од удобен живот, води борба со освојувањето на планините. Но, сето тоа вели не прави поблагородни и подобри луѓе. Како врвен алпинист, но и ликовен уметник, тоа за неа претставува инспирација, композиција, перспектива.. Епитетот „Највисока Mакедонка“ го добива лани по искачување на врвот Аконкагва 6963м – највисок врв на западната хемисфера, Јужни Анди, Аргентина. Наскоро ќе тргне во освојување на врвот на светот.Алпинистите ги нарекуваат самураи на модерната ера? Се согласувате ли со тоа?

    Искрено го немав слушнато ова порано, но ми звучи магично. Дефинитивно прифатливо. За жал не многу луѓе се запознаени со целата посветеност и пожртвуваност која овие спортови ја бараат затоа и успесите и резултатите од алпинистички подвизи не секогаш вистински се ценат и вреднуваат. Планинските спортови се тешки за категоризација бидејќи во нив скоро и да не постои натпревар. Ако планината ни дозволи да ја искачиме тоа не значи дека сме ја победиле, доколку пак не ја искачиме, тоа не е пораз. „Алпската уметност е уметност на страдање“ вели полскиот алпинист Вождек Куртука. Со месеци се оддалечувате од удобен живот, водите долга `борба` со освојувањето на планините. Што добивате за возврат?

    Тешко да се објасни со зборови. Тоа е една огромна лична сатисфакција, мене лично како ликовен уметник ми претставува ликовна инспирација, композиција, перспектива необичен колорит… Секогаш кога ќе се соочам со невообичаен пејзаж ги разбирам сите сликари низ историјата на уметност кои природата ја претставиле на нереален начин. Тогаш увидувам деке се’ е можно и небото може да биде црвено, а снегот виолетов и облакот може да има секаков облик како на сликите на Ван Гог, како на некој стар цртан филм или пак некоја хипер модерна видео игра. Секое искуство од подолг период на планина, не учи на опстанок и преживување. Но, и на соживот со природата. Стануваме поблагодарни кон животот и малите работи што не прават среќни. Се оддалечуваме од материјалните здоволства и уште еднаш себе си си го потврдуваме фактот дека животот не се состои само од интернет, ТВ, и социјални мрежи (особено ако се користени за непродуктивни цели).

    Какво е чувството кога сте сами на тие височини? Се случило ли некогаш да `разговарате` со некој врв?

    Многу често, понекогаш помислувам дека разговорот со планината претставува еден вид молитва. Во тие моменти искрено ја изразувам својата љубов кон врвот, планината, опкружувањето. Понекогаш тоа е само восхит од убавини кои не опкружуваат, наспроти реалниот урбан хаос во кој мнозинството луѓе претпочитаат да живеат.

    Сигурно имате контакти, се дружите и со алпинисти од другите држави. Сте имале ли алпинистички искуства во Грција или во Турција?

    Грција и Турција со мојот качувачки и експедициски партнер сме ги посетиле повеќе пати. Во Турција интересна авантура беше скоро 40 часовното патување со воз од Истанбул до градчето Ван, близу иранска граница, каде искачувавме интересни вулкани високи до 4300м. Потоа посетивме неколку спортско качувачки локалитети во Југо западниот дел на Турција. Цело време за транспорт користевме јавен превоз, типично за нашите досегашни патешествија. Имено, во Турција имам работено уште од своја 19 годишна возраст во 2002 година, кога работев како хотелски сликар и оперативец во параглајдерска компанија во местото Олудениз.

    Грција исто така нуди огромен избор за качување по карпи, што е одличен тренинг за нашите наредни подвизи. Имаме посетено неколку дестинации во околината на Кавала, но има уште доста карпи и планини во Грција кои ќе бидат дел од нашите следни активности.

    Кој е најинтересниот момент во вашата кариера, која никогаш нема да го заборавите? Може ли да го споделите со читателите на Балкон3?

    Секое искуство се бележи по нешто незаборавно. За разлика од други планинари, алпинисти или спортски качувачи, нашите подвизи малку се разликуваат во начинот на реализација, организација и логистика. Всушност кај мене/нас, организација и логистика скоро и да не постои бидејќи најчесто главен предизвик секогаш ни била средбата со непознатото. Секогаш сме имале повеќе време од колку финансии па сме се претопувале во активностите како дел од локалното население, а не како туристи или комерцијални клиенти. Скоро никогаш не користиме водич (во облик на книга или човек) освен во ситуации кога активноста навистина го налага тоа. Со овој вид на доживувања имаме поголема можност да се запознаеме со културата и традицијата на секое ново место кое го посетуваме не зависно од неговата географска позиција. На тој начин нашите искачувања стануваат по комплетни и добиваат уште една димензија настрана од главната спортска цел. Покрај искачувањето на карпа, планински врв или масив, јас секогаш се обидувам и ликовно да се изразам на местото. Честопати сме биле и волонтерски ангажирани во организација на разни настани, спортски натпревари, подучувања и едукативни презентации.

    Не можам да одвојам најинтересен момент. Се обидувам да селектирам, но постојано ми се мешаат разни искуства и случки. Еве на пр. искачувањето на највисокиот врв на северноамериканскиот континент, врвот Денали 6195м во Аљаска за мене беше навистина поинакво искуство од дотогашните. Секоја вечер шаторите беа затрупани во снег па понеколкупати во текот на секоја ноќ, на смени моравме да ги откопуваме, за да сабајлето успееме да излеземе од нив. Температурите на глечерот на висина од 4300м, беа многу ниски. Таму поминавме 13 дена чекајќи подобрување на временските услови. Интересно е чувството да спиете затрупан во снег со денови, при навистина основни и ограничени услови за хигиена, исхрана и комодитет.

    Неодамна имавте изложба во Скопје, на денот за елиминирање на насилството врз жената, а сте изложувале и во други земји. Кажете ни повеќе за вас како уметник?

    Дипломирав на Факултетот за Ликовни Уметности во Скопје 2005 год. 2006 ја имав првата самостојна изложба „Пејзаж без цензура“ во Младинскиот Културен Центар, Скопје. Од тогаш имам направено преку 10 самостојни изложби во земјава и во странство, а редовно учествувам и на разни тематски групни изложби. Лани во Националната галерија мала Станица се претставив со проектот Ретроменада, каде за прв пат пред македонската публика изложив дела работени и изложувани на 5 континенти. Освен сликарството користам и експериментирам во разни техники со користен рециклиран материјал. Имено борбата против загадувањето и прекумерната конзумација се едни од најчестите теми на кои работам и ликовно се изразувам веќе 7 години. Една од темите кои ме инспирирале низ светов и кои сликарски ја претставувам е и силата на жената и нејзината најразлична функција на глобална сцена.

    Амбасадорот на САД, Волерс на отворањето на изложбата рече дека сте силен пример на она што се човек може да постигне има волја и издржливост? Како се стекнуваат овие особини низ животот?

    Со многу многу обиди, истрајност, желба и љубов. Јас за себе си би рекла дека не сум остварила ни половина од она што сум го имала наумено. Сепак тоа е во ред, бидејќи целите секогаш треба да ги поставуваме повисоко од моменталниот досег. Му благодарам на амбасадорот Волерс, бидејќи тој со својата поддршка како и поддршката на тимот на Американската Амбасада, токму ја поттикнуваат истрајноста, мотивираност и не потсеќаат дека не сме сами.

    Избрани сте во светскиот врв меѓу 17 надежни спортистки од целиот свет во програмата на Стејт департментот која има за цел обединување на женските спортски лидери. Што значи тоа за вас?

    За почеток номинацијата од Американската амбасада во Скопје многу ми значеше. Понатаму искрено не очекував дека ќе бидам одбрана и заминав на редовен три месечен работен престој во Африка, каде работам на проект за развој на активен туризам. Навистина пријатно се изненадив кога добив писмо со честитки од амбасадата пратено од Стејт департментот на САД. Така без размислување веднаш го прекратив престојот таму и резервирав нова авионска карта. Дојдов во Македонија за да ги обезбедам потребните документи и за недела дена заминав во САД. Знаев дека тоа е многу престижна програма и дека тоа многу ќе значи за мојот понатамошен развој и надградба. Но овие зборови не доловуваат ниту 5% од она што вистински до добивме за време на програмата во САД. Освен многу темелни обуки, едукативни тренинзи и практична работа, се здобив и со многу нови пријатели и уште дваесетина сестри од најразлични краишта на светот.

    Кога планирате да го освоите врвот на светот, подготвени ли сте?

    Почнувам зимска стратегија за физички тренинг и подготовки. Сето слободно време го користам на планина а сега веќе ја отворивме и сезоната на „бек кантри“ скијање по Македонските планини кои се многу погодни за тоа.

    Сепак заради мојот животен стил и постојана активност во последниве десет години, мислам дека сум подготвена за искачување на Чомолунгма. Ние овој проект го најавивме уште пред 2 години но не успеавме финансиски да ја изменаџираме неговата реализација. Експедицијата почнува на крајот на Март 2013 кога треба и нашиот тим да пристигне во Непал.

    За Илина Арсова, многу повеќе на….

    http://www.ilinaarsova.blogspot.com/p/ilina-arsova-personal-data.html

    Хусамедин Гина