Kонцерти, изложби, филмски проекции, театарски претстави, поезија, уметнички перформанси и работилници на петтото издание на Мултемидајалниот арт фестивал „БОШ“. Фестивалот, кој ја промовира независната културна и уметничка сцена, ќе се одржи од 23ти до 25ти август на повеќе локации во Гевгелија. Како и секоја година, сите настани се бесплатни.
Во музичката програма засега се потврдени: Zebra Tracks од Атина, Грција, Клопка за пионира од Панчево/Белград, Србија, Zea од Амстердам, Холандија (член на култните ‘The Ex’)… Од македонските изведувачи ќе настапат The John & Space Rebel Gang и Дa Џака Накот, a предвиден е и freestyle jam session на дваесетина домашни, странски и локални музичари од Гевгелија. Од имињата од домашната електронска сцена тука се и Дени Трајков, Martchin [OffPop] и PMG Kolektiv.
Zebra Tracks
На фестивалот ќе биде прикажан и multi-screen филмот „Julius“ на Elastic Theatre од Лондон (прогласена за најдобра театарска компанија за 2012 година / 2012 Fringe Report Award for Best Theatre Company), а нивниот уметнички директор и продуцент Jacek Ludwig Scarso ќе оддржи и работилница за интерактивен театар. Со свои изложби ќе бидат присутни Атанас Ботев, Маја Кировска, како и Мултимедија Центар од Гевгелија.
За ова јубилејно издание, организаторите работат и на обезбедување кампинг простор, а исто така во најава е и дневна шема насловена „Bosh Rechargeable“, која е предвидено да се случува на „Сифулајските острови“ во Гевгелија.
Фестивалот е совршена можност преку конзумирање на уметност да се почувствува гевгелиската опуштеност и медитеранскиот шмек на овој град. Замислен како мултимедијална платформа низ која се слави креативниот израз во урбан контекст, но и континуиран процес на создавање на еден поразличен, несекојдневен и неконвенционален јавен простор…
БОШ Фестивал е посветен на прерано починатиот поет и актер Бошко Бозаџиевски. Фестивалот е во организација на здружението АРТ ЕКВИЛИБРИУМ од Гевгелија, во партнерство со јавната општинска установа Дом на култура „Македонија“.
Мечтата продолжува, желба за море, музика, храна, танц. Овој пат ќе споделиме уште неколку настани за ова лето во неодоливата Грција и уште поголема верба дека ќе посетиме некој од нив.
Rockwave festival – се одржува во Terra Vibe Park во Малакаса ( Malakasa ), мало гратче на 40 км оддалеченост од Атина ( 40 минути со кола ), ќе трае 6, 7 и 8 јули. Фестивалот има традиција од 1996 година и е еден од најголемите и познати фестивали во Грција и Југо-источна Европа, на кој се појавиле голем број познати светски имиња. Оваа година едни од поинтересните имиња кои ќе настапуваат се: Lana Del Ray, Dead can dance, Echo and the Bunnymen и други.
Подетални информации за фестивалот и карти на страната –
Интернационален фестивал на танцот во Каламата ( International dance festival Kalamata ) – Фестивалот се одржува во градот Каламата од 18 до 25 јули, 2013. Неговата традиција започнува од 1995година и од самиот почеток идеата на фестивалот е да го прикаже и промовира широкиот спектар на правците и трендовите на современиот танц.
Атина – Каламата, 240км, со возило 2 часа и 30 минути.
Концерт на Роџер Ватерс (Roger Waters), поранешниот басист и втор вокал на големите Пинк Флојд ( Pink Floyd ), на светската концертна турнеа “ The Wall live”. Концертот ќе се одржи на Олимпискиот стадион во Атина на 31 јули, 2013. Регуларните карти ќе чинат од 44 евра до 64 евра.
Ренесансниот фестивал во Ретимно ( Renaissance festival of Rethymno ) –се одржува во градот Ретимно на Крит ( Rethymno, Crete ) веќе 20 години. Ренесансниот фестивал стана духовен и уметнички фестивал кој секое лето, преку стотиците уметници од целиот свет, блеска со театарски и балетски претстави, ликовни изложби, музика.Фестивалот ќе започне на 25 август и ќе трае до 05 септември.
Скопје – Атина 710 км, Атина – Ираклион (Heraklion, главниот град на Крит) со траект патот трае од 6 часа и 30 минути од 7 часа, траектот за едно возило и 2 патници во временскиот период кога е фестивалот, ќе чини од 35 до 40 евра, повратен билет. Ираклион – Ретимно, 82 км, со кола 1 час и 10 минути.
Истанбул – Антина (преку Александрополис) со кола 1100 км, 11 часа.
Во моментов мечтаам со страсната и веќе нетрпелива желба да одам некаде. Да одам некаде каде ќе можам да уживам во мирис на море, вкус на различна храна, флерт со шармантниот ветер на некоја плажа, а сето тоа искомбинирано со добар концерт, фестивал за филм, театар, танц… Одлучив да разгледам настани кои ќе се случуваат ова лето во, за мене секогаш неодоливата, Грција. Би сакала да споделам некои со вас, можеби ќе посетиме нешто. Никогаш не се знае, а секогаш се верува 🙂
Меѓународниот филмски фестивал во Патра(InternationalFilmFestivalofPatrasCity) за независни видеа и филмски фестивал за млади артисти. Овој фестивал е отворен за сите луѓе од целиот свет кои сакаат да ја покажат својата работа, да се изразат себеси, своите мисли и чувства. Фестивалот започнува на 28 јуни и ќе трае до 30 јуни. Повеќе на официјалниот сајт на фестивалот.
Како да стигнете: Патра се наоѓа на северниот дел од Пелопонез. Од Скопје е оддалечена 674 километри, а 519 километри од граничниот премин Богородица. За да стигнете од Скопје до Патра ќе ви бидат потребни околу 7 часа. Од Истанбул до Патра има 1063 километри и со автомобил можете да патувате преку граничниот премин кај Ипсала што ќе ви одземе над 8 часа. Можете и од Истанбул до Атина да патувате со авион (летот трае 1 час и 12 минути), а потоа до Патра ќе ви бидат потребни уште 2 часа и 30минути.
Познатиот Лукабетус фестивал во Атина (Lycabettus festival in Athens) трае во текот на цело лето. Се одржува во стар, рударски каменолом на највисоката точка во градот. Одличната акустика, атмосферата и енергијата ја почувствувале големи светски имиња како Боб Дилан, Б.Б. Кинг, Пати Смит, Пако де Лусиа и многу други. До театрот, кој се наоѓа на врвот се стигнува со такси возила кои чекаат туристи на почетокот на ридот, потоа со жичара која се наоѓа на почетокот на улицата Плутарх (Ploutarchou) и која чини 3 евра во еден правец, а за тие со здраво срце и добра конциција пешачењето би траело од 30 до 45 минути. Повеќе информации за фестивалот на следниот линк.
Како да стигнете: Скопје – Атина 710 километри преку граничен премин Богородица, 7 часа со автомобил, а за патување со велосипед немаме точни податоци J Истанбул – Атина преку Александрополис со кола 1100км, 11 часа. Истанбул – Атина лет 1 час и 12 минути. Од аеродромот во Атина до улицата Плутарху има 32км.
Ривер Парти Фестивал, Несторио, Касторија (RiverPartyFesrival – NestorioKastorias). Ова е еден од најстарите музички фестивали лоциран надовр од Атина. Се одржува во Несторио, Касторија (северо-западна Грција ) на реката Бистрица (Haliacmon). Посетителите од Грција и соседните држави можат да уживаат во добрата сценографија и музика, кампување и пливање цели пет дена.
Како да стигнете: Несторио од Атина е одалечен 501 километар, 5 часа и 35 минути со автомобил. Истанбул – Несторио, 802 километри, 8 часа и 13 минути со автомобил. Скопје – Несторио преку граничен премин Меџитлија (Битола) – 285км, 3 часа и 50мин. Повеќе информации на официјалниот сајт на фестивалот.
Запознајте ги и дискутирајте со Алис Шмид (режисер на филмот „Децата на планината Напф“), Жужа Божормени (член на жири за награда Кромид), Васја Бибиќ (член на жири за награда Млад Кромид), Јана Цисар (член на жири за награда Млад Кромид).
КИНО ФРОСИНА – МКЦ
19.00 ч.
„ОЧИТЕ И УШИТЕ НА БОГА“ (Словенија, 2012,Tomo Križnar, MajaWeiss)
Кон крајот на 2010 година, со помош на хуманитарната организација Х.О.П.Е., публицистот и активист Томо Крижнар успева да прошверцува 400 видеокамери во Дарфур преку Чад, како и првите две направи за испраќање видеослики на интернет преку сателит.
Малите камери, кои во Кина чинат нешто повеќе од 10 евра, им ги дели на волонтери во воените зони во Судан, со чија помош и е направен овој филм. Нивните снимки се покажаа како поефективни од 20 000 војници на ОН и Африканската унија заедно. Зошто? Затоа што се сведоштво за тајното истребување на африканските домородци од предели во Судан, привлечни поради природните богатства: планините Нуба, Дарфур, Абиеј и Синиот Нил. Ова е документарна приказна и за раѓањето на независниот Јужен Судан, но и за новите војни што отпочнаа по неговото отцепување.
21.00 ч.
РЕПРИЗА „УТРЕ“ (Русија, 2012, Andrey Gryazev)
КУРШУМЛИ АН
21.00 ч.
ФИЛМ ИЗНЕНАДУВАЊЕ
21.35 ч.
„СЕКС ЗА ШУМИ“(Полска/Германија, 2012, Michał Marczak)
Сместена во Берлин, организацијата Fuck For Forest е една од најнеoбичните добротворни организации во светот. Водена од идејата дека сексот може да го промени светот, оваа невладина организација собира пари за еколошки цели преку продажба на домашно направени еротски филмови на интернет. Дени го открива овој неохипи свет на изобилство и радост, каде што сексуалната слобода станува едно со глобалниот алтруизам и ѝ се приклучува на акцијата. Од улиците на Берлин до длабоките шуми на Амазон, овие активисти ги здружуваат силите за да купат парче шума и да ги спасат домородците од болните апетити на Западот.
*Филмот содржи експлицитни сексуални сцени и не се препорачува за малолетни лица и лица со слабо срце.
23.15 ч.
„ЧИНОТ НА УБИВАЊЕ“(Данска, 2012,Joshua Oppenheimer)
По неуспешниот државен удар во Индонезија и интервенцијата на армијата во 1965 година, Анвар Конго и неговите пријатели од препродавачи на кино-билети преку ноќ стануваат водачи на ескадрони на смртта. Така, за помалку од една година, ѝ помагаат на армијата да убие над еден милион наводно прокомунистички ориентирани граѓани, етнички Кинези, уметници и интелектуалци. Само Анвар со свои раце убил стотици луѓе. Оттогаш власта ја „држат“ убијците.
Во филмот, Анвар и неговите пријатели се согласуваат да ја раскажат приказната за убиствата. Но, имаат поинаква замисла; не сакаат да дадат сведоштва, туку да снимаат сцени налик на оние од филмовите за кои на времето продавале карти: гангстерски, вестерн, мјузикли. Тие самите го пишуваат сценариото. И се играат самите себеси. Ама ги играат и жртвите.
Со проекција на филмот „Скопје 63’“во чест на 50 годишнината од скопскиот земјотрес и со Оскаровскиот филм „Барајќи го Шугармен“ во сабота официјално стартува фестивалот на креативен документарен филм „Македокс“. Поделени во четири програмски целини, интернационалните документарни филмови и оваа година ќе не прошетаат низ светот и ќе ни ги доближат емотивните стории на главните ликови.
Филмовите кои ни раскажуваат приказни од Словенија, Македонија, Хрватска, Албанија, Швајцарија, Финска, Египет, Бразил, Судан, Италија, итн… ќе бидат поделени во категориите: главна програма, нови автори, балкански документарци, краткометражни документарни филмови. Оваа година на фестивалската програма има и четири македонски документарци, филмови на Игор Иванов–Изи, Синиша Ефтимов, Кирил Шентевски, Петра Селишкар и Бранд Ферро.
Фестивалот ќе се оддржи во Куршумли Ан и МКЦ. Новитет се репризите на филмовите кои ќе бидат прикажани во Младински Културен Центар (МКЦ). Поделени во четири натпреварувачки категории, документарните филмови ќе бидат оценети и наградени од различни жириа. Официјални награди на МакеДокс се:
– Кромид- за најдобар филм во меѓународната натпреварувачка програма
– Млад кромид- за најдобар филм на нов автор (прв или втор филм)
– Кокарче- за најдобар филм за деца и млади
– Награда за филм за најдобри Етички идеи
„Годинешното издание го нарековме детоксикациско затоа што документарецот, како и кромидот, нè прочистува од токсините, било на културен или виртуелен план, ни предизвикува солзи и ни отвора врати од други светови што сами којзнае дали и кога би ги отвориле“ – велат организаторите на МакеДокс.
Љубителите на докуметарните филмови ќе имаат можност да бидат дел од „Дискусиите под смоква“, организирани за време на фестивалските денови, секој ден во 18.00 часот. Фестивалот и годинава ќе го продолжи своето патување низ Македонија, во август месец, во Кумановскиот регион. Целта на „Патувачко кино“ е децентрализирање на културните случувања и овозможување на одредена културна доза и на останатите места во земјата.
Тоа што е Џими Хендрикс за електричната гитара, тоа е финскиот музичар Кимо Похјонен за хармониката. Со користењето електроника, Похјонен ја претвори својата хармоника во пеколна машина.
Некои инструменти допрва треба да го најдат своето место ако се земе предвид како јавноста и музичарите ги доживуваат, но тоа не е пречка некои музичари да бидат препознатливи и славни по тоа што пристапиле кон инструментите на поинаков начин од останатите. Тоа што е Џими Хендрикс за електричната гитара, тоа е финскиот музичар Кимо Похјонен за хармониката: концептуалист и мајстор импровизатор кој храбро го однесе овој инструмент таму каде што претходно се мислело дека е невозможно. Користењето електроника во кој било жанр е највозбудливиот аспект во развојот на музиката во последните декади. Таа им овозможила на музичарите од која било област да ја преиначат својата музика во рамките на „нервозниот“ и „недофатлив“ 21 век. Со користењето електроника, Похјонен ја претвори својата хармоника во пеколна машина.
Кимо, бестрашен музички авантурист, е човек со многу проекти кои живеат еден покрај друг. Многу од нив постојат само како концертни перформанси и тие го надминуваат бројот на снимени изданија. Помеѓу 1999 и 2013 тој е иницијатор на неколку различни проекти со најразлични концепти и соработници, почнувајќи од квартетот Kronos и триото KTU, каде членува и ритам секцијата на King Crimson, Треј Ган и Пат Мастелото, па се до Earth Machine Music, Kluster и Murhaballadeja / Murder Ballads. Овие бројни проекти го потврдија неговиот статус како еден од најталентираните европски хармоникаши, импровизатори и композитори.
Кимо Похјонен првпат настапи во Скопје во 2002 година, на Скопскиот џез фестивал, настап за кој и ден денес се зборува, а во рамките на овогодинешниот Оффест, тој повторно ќе настапи во Скопје. На фестивалот ќе биде прикажан и документарниот филм Soundbreaker за овој уметник во режија на Кимо Коскела.
Од каде дојде идејата да се направи документарен филмSoundbreaker?
Се започна кога еден германски продуцент го контактираше режисерот Кимо Коскела со цел да направи документарен филм за мене. Коскела го познавав од еден филмски проект на кој работевме заедно и ме праша за моето мислење. Му одговорив дека воопшто не сум заинтересиран за документарец за мене. Во тоа време имав 39 години и му реков дека во документарците обично станува збор за луѓе кои зборуваат и дека повеќето од нив се однесуваат на стари или умрени лица. Воопшто не видов било каква причина да се направи документарен филм за мене. Потоа тој почна да ме убедува, имавме многу состаноци, кога најпосле ме праша како би сакал јас да се направи целата работа. Му одговорив дека би бил заинтересиран за некакаов музички или игран филм. Го започнавме сценариото, но никогаш не добивме пари за тоа. Меѓутоа, почнавме да снимаме и на крајот се согласивме да направиме документарец. Најпосле, имавме нешто за спонзорите. Тоа е накратко како се одлучивме да направиме документарен филм.
Филмот ги прикажува вашите почетоци со хармониката, како и тешкотиите во прифаќањето на инструментот, вашиот однос со овој инструмент.
Сега работите се сосема поинакви. Почнав да свирам во 70-те кога сеуште живеев на село. Во моето село само возрасните беа тие кои свиреа хармоника и тоа беше музика за возрасни. Никој од мојата генерација не свиреше хармоника. Јас мојата ја добив од татко ми и настапував во локална група која ја сочинуваа постари луѓе. Тука свирев фолк нумери и беше некако убаво, но беше многу не-кул. Не се ни осмелував да им кажам на пријателите дека свирам хармоника бидејќи тоа беше толку не-кул. Во тоа време повеќе ме интересираа спортови и дружење со пријателите, така што, тоа беше компулсивна работа. Јас му го правев ќеифот на татко ми. Меѓутоа, кога имав 15, 16, размислував за тоа да бидам музичар и се преселив во Хелсинки каде почнав да учам класична музика. Во тоа време, се видов себе си како изведувач на класична музика. Подоцна, кога и се вратив на народната музика, тогаш кога формираа оддел за народна музика на академијата Сибелиус, а и за време на студиите, односот со овој инструмент беше малку чуден. Почнав да свирам и бандонеон, како и многу други инструменти. Дури и се откажав од свирењето хармоника бидејќи не можев да го почувствувам инструментот.
Подоцна, кон крајот на моите студии во доцните 90-ти, некој ме праша да направам соло концерт. Пред тоа учев да свирам на афричка м’бира, бандонеон или органа. Но, тогаш сфатив дека мојот главен инструмент е хармониката која ја свирам од времето кога имав 10 години. Морав да најдам нешто каде ќе се почувствував задоволен. Така, почнав да си играм со електронски ефекти, микрофони, лупови и тоа беше голем момент за мене кога сфатив дека стојам пред портите на еден звучен свет каде можам да создадам било што преку импровизација, односно без пишани партитури, без никакви белешки. На некаков начин тоа отвори еден нов свет за мене. Тоа е свет во кој јас живеам во последните 15 или 20 години и сега можам со гордост да кажам дека хармониката е многу кул инструмент. Тоа беше моментот кога сфатив дека го најдов својот пат, својот звук, мојот начин на правење музика. Од тогаш имам направено многу работи кои не очекував дека ќе ги направам во својот живот и имав многу искуства со различни проекти и различни стилови на музика.
„Не се ни осмелував да им кажам на пријателите дека свирам хармоника бидејќи тоа беше толку не-кул“.
Како реагираат луѓето на вашиот неортодоксен пристап кон хармониката со сите тие ефекти?
Се започна кога пробував во училиштето, а луѓето почнаа да зборуваат како го злоупотребувам ова или манипулирам со она. Тој се крие позади ефекти и лупови. Меѓутоа, тоа мене не ме загрижуваше. Имав само едно правило: сакав јас да бидам задоволен, а не некој друг. Без разлика што луѓето кажуваат јас ќе направам онака како што сакам, иако поради тоа ќе правам само еден концерт годишно, ако тоа мене ми причинува задоволство 110%. За време на првиот концерт имаше многу фрустрации и нервози бидејќи имаше толку многу работи кои требаше да бидат сработени, но публиката реагираше веднаш. За многумина тоа беше најдобриот концерт на фестивалот на кој настапував. Многу бргу потоа бев букиран на фестивалот WOMAD во Берлин каде имаше многу нови музичари и почетници, а за мојот концерт најмногу се зборуваше. Наеднаш почна мојата интернационална кариера и можев да ги оставам сите други проекти, бендови и започнав нешто свое. На некој начин ова е како бајка. Тоа беше почетокот.
Вашите концерти се необичен спој на визуелни и аудио ефекти, односно се еден вид театарска претстава. Какво искуство сакате да и пружите на публиката на вашите концерти?
Повеќето луѓе во светот се навистина зафатени и се најчесто под голем стрес од секојдневниот живот. Сите ние работиме колку што е можно повеќе. Кога се работи за концерт, тоа за мене има посебно значење – за мене тоа е некаков вид ритуал, од почеток до крај. И кога ќе направам концерт кој трае 60 до 90 минути, јас само се концентрирам на музиката и сакам публиката да го искуси истото што и јас. Во тие моменти, публиката може да се опушти и не мора ниту да пее или ракоплеска. Всушност може да прави што сака. Јас уживам додека сум на сцената и имам убаво искуство, а со тоа сакам и публиката да доживее нешто слично. После концертите слушам разни приказни, најчесто интересни, и секогаш е убаво да се чуе што им минува низ главите на луѓето за време на концертите. Не е само музиката.
Во една од сцените од филмот сте прикажани како свирите додеа се случува боречки меч. Како дојдовте на идеја да ја оркестрирате музиката наспроти боречки меч?
Во доцните 90-ти, за време на еден фестивал во Финска, еден постар музичар ми спомна дека некогаш свирел хармоника за време на боречки мечеви. Помислив дека тоа е шега. Никогаш претходно не бев чув за вакво нешто. Следно почнав да пребарувам стари архиви и стари весници, но немаше ништо во врска со тоа, дури и немаше никакви видео материјали. За мене тоа беше чудна тема и посакувам да сум имал можност да видам хармоникаш кој свири за време на боречки меч. Следно, почнав да интервјуирам стари борачи, стари хармоникаши, и открив дека било корисно да се има хармоникаш за време на тие мечеви. Слушнав многу интересни приказни за тоа што се случувало на времето. Тогаш помислив дека морам да ги повторам тие работи. Најдов 10 борачи и користев стари приказни. Обично кога го работам сето тоа морам да имам чувство дека тоа што го работам е нешто ново и дека претходно не било направено. Потоа создадов некаков вид музички перформанс или театар кој се базираше на стари приказни. Беше супер. Проектот со борачите е пример за тоа што сакам да правам – чисти музички проекти каде јас само свирам музика. Тука спаѓаат и проекти со машини и балерини. Тие проекти прикажуваат една друга страна од мене. Сакам визуелни работи на начин на кој чувствувам дека не биле претходно направени. Во моментов имам проект со една балерина – никогаш претходно не сум помислил дека ќе работам со балерина. Сакам да се забавувам себеси работејќи различни работи и проектот со борачите беше вистинска можност да се запознаам со сите тие луѓе за кои вопшто не знаев дека постојат. Навистина понекогаш е лудо кога ќе се види што се може да биде кул.
Earth Machine Мusic е проект со поинаков пристап каде се користат звуци кои сте ги снимале на фармите и разни машини, а кои ги вклучувате преку хармониката.
За Earth Machine Мusic, снимав звуци на село и направив музика од тоа. Некои од звуците се вклучуваат преку хармониката или поинаку, кога за време на настапите со помош на други средства како што се трактори, кои ги вклучуваме пред публиката и ставаме микрофони кај моторот. Користејќи ја сета таа опрема како извор на звуци е убаво и на моменти делува многу визуелно. Публиката може да види кои се тие звуци како и музиката која е компонирана за таа музика.
Што е тоа што се обидувате да го доловите на ЕММ?
Јас сум роден во рурален крај и во последните 20 години живеам во град т.е. во Хелсинки. Почувствував дека луѓето навистина не се заинтересирани за тоа што се случува надвор од градските средини. Во повеќето случаи, кога ќе чуеме за вести од руралните предели тоа се или тажни или лоши вести. Поради тоа, на овој проект пристапив од поинаков агол и го направив тоа настапувајќи за луѓе кои живеат по селата. Сите концерти беа изведувани по селата. На пример, за концертите во Англија, луѓето мораа да патуваат од градовите во селата таму каде што се наоѓаа фармите. Почувствував дека морам да бидам таму и да работам со тие луѓе иако тие немаа поим што јас правев. Меѓутоа, тие беа учтиви и отворени, беа расположени да учествуваат и беа благодарни што некој се заинтересирал за нив. Кај овој проект постои одреден општествен аспект.
Еден од вашите скорешни проекти е и соработката со вашиот професор и ментор, Хеики Латинен, на Murder Ballads кое е колекција на народни песни чија заедничка тема се убиства?
Хеики Латинен е мојот ментор, тој е и мој поранеше професор, и е некој кој секогаш ме охрабрувал да си го најдам својот пат. Добивме понуда од еден фестивал да направиме проект чија тема ќе бидат убиства. Во Финска секогаш постоеле песни со поинаков пристап кон убиствата. Се разбира, убиството е грозен чин, но понекогаш е присутен црн хумор во тие песни. На пример, тие двајца луѓе кои се ставени на предната страна од албумот, јас пеев песни за нив кога бев помал. На некој начин постоеше некакво восхитување за нив. Се сеќавам дека пеев еден стих каде едниот му се обраќа на другиот „Ти убиј го мажот на таа жена, за да можам јас да ја омажам неа“. Се сеќавам, имав 5 години кога ја пеев таа песна и постоеше некаков восхит. Поради тоа кога се одлучивме да го работиме овој проект ние сакавме да пристапиме на повеќе начини кон оваа тема со различни типови балади каде темата е поврзана со убиство. Фактот дека направив издание со Хеки Латинен, кој е мој херој, ми значи многу.
Што е тоа што ве инспирира да работите толку многу и истовремено да работите на повеќе проекти во исто време?
Јас работам со звук и во мојот простор каде што работам се обидувам да изнајдам нови звуци или преку моите хармоники или преку електрониката. Тоа е еден бескраен свет со нови бои и звуци. Тоа секогаш прави да бидам постојано буден и ми дава енергија за нови работи. Во моментов имам ново дуо, но овој пат тоа е со ќерка ми која има 17 години. Таа свири тапани. Тоа е убава соработка и исто така работам и со една балерина. Најбитно ми е што и да работам, морам јас да бидам задоволен со проектот.
Данскиот филм „Лов“ е избран за најдобар филм на Скопје филм фестивал кој заврши во саботата во киното „Милениум“ во главниот град на Македонија. „Лов“ на данскиот режисер Томас Винтерберг ја улови наградата од публиката на 16-тото издание од овој фестивал која буквално беше освоена од емотивната и крајно напната драма кого никого не остави рамнодушен.
Актерот Мадс Микелсен од Данска на генијален начин го глуми Лукас, социјален работник во градинка, кој преку ноќ од почитуван член на заедницата паѓа на дното и е прогонуван од локалното население и полицијата кои го обвинуваат за нешто што тој не го сторил. Изолиран од сите, отфрлен од средината и фрлен на буниште, тој сепак не се откажува од потрагата по правда. Човекот чие хоби е ловењето наеднаш станува плен кој го ловат сите, па дури и неговиот најдобар пријател.
„Лов“ е филм за пресумпцијата на невиност, за тенката граница меѓу довербата и недовербата, за лицемерието и филм за (не)пријателството.
Мадс Микелсен за овој филм ја освои наградата за најдобар актер на Канскиот фестивал.
Покрај главниот победник на Скопје филм фестивал во програмата „Eye on Films” за најдобар беше прогласен украинскиот филм „Куќа со кула“ во режија на Ева Нејман. Филмот е базиран врз мотивите од автобиографски приказна со истиот наслов од страна на писателот и сценарист Фридрих Горенштајн, кој го има напишано сценариото за “Соларис“ на Тарковски.
Формирана во јануари 2011 година, Eye on Films е единствена, глобална мрежа на филмските професионалци, која гарантира циркулација на избор на првиот игран филм на фестивали-партнери во Европа и неевропски држави, и комерцијална експлоатација на овие филмови од дистрибутерски партнери во Европа и надвор од Европа.
Скопје девет дена ја славеше филмската уметност, а повеќе од 10.000 посетители имаа можност да погледнат над 50 фимски остварувања .
Фестивалот го отвори филмот на српскиот режисер Срѓан Голубовиќ „Кругови“ кој се развива како триптих, истражувајќи го моралното двојство и комплексна приказна чии насоки произлегуваат од еден кобен миг. За финалето на затворањето беше прикажан рускиот филм „Неверство“ на режисерот Кирил Сребреников во кој главна улога има македонскиот актер Дејан Лилиќ. “Предавство” е темна приказна за љубовта, страста и најмногу од сè, за прељубата. (А.М.)
Љубителите на филмската уметност кои деновиве се во Грција или пак за викендот сакаат да скокнат до Солун, вториот по големина град по метрополата Атина, не смеат да го пропуштат интернационалниот фестивал на документарни филмови кој се оддржува од 15 до 24 март. Солун десет дена ќе ја слави филмската уметност, а на репертоарот има документарни филмови за сечиј вкус и безмалку од сите континенти. Овој фестивал кој слави 15 години постоење се смета за еден од најреномираните во Европа, кога станува збор за документарни филмови.
Годинава има околу 200 документарци од 45 држави како и над 50 локални филмови. Фестивалот го отвори наградуваниот филм на Бас Каргман „First Position” во кој се зборува за цврстината на умот и на телото кај младите балетани на возраст од 9 до 18 години.
Од домашните документарци ги издвојување „To the Wolf” снимен во планините на западна Грција, а е грчко-британска копродукција. Документарецот раскажува за две овчарски семејства кои се обидуваат да ја надминат економската криза. Филмот доби позитивни критики на дебито на Берлинскиот филмски фестивал. Потоа тука е и филмот „Little Land” на Никос Дајандас кој лани беше награден за филмот „Sayome”. Во новиот филм на Дајандас се раскажува за млад пар кој е незадоволен од урбаниот живот и се обидува да ја најде својата среќа на далечниот егејски остров Икариа.
Но, на менито во Солун нема само документарни филмови. Ако случајно сакате да одморите од гледањето документарци фестивалот нуди и други активности од изложби и дебати, па се до промоции и концерти. Уживајте во уметноста, уживајте во филмот во Солун.
Погледнете го краткото интро на документарецот кој го отвори фестивалот:
Погледнето го краткото интро на еден од документарците од домаќинот Грција:
Почнува „Синедејс“. Фестивалот на европски филм годинава си постави потешка и поодговорна мисија од кога било до сега – да им се спротистави на сапунските серии, кои ги опседнаа телевизиските екрани.Со 40 гала премиери, 10 филмови на млади европски автори, балкански и македонски остварувања, „Синедејс“ во наредните 11 дена ќе се обиде да ја исплакне „сапуницата“ од нашите очи и мозоци. Задачата не е ни малку лесна, но на своја страна ги има Вуди Ален, Бернардо Бертолучи, Ласе Халстром, Том Тиквер, Михаил Ханеке, Дејвид Кроненберг…
– По четиридецениската безмилосна војна против сеопштиот кич, шунд, паланечката малограѓанштина, хипокризијата, ниските вредности, дребното профитерство, срозените морални нормативи, политиканството и останатите контракултурни, нехигиенски и несогледливо штетни општествени појави и дејанија, без никакво двоумење и сомнеж, се одлучивме да ја исплакнеме сапуницата од себе и да ви ги донесеме најдобрите филмови, вели Златко Стевковски, директор на Младинскиот културен центар – Скопје, кој е организатор на фестивалот.
Од 15-ти до 25-ти ноември во кината „Милениум“ и „Фросина“ и во Кинотека на Македонија ќе бидат прикажани вкупно 107 филмови од 19 земји. Публиката ќе има можност да ги види победниците на реномираните филмски фестивали во Кан, Венеција, Берлин, Санденс, Лондон, Ротердам, Сан Себастијан, Сараево, Сиднеј. Фестивалот ќе го отвори филмот „Шангај Џипси“ на словенечкиот режисер Марко Набершник, во кој настапуваат македонските актери Висар Вишка и Сенко Велинов. Меѓу попопуларните наслови се: „Уметникот“ на Мајкл Хазанавициус, „За Рим со љубов“ на Вуди Ален, „Магичниот Мајк“ на Стивен Содерберг, контроверзниот српски филм „Клип“ на Маја Милош итн. Цената за сите проекции е 100 денари. Програмата на „Синедејс“ опфаќа и ревија на италијански филм, музички документарци, кратки филмови, концерти, работилници, предавања… Затоа сменете го каналот, купете пуканки и право во кино на „Синедејс“.
Поговорката `ако ја споделиш болката таа ќе се намали, ако, пак, ја споделиш радоста таа ќе зголеми` најмногу одговара токму за селата. Во тоа се уверивме, кога по повод Меѓународниот фестивал на пролетни веселби го посетивме селото Чаликли, Валандовско.
Искрените, љубезни и гостољубиви домаќини гостите ги пречекуваа уште на самиот влез на селото. Возбудата и радоста да се биде домаќин на фестивалот ја споделуваа со сите гости.
Објективот на Балкон3 ги забележа следните моменти…
Бабичка, најстарата жителка во селотоШумар, збунет од големата гужвафестивалот се следи со големо вниманиедомаќините највеселифолклорна група од УкраинаНешто мора и да се заработиЗурлата се тестирадел од куќите се напуштениТрадиционален фустан од Валандовскиот регион
Традиционалниот фестивал за жителите на Чаликли, покрај возбудата од запознавање со нови лица и среќавање со подалечни роднини, претставува голема одговорност. Од една страна да се задоволат гостите, од друга страна пак за неколку дена да се престави традицијата на јуруците кои живеат во источниот дел на Македонија. (Х.Г.)
Ренесансниот фестивал во Ретимно ( 
Вашите концерти се необичен спој на визуелни и аудио ефекти, односно се еден вид театарска претстава. Какво искуство сакате да и пружите на публиката на вашите концерти?
Еден од вашите скорешни проекти е и соработката со вашиот професор и ментор, Хеики Латинен, на Murder Ballads кое е колекција на народни песни чија заедничка тема се убиства?
Со 40 гала премиери, 10 филмови на млади европски автори, балкански и македонски остварувања, „Синедејс“ во наредните 11 дена ќе се обиде да ја исплакне „сапуницата“ од нашите очи и мозоци. Задачата не е ни малку лесна, но на своја страна ги има Вуди Ален, Бернардо Бертолучи, Ласе Халстром, Том Тиквер, Михаил Ханеке, Дејвид Кроненберг…
