Tag: Истанбул

Танцувај со мене до крајот на љубовта во Истанбул

Балкон3 извештај од концертот на Леонард Коен во Истанбул

Велат дека патувањата ги прошируваат хоризонтите, а патувањата до далечни места неминовно ја зголемуваат способноста за перцепција. Истанбул, неофицијално, град на 20 милиони души навистина ги шири вашите видици и поставува дефиниција на она што е големо. Пулсирачки, густо населен град кој е во постојано движење, дење-ноќе, низ бескрајните лавиринти на улици, згради, сообраќај и реки од луѓе. Невозможно е да се набројат случувањата во текот на денот и недостигаат зборови да се опише особената атмосфера. Истанбул е вистински крстопат каде се среќаваат истокот и западот. Распослан на два континенти, поделен со Босфорскиот теснец, но исто така поделен со контрасти кои ги забележувате на секој чекор. Наоѓалишта кои сведочат дека во минатото бил главен град на две големи империи, додека денес е културен и политички центар на современа Турција.

Концертот на Леонард Коен беше причина да го посетам Истанбул и не можев премногу да талкам надвор од предвидениот распоред – да најдам сместување близу спортската сала Улкер каде се одржа концертот, да ја пронајдам салата и да стигнам на време а потоа безбедно да се вратам на главната автобуска станица (Buyuk Otogar) во Бајрампаша. Навигацијата низ овој древен мегалополис, низ долгите мрежи на автобуси, метро и мини комбиња е во исто време предизвик и авантура, особено кога ретко се среќава човек кој зборува англиски.

Поголемиот дел од знаците се напишани само на турски и во таква ситуација најдобро е да не дозволите логиката да ви се испречи во комуникацијата со луѓето на улица. Сè што е потребно е да зборувате течно со раце и гестикулации и да ги знаете имињата на местата до кои сакате да стигнете. За среќа, Турците се едни од најотворените и најпријатните луѓе што сум ги сретнал. Google Maps помага да дознаете каде е точката А и како да стигнете до точката Б, но времето потребно за тој навигациски потфат е многу долго. И повторно мора да се потпрете на луѓето кои ги среќавате по пат. Сите тие се погрижија да останам на вистинскиот правец и во точниот автобус. Нивната неверојатна љубезност ме трогна уште повеќе бидејќи не ја очекував во град како Истанбул.

Спортската сала Улкер е затворена арена која се наоѓа во населбата Аташехир. Тоа е прекрасно заоблено здание со капацитет од 15.000 седишта и освен што е место на случување на големи спортски настани, салата беше и една од станиците на светската турнеја на Леонард Коен насловена Old Ideas World Tour. Последен пат присуствував на концерт на Леонард Коен во Белград, Србија и тоа беше еден настан за паметење. Претходната турнеја траеше две години и доби одлични критики. Кога заврши во 2010, со 247 концерти зад себе, Коен веднаш започна со работа на неговото следно дело Old Ideas (Стари идеи). Таа турнеја, 2008 – 2010, и новиот албум покажаа дека и покрај своите веќе одминати години Леонард Коен е сè уште моќен и магичен изведувач и автор. Леонард Коен не свири песни – тој свири чувства. Освен што е благословен со “златен глас”, тој ја има и дарбата да комуницира со својата многубројна публика. Тоа е всушност тајната на човекот чиишто песни, поезија и проза станаа водичи кон најскриените и најтемни длабочини на нашите срца и души.

За бендот и за публиката секоја песна претставуваше посебен настан. Реакцијата и радоста која публиката ја покажуваше на секоја песна го прави потполно безначаен фактот што тој никогаш немал песна која се наоѓала на Top 20 листите. Не секој ден може да се види 79-годишниот Леонард Коен како немирно потскокнува на сцената и клекнува за да ја испее “Dance Me till the End of Love”. Неговиот хумор, огромна енергија и скромност ја обземаат и хипнотизираат публиката. Бендот ја отвора својата душа, воспоставува цврста врска со публиката и заедно нуркаат во светот на раскошна, тивка почит. Песните кои ги изведоа беа од сите периоди на плодната кариера на Коен заедно со некои нови остварувања кои многу ветуваат. Покрај најпознатите “The Future”, “Bird on a Wire”, “Everybody Knows”, “In My Secret Life”, “Suzanne”, бендот ги отсвире и “Darkness”, “Amen”, “Going Home”, “Anthem” од Old Ideas кои беа одлично прифатени.

Забележително, Леонард Коен покажа нешто што во овој дел од светот се смета за одлика на големите луѓе. Тој покажа црти на понизност и скромност кои се очекуваат од луѓе од повисок ранг. Во поголем дел од концертот тој беше понесен од самата моќ на музиката и пееше на колена или потпрен на едно колено, љубезно комуницираше со публиката и им се заблагодари на честитките за неговиот роденден. Како вистински лидер стоеше опчинет од изведбата на неговиот бенд, симнувајќи капа на музичарите кои, на моменти, блескаа на своите инструменти. Пратечките вокали исто така имаа прилика да ги покажат своите вокални способности. Сестрите Webb ја испеаја “If It Be Your Will” додека Шерон Робинсон, која Коен ја нарече “неспоредлива”, неколкупати во текот на концертот отпеа прекрасна, трогателна верзија на “Alexandra Leaving”. Концертот заврши после 3 часа и две враќања на сцената. Но ноќта не заврши со концертот. Некој ја искористи оваа прилика да ѝ предложи брак на својата љубена пред вратите на салата. Запознав една убава девојка од Техеран, Иран дојдена специјално за концертот.

Исто така имав и пропусница за позади сцената. Шерон Робинсон ме пречека и запозна со членовите на групата. Таа е прекрасна жена и беше вистинско задоволство да ја запознаам и интервјуирам.

Секако најголема возбуда за мене беше личната средба со Леонард Коен. По 3 часа свирење и пеење тој сè уште беше полн со енергија и ентузијазам и најверојатно ќе можеше а свири уште толку. Беше заинтересиран за земјата од која потекнувам, јазикот кој го зборувам, јазиците со кои е поврзан и што е тоа што го прави посебен. Премногу беше кратко времето за да се објасни сè, но им оставив на поклон неколку компакт дискови, нешто што ќе може засекогаш да го имаат.

Светлата на салата Улкер почнаа да згаснуваат, но впечатоците од музиката на Леонард Коен засекогаш ќе останат како светла точка во сеќавањата, нешто што ние ќе може засекогаш да го имаме.

November 25, 2016
Лалињата – Пролетната магија на Истанбул

Истанбул e град на легенда и историја. Не залудно велат, кој еднаш отишол ќе сака повторно да се врати.

И тоа е така, затоа што Истанбул не е само Капали чаршија, Сината џамија, Аја Софија, Топкапи, Босфор. Истанбул има се и затоа измамува воздишки. Има душа за топло добредојде за странците. Ваше е да појдете, а за останатото препуштете му се на градот, тој нека ве води, бидејќи знае што да направи, знае што да ви даде, знае што да ви покаже, но пред се има што да ви понуди.

Ако сакате да го посетите Истанбул топло ви препорачувам тоа да го сторите во месец април кога се случува Фестивалот на лалињата. Верувајте дека тогаш во вистинско светло ќе ја почувствувате пролетната магија.

Првата асоцијација за лалињата е Холандија, каде денес постои најголема комерцијална култивација на лалињата. Но, нивното потекло и име се поврзува со Отоманската империја или поточно со турбаните (на турски тулбенд, муслин, газа). Турскиот збор газа, со која се мотаат турбаните, се чини дека се користел за ова цвеќе, бидејќи целосно отвореното лале потсетувало на турбан.

Најшироко прифатената сторија е таа на Огиер Гислен де Бусбек, Амбасадор на кралот Фердинанд Први во империјата на Сулејман Величенствениот во 1554 година. Тој во едно писмо истакнал дека насекаде има изобилство од цвеќиња како зумбули, нарциси и оние што на турски се викаат лале. Не е коинциденција што овој период – најраскошниот во Отоманската ера е наречен Ера на лалињата (Lale Devri).

Меѓународниот фестивал на лалето во Истанбул се одржува од 1 до 30 април. Ако во овој период се најдете во Истанбул Вие сте среќни. Во тој период сите авении, паркови, градини, кружни текови се обоени и украсени со овие пролетни цвеќиња. Посетете го Емигран паркот, еден од најголемите јавни паркови во Истанбул. Сместен на Босфорот во областа Саријер, после вториот мост на Босфорот. Овој парк поседува неколку градини со лалиња. Паркот е отворен секој ден од 7 до 22.30 часот. Посетете го паркот сместен во Топкапи сарајот, навистина има што да видите.

Нема зборови кои и најдобриот патеписец или поет може да ги искористи за да ве примами да појдете. А, впрочем и не чекајте да читате нечии туѓи зброви, посетете го Истанбул и напишете ја сами својата приказна. До тогаш уживајте во нашата фото галерија.

[nggallery id=5]

Текст и фото: Кристина Ангелеска

February 24, 2016
Патување со велосипед од Македонија до Истанбул

И без автомобил или авион, патот Македонија – Турција не е пречка

Тој е страствен вљубеник во спортот на две тркала. За Гоце Шутевски од с.Русиново, Беровско (Република Македонија) не е важно каква марка е велосипедот. Само му треба идеја и слободно време за да тргне на своето наредно патување. Речиси секогаш сам вози велосипед, без разлика дали се тоа стотина или неколку илјадници километри. Нема планина, езерце во Македонија што не го свртел.

Неодамна си оствари една од своите поголеми желби – мерак му беше со велосипед да стигне до Истанбул! Помина околу 750 км од родното место, па преку Бугарија стигна во турската културна престолнина.

-Стигнав во голема метропола, многу голема во моите очи. Многу одамна сакав да го видам Истанбул оти слушав дека е убав и шарен и сега ми се укажа шанса. Не беше лесно, ама вредеше. Можев да одам и со автобус, ама јас не се двојам од мојот велосипед. Имам другарка што живее таму и одамна сакав да ја посетам. Патешествието ми беше напорно, на моменти и опасно кога ја поминував планината Рила во Бугарија. Два пати ја искачив Рила, стигнав до Рилскиот манастир каде што преспав. Луѓето таму ме пречекаа , ме бодреа, велејќи дека сум заминал на храбро патување – вели Гоце.

Велосипедот за Гоце е најдоброто превозно средство. Својата мисија ја оствари за 19 дена. Временските прилики не биле цело време наклонети, возел и на дожд, а од цела маршрута поради силниот дожд, поминал некои 50-ина километри и со воз.

– Кога стигнав во Турција, беше многу топло, а јас морав да се движам. Низ цела Турција немаше дрво по патот, ниту пак чешма – раскажува Гоце, кој патувањето го реализираше во август, кога сонцето силно пече, а замислете плус да возите и велосипед.

Но, сета мака ја заборавил кога влегол во Истанбул.

-Не се опишува возбудата што ја доживеав кога влегов во градот. жал ми е што пред да тргнам ми се расипа фотоапаратот и не можев да направам убави фотографии со телефонот. Но, спомените си ги носам со себе.Турски јазик не знам, англиски едвај, но се снајдов некако. Ако е градот голем, јас се чувствував поголем од него што сум успеал да стигнам – вели Шутевски, кој ни објасни дека за ниедно патување со велосипед не се подготвува специјално.

Во Истанбул останал четири дена. Импресиониран е од добрата организација на градот, кој иако е метропола со 13 милиони жители, му се видел многу едноставен за снаоѓање и движење низ него. Се разбира дека со својот велосипед го прошетал, а многу му се бендисала и храната, која му била многу слична со македонската.

-Истанбул е буден 24 часа. Можеш се да си купиш дури и велосипед во 3 часот наутро – вели Шутевски.

Го бендисала и турската кујна, но повеќе се фокусирал на чорби и јадења без месо. Убаво го прошетал градот и со тури на брод, одејќи и во европскиот и во азискиот дел на Истанбул.

Освен договорениот престој во Истанбул, Гоце немал никаде организирано сместување по пат, главно спиел во шатор. Вели, нареден таков велосипедски предизвик ќе му биде посета на земјите на поранешна Југославија и тоа подетаљно да ги види секоја од нив.

Патувањето до Истанбул не му е прво поголемо велосиспедско патување на Шутевски. Во 2012 година, тој реализира голема турнеја низ централна Европа кога за 50 дена помина дури 6000 километри.

Сребра Ѓорѓиевска

June 13, 2015
Трилече или Баклава?

Речиси и да нема човек во Истанбул кој нема да се согласи дека слатката наречена Трилече е извонредна и оти е најсериозен противник на баклавата. Изминатата година оваа слатка во Турција се ширеше извонредно брзо.

На влезот на голем број слаткарници или продавници за брза храна може да се видат натписи: – Овдека се продава трилече. Слаткарите во елитните продажни објекти се натпреваруваат во „изработката“ на вкусниот десерт тврдејќи дека – неговото е најоригинално. А турски новинари веќе направија Топ-10 продажни места каде трилечето во Истанбул и Анкара е – највкусно. Мајстори слаткари предлагаат разни рецепти за приготвување на тој десерт на страници на речиси сите печатени медиуми.

Во Турција сметаат дека Трилече е албански национален десерт. Некои го нарекуваат и – десертот на поранешна Југославија. Но, според турски слаткари, корените на Трилече се од Латинска Америка. Зборот произлегува од шпанските зборови – Tres и Leches што означуваат – три видови млеко. Во книгите за готвење во Шпанија од 19 век постојат рецепти за приготвување на тој десерт.

Претпоставките се дека Трилече е пренесено во Турција преку Албанија и тоа по војната во поранешна Југославија. За тоа се „виновни“ албански иселеници кои се најмногубројна група меѓу балканските иселеници во Турција.

Во Истанбул има слаткарници кои нудат и 24/7 Трилече. Особено интересно е што такви слаткарници веќе има во побогатите квартови на градот – Бајрампаша и Алибеќуј. Во Бајрампаша позната е слаткарницата Ѓунехар каде Трилече е посебно задоволство за конзумација додека во Алибеќуј – Он-До.

Во квартот Ејуп е и познатата слаткарница Ќучук Вардар, чиј сопственик е од Македонија, каде Трилече може да се добие по вкус „кој може да Ве разубеди во бројни дилеми“.

Трилече веќе е на менито на ексклузивниот истанбулски хотел Черанѓир Палас каде не може секое јадење да биде вметнато на листата без да има „реноме“.

Без разлика дали е латиноамерикански или албански, по популарснот и конзумација слатката Трилече почнува сериозно да го ниша тронот на баклавата. Целта на десертот Трилече е најверојатно – да ја симне балкавата од пиедесталот покрај се и со цената. Трилече сепак, е поевтино во споредба со баклавата во Турција.

Рецепт и подготовка:

http://localhost/balkon3-multisite/trileche-neodolivo-slatko-zadovolst/

З.Ш.

March 20, 2015
Ејуп и Пјер Лоти Кафе во Истанбул

Запознајте ја душата и срцето на вистинскиот Истанбул со Балкон3

Ако веќе сте заситени од Европскиот дел на Истанбул, Таксим, елегантниот Бејоглу, исполнетата со врева Капали чаршија, ги имате посетено Аја Софија и Сината џамија, тогаш е време да го посетите вистинскиот Истанбул.

Кога говорам за вистинскиот Истанбул мислам на неговото срце и душа кои се наоѓаат надвор од старите градски ѕидини, на врвот на Златниот рог, таму каде што Пјер Лоти неповратно се заљуби во Цариград и остана тука. Во овој текст дозволете ми да ве одведам на место каде што веројатно ниеден водич нема да ве донесе, тоа е областа Ејуп во Истанбул.

Сигурно се прашувате како да стасате до таму, па може да го користите градскиот превоз од автобуската станица во Еминону. Тука имате директни линии до Ејуп (автобусот со број 99), но сепак треба да знаете дека за да го користите автобускиот превоз мора да поседувате електронски билет (Akbil) кој може да го набавите во секоја продавница. Чини 6 турски лири и функционира на кредит систем – уплаќате средства и имате можност да ги користите сите превозни средства во Истанбул. Кога говорам за сите превозни средства тука мислам на метро, трамвај, ферибот, жичарници и слично.

Освен со автобус, до Ејуп можете да дојдете со брод крстарејќи по Златниот рог, но и секој таксист може да ве одведе на ова место. Јас сепак ви препорачувам да си направите прошетка која ќе ви овозможи да ги запознаете убавините на градот.

Што да посетите во Ејуп….

Кога ќе истражувате на интернет за Ејуп пред сé ќе го сретнете како Ејуп џамија, но тоа е само сегмент од градот во град, вистински ориентален комплекс со бројни содржини, но да почнеме со ред. Почетната точка на нашата турнеа ќе биде токму веќе споменатата Ејуп џамија.

Според верувањата, Мехмет Султан, освојувачот на Истанбул сонувал дека овде е закопан Ејуп, соборецот на пророкот Мухамед и токму поради тоа на ова место е подигната џамијата. Станува збор за свето место кое го посетува секој муслиман по враќањето од аџилак.

Турбето на Мехмет Паша Соколовиќ…..

Во дворот на џамијата се наоѓа гробот на Мехмет Паша Соколовиќ, за балканските народи многу познат лик од историјата, кој е погребан во близина токму на овој светец со цел да се нагласи неговата величина, неговиот ранг.

Овој грандиозен објект и свето место не е само дом на муслиманите, секој човек со развиено чувство за верата тука се чувствува како во свој дом. Тука ќе сретнете луѓе кои се молат на различни јазици и ќе ја почувствувате позитивната енергија која се шири наоколу. Надворешниот дел пред самата џамија ќе ве разлади големата фонтана, која ја красат многубројните гулабите кои во неа се капат.

Околу малиот плоштад во близина на џамијата има прекрасни места за седење и за уживање во глетката. Самата област изобилува со многу ресторани и слаткарници, па откако ќе ве напушти духовниот занес, можете да се препуштите на гурманските задоволства што ги нуди турската кујна во вид на Искендер ќебап или во некој тип на месо во сос.

Пјер Лоти кафе…..

За оние кои не знаат, Пјер Лоти е еден од најголемите романописци од првата половина на дваесеттиот век. Овој импресионист во пишаниот збор бил офицер во морнарица по професија и авантурист во постојана потрага по непознати дестинации и истражувања на особено ретки цивилизации.

Постојат два начина како да стигнете до Пјер Лоти кафе, едниот е да се искачите по скалите што ве водат низ живописните гробишта, а другиот е да ја користите жичарата која ќе ве однесе директно на панорамата под самата чајџилница.

Доколку сакате да уживате во панорамската глетка на Истанбул тогаш Пјер Лоти кафе е точката на која ќе ве упати секој вистински познавач на градот. Овде Лоти го поминувал своето време загледан во водите на Златниот рог. Тука го нашол својот мир, впрочем и самите ќе се уверите дека навистина нема поубав поглед од овој.

Од овде целиот град ви е на дланка, а доколку се најдете во приквечерина тоа е полн погодок. Самата чајџилница е доста шармантна, не е посебно ексклузивна, секогаш полна со насмеани млади луѓе, одлично место за sohbet (разговор) и за најубавиот чај од јаболко.

Ова е место каде што Златнот рог блеска од зраците на сонцето наутро и навечер. Место каде што најголемите реалисти стануваат поети и сваќаат зошто овој град владеел со светот, а сепак делува толку смирувачки.

Доколку кафулето е полно, земете го вашиот фотоапарат, спуштете се на самиот видиковец и направете незаборавни фотографии.

По Пјер Лоти кафе вашата турнеја може да ја продолжите во насока на Еминону или со прошетка низ Ејуп истражувајќи ги ситните детали на исламската архитектура. Може да го посетите интересниот комплекс Feshane кој најдобро би ви го опишала како панаѓур во ориентален стил. Имено, станува збор за еднокатна зграда со дуќанчиња и забавен парк придружен со базени. Овде постојано нешто се случува така да, може да си направите шопинг на текстил, накит, бижутерија, зачини, но и да ги пробате прекрасните слатки кои ги подготвуваат пред вас.

Ова е град кој се одразува во водата, град на живописно облечени жени, град полн со живот. Тоа што сакам да ви го препорачам при посета на овој дел од градот е да избегнувате посета во петок, за време на молитва, како и совет, оваа турнеја да ја направите во сопствена режија, за да може да ги избегнете временските ограничувања кои ги поставуваат туристичките водичи, затоа што навистина треба сами да го истражите ова волшебно место и да го допрете и почувствувате овој автентичен дел на Истанбул.

Уживајте во прошетката со Балкон3!!!!

Кристина Ангелеска

December 22, 2014
НОВАТА ГОДИНА НЕ ЈА ДОЧЕКУВАЈТЕ БЕЗ КАЛИНКА!

Како и во голем број на светски метрополи исто така и улицитe на Истанбул се подготвени за дочекување на новата 2015 година. Одбројувањето за Новата Година започна. Најпрометните делови од градот се украсени со посебни украси и осветлувања. Највеселата ноќ некои луѓе ќе ја поминат во домашна атмосфера со своите најблиски, некои пак според можностите да домашниот буџет во локал или пак ресторан. Една од најпознатитите шопинг места на Истанбул, Нишанташи, ги финишира подготовките за блескавата ноќ. Како и во претходните години и оваа година во Нишанташи најзабавно ќе биде во областите Валиконаги, Абди Ипекчи и Тешвикије.

Новогодишната прослава, под концептот „Зимска бајка во Нишанташи„ ќе ја организира општината Шишли, каде што припаѓа и Нишанташи. На улицата Абди Ипекчи поставен е црвен тепих во ширина од 4 метри и должина од 500 метри. Осветлувањето поставено на улицата прави посетителите да се чуствуваат како естрадните ѕвезди на подиумите.

Вреди да се посетат и 20-те гигантски статуи дизајнирани во различен концепт и бои на познатата дизајнерка, Тувана Бујукчинар. Нишанташи истотака ќе биде домаќин на уличната забава која ќе се оддржи на 31 Декември. На сцената која ќе биде поставена на улицата Абди Ипекчи во текот на ноќта ќе има различни забави и музика. Како и во претходните години, и оваа година илјадници луѓе со голем интерес ја очекуваат уличната забава. Посетителите точно во 24 часот, со огномет ќе ја поздрават новата 2015 година.

Уште една година останува зад нас…Тешко е да се каже дека 2014 година во целиот свет имаше мир, среќа и благосостојба…Исто како што не можевме да кажеме и за претходната година….Во 2014 година војните, конфликтите, гладот, сиромаштијата, природните катастрофи, економскта криза не го напуштија светот…Но, сепак нашата надеж ќе продолжи во 2015 година.

Како и голем број на луѓе што ги познавам и јас како и минатите години, на 1 јануари мојата прва работа ќе биде пред прагот на мојот дом да ја искршам црвената калинка која ја носам во мојата ташна…Прашувате зошто нели?… Според верувањата кое потекнуваат од грчката митологија, кога се влегува во новата година пред прагот на куќата се крши една калинка. Се верува дека искршената калинка пред надворешната врата од домот, ќе донесе бериќет, среќа и просперитет.

Штом ќе влезам внатре, ќе ги отворам прозорите за да домот биде изложен на чист водух… Ладниот и чист воздух во мојот дом ќе допринесе Новата Година да ја започнам свежа и енергична… Се разбира да ги заборавам и непотребните спомени од минатата година…Со надеваме дека во новата 2015 година ќе ни се исполнат сите соништа и дека новата година ќе донесе среќа и мир.

Мине Есен Ергур

November 29, 2014
Маџун: повеќе од обична бонбона

Секогаш кога одите во посета на историскиот центар на Истанбул мора да поминете по патот кој води кон палатата Топ Капи. Во целата таа гужва од туристи може да не ги забележите малубројните уличните продавачи и нивните мали тезги. Некои продаваат нешто што наликува на лижавче во спирална форма. Пред себе продавачите имаат садови кои наликуваат на кружни кутии за сладолед наполнети со густа течнот во разни бои. Всушност тоа е течна бонбона која се стврднува откако вештите продавачи ќе ја подготват на ваша нарачка. Но, ова сепак не е обична бонбона.

Се нарекува маџун и приказната вели дека за првпат е направена во 1527 по наредба на Султан Сулејман Величествениот како лек за закрепнување на неговата мајка Ајше Хафса (попозната по својата титула Валиде Султан). Султанот бил презадоволен од неговите лековити својства па затоа одредил да се празнува еден ден во пролет (пролетната рамноденица) и на тој ден да се раздели маџун на сите луѓе во престолнината. Турција сега работи на проект маџунот да се стави на листата на нематеријално светско културно наследство на UNESCO. Маџунот е нематеријален од аспект на неговата историја и обичаи, но вкусот е многу реален! Поточно кажано мажунот има силен вкус и се разликува од сите бонбони кои до сега сте ги вкусиле. Има зачудувачки ефект бидејќи никогаш не сте подготвени за нешто толку миризливо, слатко и зачинето.

Легендата вели дека оваа магична смеса се состои од 41 состојка кои можат да излекуваат 41 болест. Католиците некогаш го нарекувале Балзамот на Султанот и ја нагласувале неговата употреба како афродизијак. Чудно но вистинито, етимолошките речници го имаат истото име на Хинду но има потполно поинакво значење: ги опушта мускулите и има благ седативен ефект. На турски зборот значи “паста”. Старите книги за фармакологија и готвачот на палатата спомнуваат еден рецепт со огромен број состојки, од кои некои доаѓаат од далечни земји. Од долгиот список ги издвојуваме: амбер, мошус, црвена детелина, куркума, ѓумбир, детелина, цимет, морско оревче, ванила, кокос…
Освен историскиот Сарај како симболично место на кое може да пронајдете маџун подготвен на улица, постојат и други локации каде може да купите спакуван маџун. На пример на Египетскиот пазар имате тони зачини и тревки кои почнуваат да наликуваат на наша природна средина. И последно но не и најмалку важно, (од нам непознати причини) градот Маниса близу Измир е поврзан со истата прослава во пролет и со дистрибуција на маџунот сè до денешен ден, под името Manisa Mesir Macun. Лесно ќе го пронајдете маџунот под ова име во големите слаткарници “kuruyemis” низ Турција.

Сигурна сум дека постои добра причина зошто на грчки зборот “matzouni” означува “практичен лек кој се користи како тоник” или било кој друг вид на инфузија од билки, па дури и меки бонбони. Но, во денешно време името сè почесто означува “бапски лек”. Да се вратиме на вистинскиот маџун. Мислам дека најдобро би било да го пробате откако веќе ќе ја посетите палатата Топ Капи затоа што сигурно ќе бидете изморени и зашеметени од нејзината убавина, а предлагам да се напиете и шолја турски чај. Маџунот и помогна на Валиде Султан да закрепне па сигурно ќе биде корисен и за нас, обичните посетители на градот над градовите!

Добар апетит! Уживајте!

Софија Николау

August 13, 2014
Зајдисонце во Истанбул

Зајдисонце… според многумина најромантичен дел од денот.. момент кога се испреплетуваат соништата и боите…кога се прекршуваат сончевите зраци…а небото се прелива во најразлични бои кои создаваат неверојатни и прекрасни сцени.

Сета таа убавина на самракот станува посебна ако се наоѓате во Истанбул, град кој фасцинира во секој поглед. Јас ја имав таа среќа да уживам во зајдисонцето во месноста Yeşil Köy (Зелено село).

Уште во првиот миг кога ќе го видите залезот на сонцето ги заборавате сите секојдневни проблеми, во главата не ви останува ниту една негативна мисла, никаква вознемиреност, со еден збор заминувате на едно прекрасно патување. Не далечно, туку над брановите. Лет во место.

Многубројните бродови и авионите, кои просечно на секои пет минути слетуваат во аеродромот Ататурк, се дел од залезот на сонцето.

Со фотографиите на Балкон3 уживајте во убавината на самракот!

Фото: Хусамедин Гина

[portfolio_slideshow id=9812]

June 5, 2014
Пат во трговскиот свет Скопје – Истанбул

Трговците го минувале патот меѓу Скопје и Истанбул со векови. Државите и империите се менувале, но оваа силна трговска врска опстанувала. И денес, голем број производи што се продаваат во скопските дуќани, пред се` текстилните, доаѓаат од најголемиот турски град. За љубителите на прецизната статистика, Турција е еден од десетте најголеми увозници во Македонија, од каде што се внеле стоки вредни над една милијарда долари само во последниве три години.

Патувањето по набавки во Истанбул е пат во трговскиот свет на Босфорот. Не во шопинг светот, туку во светот на нешто поголемата трговија, од која живеат илјадници семејства во Македонија и милиони во други држави. Тоа е свет во кој и на вратата од најмалиот дуќан човек ќе го види натписот „отворено“ напишан на турска латиница, руска кирилица и на арапско писмо, за на секого да му стане јасно дека се наоѓа на цивилизациска крстосница.

Каде е трговскиот Истанбул? Тој е насекаде. Нема само една локација. Секогаш на неколку стотини метри од туристичкиот метеж. Додека едни се туркаат да се сликаат, само една улица подолу други се туркаат да купат и да продадат. Ова е свет кој не се сменил во својата основа уште од Средниот век, можеби од предотоманската ера. Тоа е огромен комплекс од многу чаршии, во кои можеби сокаците се поплочени со нови плочки, зградите го смениле ликот, стоките што се нудат се менуваат низ времето, но суштината останува. Во овој свет насекаде може да се сретнат ликовите кои иако опстанале и во Скопје во некоја резидуална форма, сепак за нив слушаме главно во приказните.

Во светот на амалите и на белите вреќи

Такви се амалите, на пример. Неуморно ги туркаат своите колички нагоре и надолу низ ридестите улици. Дури и со стотина килограми товар можат да бидат побрзи од просечен пешак. Ги има насекаде и секогаш имаат предност на минување. Немаат стандардна тарифа, секој се пазари за себе во зависност од тоа колку стока има и до каде треба да му се пренесе. Според тоа колку голем е нивниот број и колку се зафатени, се чини дека секогаш ќе има работа за амали во Истанбул.

Слични такви ликови се и чираците. Млади момчиња, некои и на 10-годишна возраст, постојано подготвени да помогнат каде што треба. Тие служат да донесат чај и кафе, да набават храна, дури и да пренесат некоја информација до соседите (без оглед што одамна владее ерата на мобилните телефони).

Истанбулскиот дуќанџија може да го понуди со чај, кафе или со вода секој минувач што ќе му се види уморен од долгото талкање во потрага по стоки. Дури и ако воопшто не очекува тој да купи нешто од нив. Но добриот домаќин обично е награден со верноста на купувачот.

Како и во секоја чаршија, и овде важат посебни правила на однесување, кои може да му се чинат неразбирливи на случајниот минувач. На пример, секој има право во кој било дел од денот да ја затвори улицата со својот автомобил, комби или камион за да го наполни дуќанот со стока. Оние што ќе дојдат одзади само ќе застанат, ќе ги угасат своите возила и мирно ќе чекаат додека се заврши работата. Никој нема да се побуни или да свирне со сирената. Тоа се смета за голем срам. Како може некој да се се буни кога тргнал да го направи истото? Освен тоа, сите гледаат дека никој не се задржува повеќе отколку што е неопходно. Ниту пие чај или кафе, ниту разговара, само истоварува најбргу што може и го продолжува патот. Друг останува да ја среди документацијата. Единствено правило во овој случај е секој да се обиде да остави најмногу што може простор за пешаците и за амалите со својот товар. Тие се, сепак, крвотокот, и не смеат да бидат спречени.

Има и многу други нешта што го прават овој свет модерен и средновековен истовремено. Дуќаните, иако служат како дистрибутивни центри за продажба на големо, се многу мали и пренатрупаи со стоки. Дури и во тие услови, кои навистина личат како продавница за порцелан во која влегуваат слонови, дуќанџиите успеваат многу вешто на својот муштерија да му покажат се` што сака да види. Сите се фалат дека работата им оди добро, но се жалат дека остареле тргувајќи секој ден од рано наутро до доцна навечер.

– Пари имаме, но никогаш не најдовме време кога да ги трошиме – ни рече еден 52-годишен сопственик на дуќан.

Од стотиците текстилни брендови, главно од домашно, турско производство, секој одбира нешто по свој вкус, но и по вкусот на своите муштерии во градот каде што продава. Сето тоа се пакува во големи бели вреќи, кои се затвораат со селотејп, толку вешто, што нема шанси да се отворат при транспортот. Некои на шега велат дека дневно во Истанбул се троши повеќе селотејп отколку што е долга целата улична мрежа на градот.

Спакуваните стоки амалите ги носат до центрите за транспорт. Оттаму транспортерите ги носат во Македонија, Русија, Алжир, секој во земјата на своите клиенти. Исто како во Средниот век, во Отоманската ера, во поновото време од пред стотина години. Исто е и денес.

Гоце Трпковски

May 30, 2014
Шиле – бели плажи, мир и релаксација на северот од Истанбул

Да се посети Истанбул, градот кој 24 часа дише и живее со забрзано темпо е вистински предизвик. Кога ќе стапнете овде брзате да посетите сè, но тоа не е возможно, бидејќи градот има многу музеи, плоштади интересни локации за кои е потребно време за да стигнете да ги посетите и секогаш ќе има нешто што ќе остане за следен пат.

При секоја моја нова посета се обидувам да откријам некое ново место. Овој пат Балкон3 ве води на една релаксирачка турнеја надвор од градот, на брегот на Црното море, односно на најсеверната точка на Истанбул, градчето Шиле.Шиле (Şile) е мало туристичко место сместено во северниот дел на Истанбул на брегот на Црното море. Оваа провинција е дел од градската управа на Истанбул (Buyuksehir belediyesi) и се наоѓа на 70 км. од Ускудар. За да стигнете до таму треба да дојдете до автобуската станца Харем преку Ускудар (во Азиската страна на Истанбул) и да се качите во автобус број 139 или 139А. Билетот во еден правец чини 6 TL.

Поради близината до Истанбул многу луѓе живеат oовде, а работат во Истанбул. Популарното одморалиште Ağva е исто така дел од Шиле. Тука постои рибарско село од 700 години п.н.е. и светилник од Отоманскиот период. Повеќето истанбулчани го користат брегот на Шиле за да се одморат од градската гужва. Ова импресивно гратче е одалечено на околу час и четириесет минути возење од Истанбул. Белите песочни плажи, кои се протегаат во северниот дел се лесно достапни од главниот автопат, додека на истокот се сместени повеќе мали одвоени плажи.

Во самиот град има многу карпести врвови кои овозможуваат поглед кон малото пристаниште на брегот. За време на викендите, а особеново жешкиот летен период Шиле е преполн со еднодневни посетители, кои доаѓаат на семеен пикник. Тука има голем број на барови и ресторани кои покрај прекрасната храна нудат прекрасен поглед кон Црно море, посебно паркот околу светилникот.

Треба да се напомне дека ова гратче како и другите кои се наоѓаат на брегот на Црното море ги делат истите морски услови. Со ова сакам да кажам дека тука струите се многу силни што претставува опасност за неискусните пливачи.

Шиле исто така е познат по памучниот лен кој се произведува тука, и истиот се продава во многу продавници во градот. Имено, секоја година во летниот период се одржува саем на кој се промовира оваа ткаенина.

Тоа што не треба да го пропуштите тука е Светилникот кој има историско значење. Сместен на западниот брег од Црното море и сеуште е во употреба. Бил изграден во 1859 година цо овластуање на отоманскиот султан Abdülmecid I (кој владеел 1839-1861 ). Камениот дел од светилникот бил изграден од турски архитекти, додека металните делови и Кристалниот-леќа систем се направени во Barbir фабриката во Париз. Во 1860 година, светилникот е пуштен во употреба. Истиот помага во навигацијата на пловните објекти на брегот на Црното море. Изграден е за време на војната на Крим за прикажување на патот на бродовите кои влегуваат во Истанбул од Црното море.

Ова е најголемиот светилник во Турција, сместен на 60 метри (197 стапки) надморска височина. Кулата на светилникот е висока 19 метри (62 ft). Со цел да се види јасно во текот на денот, кулата е насликана со црно-бели хоризонтални ленти. Октагоналната камена кула на својот врв има фенер и галерија. Првично светилникот светел со помош на керозин, за подоцна истиот да биде заменет со Dalen светлина произведена од согорувањето на карбид гас (ацетилен гас). Веќе од 1968 година светилникот работи со помош на електрична енергија.

Светилникот е една од најпрепознатливите и најубави градби на црноморското крајбрежје. Тој е претворен во музеј и е отворен за посетители.

Исто така ви предлагам да го посетите и Замокот кој бил изграден од страна на Византијците за заштита на капиталот и крајбрежјето од морските напади. Искусете ја традиционалната турска гостопримливост. Релаксирајте се на крајбрежјето и уживајте во прекрасниот поглед кон морето.

Доколку сакате да преноќите, градот нуди многу можности за сместување во хотели, пансиони и гостилници. Јас препорачувам да го посетите во било кое годишно време. Прекрасната боја на морето која се менува во зависност од временските услови и звукот на брановите ќе ве опуштат и ќе ве исполнат со нов живот и нов почеток, кој ќе ве потсети дека овоземниот живот е вистинско задоволство и уживање.

На крај сакам да и се заблагодарам на мојата пријателка Мели од Осијек за прекрасните фотографии.

Уживајте.

Кристина Ангелеска

фото: Мели

May 20, 2014