Традиционално, Денот на пролетта, или Ѓурѓовден и православните и Ромите муслимани секоја година го слават излегувајќи на пикник на зеленило. Оваа година последниот ден од Ѓурѓовден се поклопи со 9 Мај, Денот на Европа. Поради дождливото време, Здружението за развој на ромската заедница Сумнал (види www.sumnal.org) наместо пикник на зеленило, заедно со младите, во просториите на организацијата организираше активност насловена како “Евро – Кафе”.На дружење со кафе муабет го прославија Денот на Европа и ги изразија своите потреби, размислувања и приоритети од областа на образованието, човековите права и еднакви можности, животната средина, културата и младите. Целта на активноста беше подигање на европските вредности и принципи и нивната имплементација во реалниот живот во нашата земја.На прославата традиционално, во духот на празникот и добрососедството беа поканети и гости од амбасадата на САД во Македонија како први комшии. На младите од Сумнал и останатите групи им се придружија Kim Spivak, шефот на одделот за млади и образование во Американската амбасада и Chris Henshаw , Директорот на Националниот демократски институт во Македонија.
Пеколните температури наговестуваат дека летото е веќе пристигнато, но овие фотографии кои деновиве ги снимија планинарите на планината Радуша во Босна и Херцеговина, каде снегот на надморска висина од скоро 2.000 метри се уште царува, ќе ви покажат дека не е така.
Од Радуша, природната граница каде завршува Босна, а под неа е распослана Херцеговина, има фантастичен поглед кон Рамското езеро, а чувството дека се уште е зима е реалност. Радуша е фасцинантна планина која се протега на подрачјето помеѓу Вуковското поле на северозапад, преминот Захум и јужно кон Рама со големото вештачко езеро и планината Стожер на северозапад кон превојот Маклен на исток.
Локалното планинарско друштво ХПД Рама неодамна успеа да се искачи на највисокиот врв од оваа планина -Идовац (1.956 метри), а од каде има фантастичен поглед на прекрасното Рамско езеро.
Снегот се уште обилно ги прекрива врвовите на Радуша, како и блиските планини како Враница каде снежни наноси има и во текот на летните месеци. Меѓутоа, овие слики во кои се уште може да се забележи снегот на Радуша всушност се знак за пролет бидејќи станува збор за подрачје каде во текот на зимата паѓа снег во изобилство, со просек од преку 80 сантиметри во повеќе од 120 дена од годината.
Го сакам Охрид, иако сум од Скопје. Го сакам Охрид, особено во мај. Охрид во мај е прекрасен. Е сега, некој ќе каже дека во мај сите градови се убави ама Охрид дефинитивно во мај е многу поубав отколку во јули или во август. Некако езерото е помирно, воздухот е почист, рибјата чорба во стариот рибен ресторан на пристаништето е повкусна, охриѓани се погостопримливи… Сеуште нема навалица од туристи, па можете на раат да прошетате по кејот или да го испиете утринското кафе во некое од бројните кафулиња. Во продолжение низ фотографии, погледнете како јас го доживеав Охрид овој мај, но пред тоа ќе ви раскажам една случка. Во еден од локалните маркети не можев низ рафтовите да го најдам производот што ми требаше, па побарав помош од една од продавачките. И таа барем 5-6 минути се мачеше да го најде производот. Преместуваше кутии, отвораше и затвораше фрижидери, ѕиркаше на сите страни. Откако конечно успеа да го најде задоволно се насмевна, велејќи: „Пустина да фатиш, се оправ од барање.“ 🙂 А сега, уживајте во фотографиите…
ПрошеткаНекој пешки……некој со кајче.Рано утро, рибја чорба……задолжително со тазе лепче и макало од лук.Цвеќиња и знамињаАј со среќа…Оваа фотка од Охрид сите ја имаат 🙂И Охрид има споменици…за скопјани да се чувствуваат како дома.Птичја перспективаЖабја перспективаСамуиловата тврдина фотографирана од дворот на црквата Света Богородица ПеривлептаЗад трскитеКајче во пензијаКајче на годишен одморШаренилоОхридски Балкон
Данскиот филм „Лов“ е избран за најдобар филм на Скопје филм фестивал кој заврши во саботата во киното „Милениум“ во главниот град на Македонија. „Лов“ на данскиот режисер Томас Винтерберг ја улови наградата од публиката на 16-тото издание од овој фестивал која буквално беше освоена од емотивната и крајно напната драма кого никого не остави рамнодушен.
Актерот Мадс Микелсен од Данска на генијален начин го глуми Лукас, социјален работник во градинка, кој преку ноќ од почитуван член на заедницата паѓа на дното и е прогонуван од локалното население и полицијата кои го обвинуваат за нешто што тој не го сторил. Изолиран од сите, отфрлен од средината и фрлен на буниште, тој сепак не се откажува од потрагата по правда. Човекот чие хоби е ловењето наеднаш станува плен кој го ловат сите, па дури и неговиот најдобар пријател.
„Лов“ е филм за пресумпцијата на невиност, за тенката граница меѓу довербата и недовербата, за лицемерието и филм за (не)пријателството.
Мадс Микелсен за овој филм ја освои наградата за најдобар актер на Канскиот фестивал.
Покрај главниот победник на Скопје филм фестивал во програмата „Eye on Films” за најдобар беше прогласен украинскиот филм „Куќа со кула“ во режија на Ева Нејман. Филмот е базиран врз мотивите од автобиографски приказна со истиот наслов од страна на писателот и сценарист Фридрих Горенштајн, кој го има напишано сценариото за “Соларис“ на Тарковски.
Формирана во јануари 2011 година, Eye on Films е единствена, глобална мрежа на филмските професионалци, која гарантира циркулација на избор на првиот игран филм на фестивали-партнери во Европа и неевропски држави, и комерцијална експлоатација на овие филмови од дистрибутерски партнери во Европа и надвор од Европа.
Скопје девет дена ја славеше филмската уметност, а повеќе од 10.000 посетители имаа можност да погледнат над 50 фимски остварувања .
Фестивалот го отвори филмот на српскиот режисер Срѓан Голубовиќ „Кругови“ кој се развива како триптих, истражувајќи го моралното двојство и комплексна приказна чии насоки произлегуваат од еден кобен миг. За финалето на затворањето беше прикажан рускиот филм „Неверство“ на режисерот Кирил Сребреников во кој главна улога има македонскиот актер Дејан Лилиќ. “Предавство” е темна приказна за љубовта, страста и најмногу од сè, за прељубата. (А.М.)
Ѕвездено небо се издигнува високо над планината. Со секоја измината секунда ѕвездите како да се оддалечуваат за сите нас, но не и за групата планинари која се качува на врвот на планината. Со секој изминат чекор кон врвот планинарите имаат чувство дека ќе посегнат со раката и ќе ги допрат ѕвездите. Нешто по 4 часот по полноќ од едната страна на хоризонтот пополека се буди Сонцето, а од другата страна Месечината е принудена да заспие, но сепак не се предава и се уште ѕирка. Боите чиниш танцуваат по небото и си играат. На едниот крај каде заспива Месечината небото е прелеано во сина боја, а на другиот пак, каде ѕирка Сонцето, како да извира портокалова боја.
„Планинарите се во вечна потрага по убавото“, ни вели новинарката Дуња Пашалиќ од Бјелине во Босна и Херцеговина кој е втор по големина град во ентитетот Република Српска.
Дуња е еден од тие кои трагаат по убавината и кои неретко новинарското перо го заменуваат со четката за сликање. Пред неколку години го открила планинарењето во кое набргу се заљубила.
– На почетокот, а и сега, планинарењето ме воодушевува. Заминуваш два дена на планина и забораваш на се останато и мислиш како да стигнеш до врвот, како да се спуштиш низ брдото, како да ја надминеш карпата…вистинско уживање, вели таа.
Врвот на Олимп во Грција и Голем Кораб во Македонија се само дел од планините кои таа и нејзиното друштво успеале да ги покорат. Планинарела скоро во сите земји во регионот, а засега неостварена желба и е Африка.
– Во принцип се трудам да бидам истрајна, а таа истрајност ме натера да се качам на грчкиот Олимп, на македонскиот Голем Кораб, на Триглав во Словенија, на врвот Миџор во Србија, како и на врвот Маглиќ во БиХ, вели таа.
Била и на италијанските Доломити и на Велебит во Хрватска, а со насмевка вели дека за 20 метри не успеала да се качи и на највисокиот врв во Австрија, Гросглокнер.
– Некогаш е едноставно и не знаеш како планината ќе реагира. Рано утро во три часот може небото да биде чисто и полно со ѕвезди, а за неполн час да почне да дува ветер, а дождот да се претвори во снег. Мора да се почитува планината во такви моменти, вели Дуња.
Незаборавни и се искуствата кога се качувала на Триглав во Словенија и на највисокиот врв во Грција, Олимп.
– Олимп беше првата вистинска планина на која сум се качила и која ми е посебно драга. На Триглав пак дознав дека сум заљубена во карпите, вели таа и набргу ги открива нејзините најголеми желби кога станува збор за освојување на планинските врвови.
Како од пушка вели дека тоа се Мон Блан и Килиманџаро.
– Со моите другарки размислувавме да направиме женска планинарска екипа и да одиме на експедиција на највисокиот врв на Африка. Се надевам дека еден ден ќе успееме во тоа, со нескриена желба објаснува младата новинарка.
Пашалиќ е дипломиран политолог со мастер од меѓународна политика, а работи како уредник во новинската агенција СРНА. Како што направила скок во професиите така прави скокови и во уметноста бидејќи како што вели, не можеш да изигруваш уметник кога работиш со факти. Па така, ако не се качува по планини таа се занимава со сликање, а некогаш знае и да земе гитара и да направи некоја песна.
– Балканот има одлични предиспозиции за развивање на планинскиот туризам. Тоа го видов уште во 2009 година кога повеќе од стотина планинара од преку 50 планинарски друштва од Република Српска ги посети Македонија и Грција и се качивме на највисоките врвови во тие две земји. Видов недопрена природа, погодна за ридски велосипедизам, за рафтинг, планинарство, алпинизам, собирање билки или пак фотографирање, објаснува Пашалиќ и додава дека би требало планинарските сојузи на државно ниво да поттикнуваат соработка. Вели дека и самите држави треба да вложуваат во планинарска инфраструктура, изградба на домови и стази со опрема.
– Многумина не разбираат што значи планинарењето и дека тоа е стил на живот. Тоа дава повеќе отколку што бара од нас. Планинарењето не прави подобри луѓе и вреди да се вложува во него.
Топлите пролетни денови го најавија почетокот на сезоната на пикници. Одлична можност на вашето семејство да му подарите едно убаво попладне со пикник во парк или на блиската планина. Денеска Ви предлагаме мени за уживање на пикник – лесно за транспорт, лесно за приготвување и лесно и вкусно за јадење.
ПОГАЧИЦИ СО СПАНАЌ
Потребни состојки:
– 5 јајца
– 2 чаши за чај кисело млеко
– 2 чаши за чај зејтин
– 1 / 2 лажичка сол
– 15 супени лажици брашно
– 1/2 килограм спанаќ
– 1 пециво
– сирење по желба
– сусам
Подготовка:
Јајцата се матат, а потоа се додава киселото млеко и зејтинот. Сето тоа се мати кусо време, па се додава брашното. Исто така кусо се мати, се додава пециво и на крај се додава исецканиот спанаќот и згмеченото сирење. Целата смеса се меша со лажица и се сипува во тава намачкана со зејтин. На горниот дел од смесата се става сусам и 20-30 минути се пече на температура од 220 степени. Се вади од рерна, се остава кратко да олади и се сече во форми по ваша желба. Погачиците со спанаќ се највкусни за јадење откако малку ќе се оладат.
КОЛАЧ СО ВИШНА
Потребни состојки:
– 5 јајца
– 5 супени лажици шеќер
– 1 ќесичка ванила
– 15 супени лажици брашно
– 1 пециво
– 1 чаша млеко
– 1 чаша зејтин
– вишни – свежи или смрзнати по желба
Подготовка:
Јајцата добро се матат со шеќерот, а потоа се додаваат ванилата, брашното и пецивото. Повторно кусо се мати, па се додаваат млекото и зејтинот. Откако смесата доборо ќе се соедини се става во тава одозгора се редат вишните. Колачот се пече околу 30 минути на температура од 200 степени. Откако ќе се олади, по желба се става шеќер во прав и се сече во форми по сопствена желба.
Економијата и недостатокот на работни места се најголемиот проблем во општеството сметаа младите во Македонија. Една четвртина од младите се декларираат себеси за социјално исклучени граѓани. Високи 70 отсто од младите сметаат дека ништо не можат да променат во средината која живеат, се констатира во истражувањето за прифилот на младите во Македонија. Неодамна започна иницијатива за формирање на Националниот Младински Совет, тело коешто служи за претставување на гласот на младите во релевантните институции. За советот и конкретно за младите кај нас Балкон3 разговараше со Ивана Јордановска, претседател на Младите Европски Федералисти на Македонија (ЏЕФ).
Која е целта на националниот младински совет?
– Националниот Младински Совет е тело коешто служи за претставување на гласот на младите во релевантните институции. Како такво, потребно е Советот да дејствува како ко-менаџмент тело на релевантните фактори. Сите одлуки коишто можат да ги тангираат младите, би требало да се донесуваат во консултација со Националниот Младински Совет. Сите успешни Совети во светот функционираат според правилото „Ништо за младите, без младите“, па се надеваме дека ќе го постигнеме истото и во Македонија.
Што би смениле во нашето општество?
– Па првата промена, онаа најочигледната е пренесувањето на гласот на младите до оние коишто би требало навистина да се заинтересирани за истиот. Ако младите се навистина иднината на било кое општество, а сакаме да инвестираме во иднината, треба да инвестираме во младите. Но, прашајте било кој инвеститор, без добар совет и познавање на приликите, и најдобронамерната инвестиција може да биде погрешна. Понатаму, она што навистина е потребно да се промени кај нас е нивото на граѓанско учество, на сите нивоа и возрасни групи, но најмногу кај младите. Велам кај младите бидејќи ако создадете активна генерација млади денес, имате активни граѓани во следните децении коишто доаѓаат пред нас.
Ивана Јордановска
Според Вас кој е најголемиот проблем на младите во Македонија?
– Најголемиот проблем би можело да се лоцира во различни полиња, зависно од перспективата која ја имаме. Но, нешто што не можеме да го негираме и што претставува компонента во скоро сите проблеми на младите, е нивната исклученост од општествените процеси. Ваквиот вид на социјална ексклузија не е специфичен само за Македонија. Напротив, ЕУ уште од 2009 го има препознаено овој и проблем и активно соработува со младите преку Структурниот Дијалог во надеж за решавање на истиот. Како главна пречка за надминување на социјалната ексклузија на младите се распознава сиромаштијата и економската зависност. Ова е посебно истакнато по економската криза и продолжената европска неизвесност. Но, во Македонија проблемот е уште пострашен. Дури 54% од младите се невработени, а ова е процент не сметајќи ги сите оние млади коишто моментално студираат и се зависни од своите родители.
Дали имате соработка со младински совето од другите држави од регионот, особено Грција и Турција?
– Бидејќи Советот сеуште не е основан, но се работи на неговото започнување, се уште немаме официјална соработка со други совети. Имаме добиено многу помош и споделувања искуства од советите во Литванија, Србија, Хрватска и Словенија преку нивните претставници на Деновите на Младинско Вмрежување. Понатаму, во постојан контакт и консултации сме со Младинскиот Европски Форум, пан-Европската мрежа на младински совети. Се надеваме дека во иднина ќе оствариме уште повеќе контакти и различни проекти за соработка со другите младински совети.
Дали во Македонија моментално имаме младина која, размислува, чита, дебатира, ги искажува своите слободни идеи?
– Сметам дека можеме да претпоставиме дека постои група млади која размислува, чита, дебатира и ги искажува своите идеи. Не би можела да тврдам дека тоа важи за целата демографска група „млади“.
Која е пораката што ќе ја упатите до сите млади во Македонија?
– Борете се за она во што верувате и не дозволувајте никој да ви кажува дека ништо не можете да направите. Ако не ја разбираат вашата идеја, тоа е најверојатно поради тоа што не ја разбираат.
Иако популарноста на оваа игра се намали со појавата на комјутерските игри и мобилни телефони, сепак речиси во секој дом ќе се пронајде некое заборавено долапче во кое се крие понекоја џамлија. Пристигна убаво време, се што ви е потребно се неколку џамлии, ако сте добри ќе ќарите плус, патика со добар ѓон за копање шлајки и пријател, кој веднаш по првото фрлање ви станува добар ривал на теренот каде што владеат тие. Џамлиите!Саботно попладне. Сончев пролетен ден. Градот полека но сигурно се буди. Се враќам од традиционалната саботна шема, кафе, чај муабет со пријателите во турската чаршија. Во главата сеуште ми се „вртат“ „тешките“ теми за кои денеска дебатиравме. Наеднаш ми се прекинува мислата, ги здогледувам малите деца од моето маало. Погледот, во вистинска смисла на зборот ми се „заглави“ во таа површина од неколку квадратни метри, земјена површина. Далеку од секојдневните проблеми, занесени во џамлиите, децата имаат само единствена цел, како да ги истуркаат џамлиите во малото дупче во форма на полукруг популарно наречена шлајка, која најдобро се изработува со петата од чевелот.Во нивните очи се забележува дека се желни за победа. После секое џиткање (исфрлање) на џамлиите се развиваат различни стратегии. Се води `борба` за победа, и секако во нивните лица очигледен е и стравот од пораз, бидејќи може да останете за една џамлија помалку. Противничкиот играч може да ви го ќари и „коњакот“ – твојата омилена џамлија. Тоа е вистински пораз за страстниот љубител, на порано, многу популарната игра кај младите.Џамлиите се една од моите нај омилени игри од детството. Во шарените, понекогаш и едно бојни стаклени топчиња се криеше добрата забава, натпреварувачкиот дух и секако колекционерството. Се доближувам до децата и ги прашувам од каде им дојде идејата за играње на џамлии, посебно во денешно време, во ерата на компјутерите, во времете на кога „Кантер страјкот“ и многу други слични игри доминираат. „Играме и кантер, но дома, сега е веќе пролет, со џамлиите дружбата е поинаква“ ни велат младите бутелчани.
Џамлиите значат пријателство, дружење и борба за победа. Ги прашувам дали се подготвуваат за играта имаат ли некои стратегии, или некоја тајна за победа. „Во текот на ноќта во сон ја развивам стратегијата за да ги победам моите другари. А тајната е во мојата црвенкаста џамлија, таа ми носи среќа“ ни објаснува малиот Енвер, возбуден од тоа дали ќе ја погоди шарената џамлија на незгодниот противник.
Резултат на играта секогаш е убавото поминато време, и тоа само со неколку денари, колку што чини една џамлија во трафика, и сигурно, прашливите раце, и дупнатите панталони на коленото на кое се потпираш додека мериш кон противникот.Името на гратчето Тинсли Грин кое се наоѓа во Англија е непознато за повеќето луѓе. Но, овој град од западен Сасекс еднаш годишно е центар за натпреварувачи и фанови на натпревари во џамлии. Токму така.. Овде се одржува Британското и Светско првенство во џамлии ( името е заедничко, британско и светско). Почнувајќи од 1932 година, национални тимови од повеќе земји доаѓаат во оваа мала живописна заедница со надеж дека ќе го освојат победничкиот прстен. Натпреварите традиционално се одржуваат пред градскиот паб, кој е изграден во 1936 година, а за потребите на првенството, но и заради локалното население, во задниот двор се инсталирани таканаречени прстени за потребите на играта. Името на овој град во Британија веднаш се поврзува со џамлии, а тоа е доказ за пасијата која овие луѓе ја имаат кон играта.Освежете ги сеќавањата од детството со Балкон3:)
Joy Division постоеше три и пол години, до трагичниот крај во мај 1980 година, но нејзиното музичко наследство е силно до ден денес. Во еден краток период, четири млади момчиња од Манчестер го сменија правецот на музиката, како пионери на она што сега се вика пост панк период, и на тој начин инспирирајќи безброј бендови од тогаш наваму. Борејќи се со епилепсијата, неуспешниот брак, пејачот и фронтмен на групата Иан Кертис извршува самоубиство токму во предвечерието на турнејата во САД која требаше да почне следното утро и после нивниот голем успех со објавувањето на нивниот најпознат синг „Love will tear us apart“ еден месец претходно. Останатите тројца од бендот, Самнер, Хук, и Морис потоа ја формираат New Order, борејќи се да излезат од сенката на Joy Division. Иако на првите албуми тешко се одвојуваат од минатото со Кертис, сепак извонредни како музичари и индивидуалци, успеваат да создадат нова музика, електро, поп денс, а набргу потоа следува и големиот успех. Blue Monday, објавен пред 30 години е најдобар продаван 12-inch сингл на сите времиња. По повеќе од триесет години од создавањето на Joy Division, басистот на групата и еден од нејзините основачи Питер Хук, реши да го потсети светот, а пред се да ги израдува фановите на Joy Division со концерти со новиот бенд The Light на кои се свират песните на Joy Division. Ја напиша и книгата “Unknown Pleasures – Inside Joy Division” со неговите сеќавања за годините во бендот и периодот на создавање на музиката на крајот од седумдесеттите години од минатиот век.
Балкон3 интервју со Питер Хук
Кој беше поводот за да ја напишете книгата “Unknown Pleasures”?
Претпоставувам, тука имаше две причини за пишувањето – главната причина за пишувањето беше мојата презаситеност и негодување за сите оние книги за Joy Division кои беа напишани од луѓе кои не беа присутни таму кога се случувале работите! Постојат многу книги и приказни за Joy Division, но сите тие се напишани од луѓе кои навистина не беа со нас цело време, поради што како би можеле да знаат? Поради тоа се одлучив да ја напишам оваа книга со што луѓето би добиле сведочење за бендот од прва рака од некој кој бил таму – од мене. Претпоставувам дека втората причина за пишувањето е успехот кој го постигнав со првата книга, за тоа како не треба да се управува со клуб, која беше напишана за клубот Hacienda. Таа помина навистина добро и беше поуспешна отколку што очекував, што ме натера да напишам друга книга, овојпат за Joy Division.
Дали пишувањето беше катарзично искуство за вас бидејќи пишувате за чувствителни теми покрај раскажување на историјата на бендот?
Навистина уживав во пишувањето на книгата бидејќи ме потсети на многу убави работи и ме потсети на многу позитивни работи. Ми помогна да се сетам на убавите моменти и забавата додека снимавме музика или како Warsaw или како Joy Division, и ме потсети на одличната хемија која четворицата ја имавме како група – се чинеше дека во одредени моменти песните ни доаѓаа многу лесно. Очигледно е дека во приказната за Joy Division има некои чувствителни теми и во одредени моменти ми беше тешко да пишувам за тие работи но имав позитивно чувство додека ја пишував оваа книга.
Какво е вашето мислење за сите тие други книги кои се напишани за овој бенд? (вклучувајќи ги и “Touching from a Distance” на Дебора Кертис и “Piece by Piece” на Пол Морли, меѓу останатите).
Овие две книги се одлични сами за себе, но како што спомнав претходно, повеќето од книгите кои постојат се напишани од луѓе кои не биле присутни, така што воопшто не можеле да знаат за вистинските приказни и теми. Во ред, Дебора очигледно била таму, како сопруга на Иан, но таа не беш присутна на пробите или кога ги пишувавме песните или на некои од концертите, така што мислам дека мојата книга може да помогне да се објасни таа страна на бендот многу поубаво. Книгата на Пол Морли е интересна, но како што реков тешко е да се пишува за нешто што всушност не сте го виделе. Чувствувам дека мојата книга е многу вистинито и искрено сведочење за тоа како било да си дел од Joy Division.
Се чини дека со секој легендарен бенд, Дорс, Битлси, луѓето се желни за нови информации, нови приказни, и со тој прилив на книги, филмови, интервјуа, дали има простанато нешто ново да се каже за тие бендови?
Мислам дека со секој бенд што повеќе не постои, секогаш ќе постои желба од страна на луѓето да слушнат повеќе и да откријат повеќе, бидејќи повеќе не постои можност за нова музика, така што единствената работа која е простаната да се открие се приказните, и тоа што повеќе од нив. Таква е желбата секогаш да се има нешто ново. Мислам дека е тоа природна работа. Фактот дека толку многу филмови и книги се направени за толку многу бендови, едноставно е супер бидејќи се имаат сите тие информации лесно на дофат.
Книгата разјаснува многу, не само за времињата кога музиката на бендот била создавана, туку вие и детално ги анализирате двата албуми на бендот. Кои се вашите размислувања за тие две изданија од оваа временска дистанца?
Кога гледам на нив, после повеќе од 30 години, можам да кажам дека ги сакам и двете и дека сум посебно горд на нив и така и ќе остане. Навистина е вистинско задоволство да можам да ги изведувам и двата во живо ширум светот. Многумина ми имаат кажано дека најдобриот дел од книгата е кога ја анализирам музиката – препорачувам луѓето да ја слушаат музиката во исто време со мојата анализа, секоја песна посебно – мислам дека тој дел функционира многу добро. Во периодот кога албумите беа издадени ние баш не бевме толку задоволни со нивниот звук и чувство бидејќи се што сакавме е да звучиме како Sex Pistols или The Clash. Меѓутоа, гледајќи назад можам да видам колку сме биле грешка бидејќи тие звучат фантастично иако поминало толку многу време.
Фото Ал Де Перез
Бевте ли свесни тогаш колку револуционерен звук прави Joy Division и бевте ли изненадени од влијанието што го наметнаа вашите песни?
Не, воопшто, немав поим! како што реков сакав да звучиме како вистински панк бенд, како Sex Pistols или како The Clash, бидејќи всушност ние се гледавме себе си како панк бенд. Нашиот продуцент Мартин Ханет ни го даде тој различен специфичен звук што ние од почеток и не го сакавме толку многу, не го разбиравме. Но очигледно кога станавме позрели, и кога ќе се свртам назад гледам колку ние сме биле грешка, а колку тој бил во право. Мартин ни даде дар кој после 30 години се уште звучи свежо и интересно. Што се однесува до влијанието, знаевме дека имаме некои големи песни, но никој не предвидуваше дека ќе имаат толкаво влијание во светот.
Дали имаше делови од книгата за кои не ви беше пријатно да пишувате?
Да, очигледно дека не беше лесно да се пишува за смртта на Иан. Пишувањето за тоа беше една од најтешките работи со кои сум се соочил во целата моја кариера. Времето помага да се преболат некои работи но дури и после 30 години од неговата смрт, тоа е сеуште тешка тема за мене да зборувам.
фото елмундо
Кои се најдрагите сеќавањата кои ги имате во врска со Иан Кертис?
Моето најдраго сеќавање за Иан е дефинитивно сеќавањето за Иан како пријател – на крајот на краиштата тој беше ден од моите најблиски и најдобри пријатели без разлика што членувавме во истиот бенд или нешто слично. Тој сепак беше голем пријател. Исто така, секогаш ќе го паметам како прекрасен текстописец и вешт со зборови, многу талентиран музичар, а исто и како бенд лидер – ако нешто лошо му се случеше на бендот тоа секогаш беше Иан кој ќе ви помогнеше и ќе ви кажеше дека се ќе биде во ред.
Дали мислите дека култот на Иан Кертис го засенува придонесот на останатите членови во бендот?
Мислам дека е неизбежно нешто такво да се случи – фактот дека Иан не напушти додека бевме многу млади значи дека понекогаш може да се јави култ кој следи или понекогаш може да биде митолошки аспект врзан за бендот. Но сепак е важно да се каже дека Joy Division имаше уште тројца членови кои беа подеднакво важни во смисол на правењето на музиката. Јас успеав да создадам одлични бас линии и почнав да создавам свој звук, додека Бернард и Стивен исто така ги издигнаа можностите на нивните инструменти и создадоа свои многу оригинални стилови.
Според вас, како би звучел бендот и во кој правец би се развивала музиката на бендот ако околностите со Кертис би биле поинакви?
Претпоставувам дека ова е големото прашање. Мислам дека ќе продолжевме да пишуваме големи песни и дека ќе напредувавме кон стил на музика кој ќе беше под поголемо влијание на електронската музика, како што се случи со New Order. Уште додека бевме дел од Joy Division ние експериментиравме со електронските стилови, нешто што може да се чуе на песната „Isolation„ а Бернард и Стивен беа посебно заинтересирани за синтисајзери и ритам машини. Поради тоа, мислам дека ќе напредувавме на истиот начин, но очигледно разликата би била дека Иан се уште би бил нашиот фронтмен.
На што се должи популарноста на песните на Joy Division толку години после неговиот крај?
Претпоставувам дека тоа се должи на големата хемија која ја имаа оригиналните членови – ние создадовме одлична музика, музика која го издржала тестот на времето. Чувството е прекрасно кога се знае дека нешто што сме го правеле пред 30 години сеуште може да ги инспирира луѓето денес. Одлично е да се видат многу млади луѓе на нашите концерти раме до раме со постарите, бидејќи тоа покажува дека секогаш нови луѓе ја откриваат вашата работа.
Што беше тоа што ве натера понатаму да изведувате песни од вашиот ран период не само со песни од Joy Division туку и првите два албуми на New Order?
Кога го започнавме ова наше патешествие со изведување на Unknown Pleasures, првиот албум, и кога видовме дека луѓето уживаат во тоа, се одлучивме да го изведеме и следниот албум Closer, а потоа и песни од Still, албумот со необјавен или отфрлен материјал. Исто така, ја изведовме во живо секоја песна на Joy Division за што мислам дека е голем успех и јас сум навистина горд на луѓето од the Light. Ова оди навистина добро и претпоставувам дека беше природно да ја надополниме листата и да изведуваме песни од Movement and Power, Corruption & Lies, како што направивме во јануари оваа година. Со тоа шоу ќе продолжиме да настапуваме подоцна оваа година.
Во март се навршија точно 30 години од објавувањето на синглот “Blue Monday” на New Order. Како гледате на успехот кој го постигна оваа песна? Таа се уште е популарна денс песна.
Многу сум горд на Blue Monday, мислам дека е тоа одлична песна и посебно сум горд дека таа останува најпродаван 12” сингл на сите времиња. Таа сеуште звучи свежо покрај модерната денс музика, што е неверојатно достигнување ако се земе во предвид дека првпат била објавена во 1983 г.
Кои се достигнувањата со New Order на кои сте посебно горди?
Горд сум на фактот дека напишавме навистина одлични песни – Procession, Age of Consent, True Faith, Bizarre Love Triangle, Regret. Навистина се многу за да бидат спомнати сите. Многу сум горд на целата дискографија; заедно постигнавме многу додека работевме како New Order. Навистина е убаво чувството да се врати човек на сето тоа.
Книгата „Unknown Pleasures„ отворено ги опишува разнишаните односи помеѓу членовите на бендот со референци и споредби со конфликти во New Order. Дали ќе се согласите дека голем дел од популарната музика е резултат на тензии и непријателства?
Претпоставувам дека е тоа делумно така. Понекогаш најдобрата музика доаѓа од најчудните места! Кон крајот на мојот период во New Order ние имавме многу потешкотии но сеуште правевме одлични псни, како што се „Krafty„ или „Turn„ и кај новото издание „Lost Sirens„ има одличен материјал. Но морам да кажам дека поголемиот дел од нашата музика произлезе од времиња кога сите беа среќни и задоволни.
Дали можете да замислите ситуација каде вие тројцата или четворицата би ги надминале меѓусебните разлики и би работеле заедно?
За жал не. Не можам да замислам дека тоа ќе се случи. Срамота е но претпоставувам дека таков е животот. Многу работи се случија за да се случи вистинско собирање. Само се надевам дека еден ден ќе изнајдеме начин каде сите ќе продолжиме со нашите животи бидејќи препукувањата преку медиумите се многу смешни!
Какво е влијанието на Joy Division и New Order врз музичката историја?
Горд сум на тоа што го постигнавме во двете групи и работата што ме прави најсреќен е дека дури и денес постојат бендови кои велат дека сме влијаеле врз нив. Најдобрата работа е кога знаеш дека вие сте ги инспирирале луѓето, бидејќи за мене тоа е најважната работа кога се работи за создавање музика – да се биде инспириран.
Пролетта ги менува навиките за јадење на луѓето. Зимницата полека се заменува со специјалитети кои содржат свеж зеленчук. Балкон3 викендов Ви препорачува да подготвите јагнешка чорба со зеленчук. Врелата чорба е одличен избор за појадок кој ќе Ве „загрее“ во сеуште студените априлски утра или вкусно предјадење за неделниот ручек.
Потребни состојки за 4 порции:
– 4 лажици путер
– 1/2 кг. јагнешко месо исецкано на мали коцки
– 2 супени лажици брашно
– 1 чешне лук, сецкан
– 1 гранка рузмарин
– 1 ловоров лист
– 3 китки магдонос
– 1/2 чаша суво бело вино
– 2 мали компири сецкани на мали коцки
– 3 моркови, исецкани ситно
– 1 главица бел кромид ситно сецкан
– 1 чаша свеж грашок
– 3 чаши врела вода
– сол и бибер по вкус
Подготовка:
На загреана рингла се става тенџере во кое се ставаат 4 лажици путер. Откако ќе се стопи путерот, веднаш се става исецканото месо. Кусо време се пржи на тивок оган, а потоа се додава брашното и нежно се меша. Во тенџерето се додава лукот, рузмаринот и ловровиот лист. Сето тоа се полева со белото вино и се остава месото да подинста дваесетина минути. Потоа се додаваат компирот, морковот и кромидот и во тенџерето се истура водата. Чорбата се вари на тивок оган околу еден час, а 20 минути пред крајот се додава и грашокот. Доколку има потреба се додава уште вода. Пет минути пред да се заврши со варењеро се додава магданосот, сол и бибер по вкус. Чорбата се служи додека е сеуште врела, а највкусна е со лепче потпечено на скара.
На дружење со кафе муабет го прославија Денот на Европа и ги изразија своите потреби, размислувања и приоритети од областа на образованието, човековите права и еднакви можности, животната средина, културата и младите. 
Целта на активноста беше подигање на европските вредности и принципи и нивната имплементација во реалниот живот во нашата земја.
На прославата традиционално, во духот на празникот и добрососедството беа поканети и гости од амбасадата на САД во Македонија како први комшии. На младите од Сумнал и останатите групи им се придружија Kim Spivak, шефот на одделот за млади и образование во Американската амбасада и Chris Henshаw , Директорот на Националниот демократски институт во Македонија.
Саботно попладне. Сончев пролетен ден. Градот полека но сигурно се буди. Се враќам од традиционалната саботна шема, кафе, чај муабет со пријателите во турската чаршија. Во главата сеуште ми се „вртат“ „тешките“ теми за кои денеска дебатиравме. Наеднаш ми се прекинува мислата, ги здогледувам малите деца од моето маало. Погледот, во вистинска смисла на зборот ми се „заглави“ во таа површина од неколку квадратни метри, земјена површина. Далеку од секојдневните проблеми, занесени во џамлиите, децата имаат само единствена цел, како да ги истуркаат џамлиите во малото дупче во форма на полукруг популарно наречена шлајка, која најдобро се изработува со петата од чевелот.
Во нивните очи се забележува дека се желни за победа. После секое џиткање (исфрлање) на џамлиите се развиваат различни стратегии. Се води `борба` за победа, и секако во нивните лица очигледен е и стравот од пораз, бидејќи може да останете за една џамлија помалку. Противничкиот играч може да ви го ќари и „коњакот“ – твојата омилена џамлија. Тоа е вистински пораз за страстниот љубител, на порано, многу популарната игра кај младите.
Џамлиите се една од моите нај омилени игри од детството. Во шарените, понекогаш и едно бојни стаклени топчиња се криеше добрата забава, натпреварувачкиот дух и секако колекционерството. Се доближувам до децата и ги прашувам од каде им дојде идејата за играње на џамлии, посебно во денешно време, во ерата на компјутерите, во времете на кога „Кантер страјкот“ и многу други слични игри доминираат. „Играме и кантер, но дома, сега е веќе пролет, со џамлиите дружбата е поинаква“ ни велат младите бутелчани.
Резултат на играта секогаш е убавото поминато време, и тоа само со неколку денари, колку што чини една џамлија во трафика, и сигурно, прашливите раце, и дупнатите панталони на коленото на кое се потпираш додека мериш кон противникот.
Името на гратчето Тинсли Грин кое се наоѓа во Англија е непознато за повеќето луѓе. Но, овој град од западен Сасекс еднаш годишно е центар за натпреварувачи и фанови на натпревари во џамлии. Токму така.. Овде се одржува Британското и Светско првенство во џамлии ( името е заедничко, британско и светско). Почнувајќи од 1932 година, национални тимови од повеќе земји доаѓаат во оваа мала живописна заедница со надеж дека ќе го освојат победничкиот прстен. Натпреварите традиционално се одржуваат пред градскиот паб, кој е изграден во 1936 година, а за потребите на првенството, но и заради локалното население, во задниот двор се инсталирани таканаречени прстени за потребите на играта. Името на овој град во Британија веднаш се поврзува со џамлии, а тоа е доказ за пасијата која овие луѓе ја имаат кон играта.
Освежете ги сеќавањата од детството со Балкон3:)
Какво е вашето мислење за сите тие други книги кои се напишани за овој бенд? (вклучувајќи ги и “Touching from a Distance” на Дебора Кертис и “Piece by Piece” на Пол Морли, меѓу останатите).
Кои се достигнувањата со New Order на кои сте посебно горди?
