Пролетта ги менува навиките за јадење на луѓето. Зимницата полека се заменува со специјалитети кои содржат свеж зеленчук. Балкон3 викендов Ви препорачува да подготвите јагнешка чорба со зеленчук. Врелата чорба е одличен избор за појадок кој ќе Ве „загрее“ во сеуште студените априлски утра или вкусно предјадење за неделниот ручек.
Потребни состојки за 4 порции:
– 4 лажици путер
– 1/2 кг. јагнешко месо исецкано на мали коцки
– 2 супени лажици брашно
– 1 чешне лук, сецкан
– 1 гранка рузмарин
– 1 ловоров лист
– 3 китки магдонос
– 1/2 чаша суво бело вино
– 2 мали компири сецкани на мали коцки
– 3 моркови, исецкани ситно
– 1 главица бел кромид ситно сецкан
– 1 чаша свеж грашок
– 3 чаши врела вода
– сол и бибер по вкус
Подготовка:
На загреана рингла се става тенџере во кое се ставаат 4 лажици путер. Откако ќе се стопи путерот, веднаш се става исецканото месо. Кусо време се пржи на тивок оган, а потоа се додава брашното и нежно се меша. Во тенџерето се додава лукот, рузмаринот и ловровиот лист. Сето тоа се полева со белото вино и се остава месото да подинста дваесетина минути. Потоа се додаваат компирот, морковот и кромидот и во тенџерето се истура водата. Чорбата се вари на тивок оган околу еден час, а 20 минути пред крајот се додава и грашокот. Доколку има потреба се додава уште вода. Пет минути пред да се заврши со варењеро се додава магданосот, сол и бибер по вкус. Чорбата се служи додека е сеуште врела, а највкусна е со лепче потпечено на скара.
Истанбул – дом на најразлични луѓе, опкружување составено од најразлични слики, град кој живее и дише со своите 20 милиони жители. Единствен град на два континента, град кој ги преплавува сите сетила. Град кој никогаш не спие, улици полни со весели и насмеани луѓе, шаренило од бои, мириси, идеален спој на култура и религија. На оние кои сакаат да избегаат од градскиот метеж им препорачуваме еднодневна екскурзија до една од најпопуларните дестинации за туристите – Островите на казнетите турски принцови. Prens Adaları, почесто Kızıl Adalar (Црвени Острови) или само Adalar како што се и официјално именувани.
Во текот на византискиот период, принцови и други членови на кралските семејства биле протерувани на овие острови, а подоцна таму се прогонувани и членовите на семејството на отоманскиот султан. Островите на принцовите се синџир од девет острови во Мраморното Море, на околу 20 километри од азиското крајбрежје на Истанбул.
Најголем и најатрактивен е островот Buyukada (Голем остров). Сместен е меѓу два рида, со по еден манастир на секој од нив. Едниот е Св. Ѓорѓи манастир со истоимена црква кој датира од VI век.
Доколку направите „мала турнеја“ на островот со кочија, може лесно да се искачите до малата црква, во чиј склоп се наоѓа и кафеана во која служат вино и закуски. Другиот е Манастирот на Христос со воодушевувачка градина аранжирана со украсни грмушки, маслинови дрвја и бршлен.
Heybeliada е втор по големина остров. Наречен е и бакарен остров поради наоѓалиштата на бакарна руда, кои и даваат специфична црвеникава боја на почвата. Големата поморска кадетска школа се издига на левата страна откако ќе се симнете од фериботот. Во подземјето на овој атрактивен објект постојат две значајни архитектонски дела. Првото е Kamariotissa, единствената останата византиска црква посветена на Пресвета Богородица, и уште поважно, последната изградена црква пред освојувањето на Константинопол. Второто е гробот на вториот англиски амбасадор, кој бил испратен во Цариград од страна на кралицата Елизабета I, Едвард Бартон, кој одлучил да живее на овој остров со цел да ја избегне вревата на градот.
Burgazada што значи „ Тврдината остров“ е трет остров по големина. Има само еден рид (опкружен со густи борови шуми), на кој се издига тврдина изградена од Деметриј I Македонски, еден од наследниците на Александар Македонски, која ја нарекол по неговиот татко – Антигон I Едноокиот. Бидејќи бил населен претежно со Грци, на островот се задржани мноштво православни цркви од тоа време.
На овој остров својата инспирација ја црпел писателот Саит Фаик Абасијаник. Денес, неговата резиденција е музеј, а во неговиот омилен ресторан сместена е бронзена статуа од него како ужива во прекрасната глетка.
Kınalıada е најблискиот остров до Истанбул. Поради тоа тој бил и најчесто користен како место за егзил во византиско време (најпознатиот егзил од тоа време е на поранешниот император Romanos IV Diogenes, по битката на Manzikert, 1071).
Sedef Adası или Бисерниот остров е еден од најмалите острови на архипелагот и има 108 приватни домови. Делот кој е отворен за јавноста во голема мера се состои од плажата Хамлет. Боровите шуми на островот во најголем дел се засадени од страна на нејзиниот сопственик Şehsuvar Menemencioğlu, кој го купил островот во 1956 година, а воедно одиграл и важна улога во наметнување строги правила за градба, со цел природата на островот и животната средина да бидат заштитени. Имено со правилата за градба, не е дозволено да се градат куќи со повеќе од два ката.
Yassıada (Рамен Остров) во византиско време најчесто бил користен за праќање во егзил на истакнати личности. Еден од нив е и ерменскиот патријарх (Catholicos) Narses кој бил прв испратен на овој остров. Во XI век од н.е. островот се користи за затворање политички затвореници од страна на Византијците. Остатоците од четири подземни затворски ќелии од овој период се уште може да се видат. Византијците на островот изградиле манастир и црква.
Во 1857 година островот го купил британскиот амбасадор Henry Bulwer, брат на романсиерот Edward Bulwer-Lytton, кој си изгради куќа и мал замок, кои постојат и денес. Со основањето на Република Турција во 1923 година островот станал сопственост на турската држава, а во 1947 година Yassıada е предаден на турската морнарица и таму се изградени неколку училишни згради. Во 1993 година островот станува сопственост на Истанбулскиот Универзитет.
Останатите три острови (Sivriada, Oxeia и Kaşık Island) се напуштени и на нив генерално нема живот.
Во 19 век островите, кои се најтивкиот дел од Истанбул, стануваат летувалиште на Инстанбулските граѓани. Во овој рај на земјата моторните возила се забранети, па најголем дел од посетителите ги истражуваат островите пеш или со велосипеди, кои може да се изнајмат на многу места. Островите нудат се што им треба на туристите: приватни вили, куќи за изнајмување, хотелски соби, дневни и ноќни барови, атрактивни места за прошетка. Богати со зеленило и отсечени од надворешниот свет, Островите на принцовите нудат егзотичен одмор во средина која ги комбинира модерните удобности со историското наследство. Меѓу лозјата, маслиновите шуми и палмите се сместени бројни грчки православни манастири и величествени имоти, комбинирани со викторијанска архитектура од XIX век со карактеристични елементи за Отоманската империја.
И така, мојата Истанбулска приказна е при крај. Останува на вас да ја почувствувате и раскажете на свој начин. А до тогаш, може да уживате во моите фотографии.
Гибаницата најчесто се јаде за доручек, но гурманите не ја одбегнуваат во било кое време од денот. Се јаде со кисело млеко, но може и со свеж зеленчук, домат или краставица, или пак кога веќе се мислите, може ајде и со црвено вино под услов ако се јаде во зима.
Состојки:
1/2 кг готови кори за Гибаница
200 мл. пресно млеко
200 мл. јогурт
200 мл. масло за јадење сончогледово
1/2 кг дробено сирење (кравјо)
200 мл. кисела вода
3 јајца
Подготовка:
Пресното млеко, јогуртот, киселата вода, јајцата, дробеното сирење и маслото за јадење се мешаат во подлабок и поширок сад. Откако состојките ќе се соединат и смесата ќе стане компактна, секоја кора една по една се става во смесата за да прими од состојките. Не треба да се држи во смесата подолго време, туку едноставно само да се потопи. Потопената кора се става во намрсено тавче. Корите се туткаат во тавчето една до друга. Во зависност од желбата на домаќинката или домаќинот, кората може да се стутка долгнавесто или пак во форма на круг, но важно е да бидат збиени една до друга бидејќи при печењето ќе нараснат заедно со приготвената смеса. Се остава една кора на страна која не ја ставаме во приготвената смеса. Таа кора се става најгоре во тавчето, односно сите кори се покриваат со неа. Откако сите кори ѓе ги потопите и наредите може од смесата да остане, но тоа не е проблем, туку уште подобро. Останатата смеса ја преливаме врз веќе приготвените кори. Откако сите кори ќе бидат наместени во тавчето во претходно загреана рерна на 200 степени целзиусови, гибаницата се пече на таа температура еден час. Јадењето е готово кога ќе видите дека корите се заруменети. Се вади од рерната и по желба може да се стави одозгора рендан пармезан кој е еден вид новитет за ова традиционално јадење одамна познато кај балканските народи.
Гибаницата е традиционалчно балканско јадење. Се правело од дамнина за дома како едноставно, секојдневно јадење, но ќе ја сретнете и на коктели и свечени вечери како предјадење. Рецептот кај балканските народи може да варира и во блага варијанта со смеса од јаболки, но сепак на крајот од неа да не излезе штрудла. Многу видови гибаница или бурек има низ сите земји на Балканот, од Словенија, Хрватска, Босна и Херцеговина, Србија, Македонија, Грција, Турција, Бугарија каде ова јадење се вика баница.
Според стари записи во прашливите библиотеки најдовме докази дека гибаницата се правела уште во византиско време, а била неизоставен дел од софрата во отоманската империја. Уживајте во појадокот со Балкон3 и не заборавете да ни испратите свој омилен рецепт кога ќе се сетите:)
Концерт на Баба Зула! Тоа не е обичен настан, туку холистичко уметничко искуство, еден „аудио-визуелен празник“, како што тие самите велат. Баба Зула се претставници на она што се нарекува „истанбулска психоделија“, комплексен проект кој го изразува богатството, уникатноста и динамиката на овој град. Користат мноштво електронски и акустични инструменти, костими и уметнички форми, како поезија, стомачен танц, театар. Станаа познати во Грција преку музичкиот документарен филм на Фатих Акин за Истанбул („Минувајќи го мостот“, 2005). Се разбира тие имаат соработка со безброј личности од Турција и со меѓународни уметници. Нивниот премин во Грција овој пат ги опфати Солун, а потоа и познатиот „Passport“ клуб во Пиреа – тоа е местото кое го посетивме… Кога пристигнавме беше толку преполно што „немаше каде игла да падне“, како што велат Грците.
Тоа не беше изненадување. Знаејќи дека ќе биде вака, го контактирав Периклис Цукалас пред концертот за кратко интервју за Балкон3, кое тој љубезно го прифати. Периклис, целосно заслужено, е докажан музичар, а неговата сегашна соработка со Баба Зула е типичен пример дека мостовите на креативноста (најчесто во музиката) никогаш не престанаа цврсто да ги спојуваат Турција и Грција.
Периклис Цукалас
Какви беа почетоците на групата? Кои беа ваши извори на инспирација, восхит и влијанија?
– Баба Зулаеформирана од двајца членови на групата „Zen“ која постоела претходно, а тоа се Мурат Ертел и Левент Акман. Како Баба Зула бендот се појави во 1996 година.Инспирацијата доаѓа од која било тема, личност, политичка или верска ситуација, расположение, социјални групи, начин на живeење или нешто што предизвикуваинтерес кај нас и чувствуваме дека имамешто да кажеме на таа тема. Се восхитуваме на вистината, силата на единството, отпорностакон нешто расипано, реализмот,но и соништата, создавањето.
„Pırasa“ – Баба Зула пеат заедно со публиката во Пиреа
Кој е тој нов, посебен елемент кој групата сака да го понуди на музиката?
– Бендот засвоја главна цел нема да понуди нешто ново,ниту пак нешто друго, освен сопствениот звук и збор. Ние имаме пораснато со различни музички, уметнички влијанија од исток и запад, север и југ. Затоа, резултатот е природна состојба која потекнува од филтрирање на сите овие елементи.
Постои ли некоја ваша креација која, поради некоја причина, ја сметате за посебно значајна?
– Мислам дека сета наша работа, освен основната raison d’etre, ги одразува нашите мислења и се занимава со прашања кои подеднакво нè интересираат. Госакаме тоа што го создаваме и се радуваме дека луѓето нè сфаќаат и поддржуваат.
Публиката беше нестрплива очекувајќи психоделичен стомачен танц… “Col aslanları” во живо во Пиреа
Која е вашата приказна како музичар од Грција и како се сретнаа вашите патишта?
– Мојата приказна во музиката е приказната на мојот живот, бидејќи првиот контакт со музика бешекога бев бебе во комбето за турнеи на бендот на татко ми. Значи сè дојде природно и мојот интерес за инструменти дојде многу рано, следуваа патувања, учење, концерти, кои ќе продолжат сè до… не можам да кажам кога. Долги години, околу петнаесет, поминав во Саудиска Арабија помеѓу Арапи, Индијци и други азиски имигранти и музичари. Сè уште живеам помеѓу различни земји и соработници од различни музички и географски координати. На пример, после мојата долгогодишна соработка со Hainides, потоа со Glykeria и сега, освен со мојот бенд Баба Зула, работам со Diamanda Galas и Voivod. Исто така, јассум професор по уд (oud), класична отоманска музика и фолклорни традиции на источниот Медитеран, а студирав и црковна византиската музика и продолжувам со изучувањето на класичната музика на северниот дел на Индија (Хиндустан). Значи, како што знаете, секој музичар од источниот Медитеран го гледа Истанбул како епицентар или една од неговите фундаментални дестинации. Беше само прашање на време кога ќе се најдеме со остатокот од Баба Зулаза да дознаеме дека си одговарамево многу работи.
Екстатична публика за “Zaniye” (во живо во Пиреа)
Кои се вашите планови за концертна турнеја? Каде може да ве видиме во нашето соседство?
– Постојано имаме концерти. По светската турнеја која ја направивме во 2012 година нашите концерти не престана и настапуваме насекадениз светот. По Грција следи Индија и така натаму… За повеќе информации може да ги следитенајавите на www.babazula.com.
Дали музичката култура на Грција е интересна за Баба Зула?
– Грција е особено интересна за нас од многу причини: уметнички, културни, социјални, традиционални, на кој било начин. Имаме повеќе заеднички нешта во сите области, а не само во однос на музичката култура на земјата.
Кажете ни неколку збора за Истанбул, како се поврзувате со градот – уметнички и во секојдневниот живот?
– Истанбул е метропола на источниот Медитеран и моето родно место. Неколку зборови би биле премалку. Знаете, луѓето пишуваат цели студии, книги, песни, човечкисудбини, што можам да кажам… Ќе бидете повеќе заинтересирани за вашето сопствено искуство од градот отколку за моето. Истанбул отсекогаш бил мултикултурен мозаик од секаков вид на луѓе, култури, живот, уметност, студии, бескрајно патување и, како што вели мојот пријател Левент, секој ден кога ќе излезете одвашиот дом не знаете што ќе ви се случи сè додека не се вратите! И сето ова е основна инспирација за нас и за сите уметници во градот.
Ако не ви пречи едно клише прашање, но тоа е интересно за нашиот Балкон. Што вие лично, и Баба Зула како бенд, мислите за односот помеѓу Турците и Грците, за компатибилноста на културите на пример?
– Мислам дека историјата на двата народа, освен фактот дека е многу важна, е исто така и многу интересна. Имаме повеќе заеднички нешта отколку нешта кои нèразделуваат, бидејќи нашите истории еднаш се споија и тргнаа по заеднички пат за векови и поколенија. Тие се сменија и двата народа беа втурнати во нови религии, Турците порано не беа исламисти, а Грците не беа христијани. Постојат многу други поважни елементи на интерес кои успешно се кријат од страна на формалните државнивласти што оди во прилог на неколкумина кои имаат за цел да ги контролираат масите за да се задржи вештачко непријателство помеѓу сојузниците и гласачите, каде што фашизмот и милитаризмот ги собираат остатоците. Масите, како што тие нèнарекуваат, се составени од прекрасни, образовани луѓе, соседи, роднини и пријатели, луѓе со почит кон различноста, создавањето и визијата за иднината, и како што реков, вистината е таа и не може да биде разводнета со митови, сказни, полу–учења, омраза и војска.
„I Scream Ice Cream“ L.P.
Турците и Грците, како и другите соседи себуквално браќа, нивното генеалошко стебло е такво. Но, ние сме само енциклопедиски заинтересирани за „крв“. Потребно е да се интересираме за онаакоја што се создава, бидејќи се создава од љубов, а не за крв која залудно се пролева затоа што се пролева од омраза.
Што се однесува до концертот, мислам дека ги имам истите проблеми како и Периклис – како да се опише чувството или искуството. Музиката е генијална, се слуша но, е исто така неопиплива. Едноставно препуштате да ве води, како и сите други во возбудената публика. Врската со бендот, исто така, се одвиваше по природен ред. Тоа е нешто што треба да се доживее.
Посакувајќи им наскоро пак да наминат во соседството, длабоко им се заблагодаруваме!
Баба Зула – дискографија:
1996 – Tabutta Rövaşata – soundtrack for “Tabutta Rövaşata” (“Somersault in the Coffin”) by Derviş Zaim (Ada Music)
1999 – Üç Oyundan Onyedi Müzik (“17 Pieces from 3 Plays”) (Doublemoon)
2003 – Psychebelly Dance Music (Doublemoon, mixed by Mad Professor)
2005 – Feat. in the movie “Crossing the Bridge: The Sound of Istanbul” by Fatih Akın
2005 – Duble Oryantal (Doublemoon, mixed by Mad Professor)
2006 – Dondurmam Gaymak – soundtrack for Dondurmam Gaymak (“Ice Cream, I Scream”) by Yüksel Aksu (Rh Pozitif)
Струмица како Рио. Карневалското лудило вечерва кулминираше. Илјадници маски продефилираа низ струмичките улици. Космонаути, животни, историски личности, локални и светски политичари се само дел од карневалското шаренило од маски.
Струмица ќе биде будна цела вечер. Ако во другите градови најлуда ноќ во годината е Нова Година, во Струмица тоа дефинитивно е карневалската вечер. По дефилето на маски забавата продолжува во кафулињата и дискотеките и трае се до раните утрински часови. Струмица и онака е позната како град со најдобар ноќен живот во Македонија. Балкон3 низ фото галерија Ви пренесува дел од карневалската атмосфера.
Љубителите на филмската уметност кои деновиве се во Грција или пак за викендот сакаат да скокнат до Солун, вториот по големина град по метрополата Атина, не смеат да го пропуштат интернационалниот фестивал на документарни филмови кој се оддржува од 15 до 24 март. Солун десет дена ќе ја слави филмската уметност, а на репертоарот има документарни филмови за сечиј вкус и безмалку од сите континенти. Овој фестивал кој слави 15 години постоење се смета за еден од најреномираните во Европа, кога станува збор за документарни филмови.
Годинава има околу 200 документарци од 45 држави како и над 50 локални филмови. Фестивалот го отвори наградуваниот филм на Бас Каргман „First Position” во кој се зборува за цврстината на умот и на телото кај младите балетани на возраст од 9 до 18 години.
Од домашните документарци ги издвојување „To the Wolf” снимен во планините на западна Грција, а е грчко-британска копродукција. Документарецот раскажува за две овчарски семејства кои се обидуваат да ја надминат економската криза. Филмот доби позитивни критики на дебито на Берлинскиот филмски фестивал. Потоа тука е и филмот „Little Land” на Никос Дајандас кој лани беше награден за филмот „Sayome”. Во новиот филм на Дајандас се раскажува за млад пар кој е незадоволен од урбаниот живот и се обидува да ја најде својата среќа на далечниот егејски остров Икариа.
Но, на менито во Солун нема само документарни филмови. Ако случајно сакате да одморите од гледањето документарци фестивалот нуди и други активности од изложби и дебати, па се до промоции и концерти. Уживајте во уметноста, уживајте во филмот во Солун.
Погледнете го краткото интро на документарецот кој го отвори фестивалот:
Погледнето го краткото интро на еден од документарците од домаќинот Грција:
Знаете дека понекогаш еден ѕид, значи повеќе од еден ѕид… Затоа има поговорка која вели „Да имаат ѕидовите јазик, па да можат да проговорат“… Бидејќи ѕидовите и објектите во себе кријат тајни, кои никој од нас не ги знае. Од време на време размислувам што ли би раскажувале ѕидовите на старите објекти во Истанбул. Од нив би сакал да ја слушнам вистинската приказна за Истанбул…
Таков објект е Кулата Галата во Истанбул. Средновековната кула е сместена во населбата Галата, во близина на Златниот рог. Видлива е од крајот на секоја улица која се протега од Каракој до познатата Истиклал Џадеси. Ако се возите со ферибот, покрај големиот број објекти, таа како рубински бисер ќе ви намигне, да тука сум со сета моја историја и раскош. Малку е несреќна. Како да копнее по старите денови.
Кулата Галата е полна со мистерија. Го набљудува Истанбул од самиот врв, го гледа тоа што никој друг не може да го види, го знае тоа што никој не го знае. Една таква сторија е самоубиството на младиот Ведат, син на поетот Умит Јашар Огузџан. Тој не успеал да го спаси својот син, кој се фрлил од кулата на 23-годишна возраст. Кој би можел да знае каква болка е вградена во камените ѕидови на кулата.
Поетот длабоката болка за својот син ја изразил вака:
6-ти јуни, 1973 година,
Прекрасен топол летен ден,
Светот беше прекрасен, светол,
Тој ден од кулата падна еден човек,
Така наеднаш се фрли во просторот,
Во пролетта на својот живот,
Заедно со сите свои надежи,
Беше во парчиња,
Еден човек падна од Кулата Галата,
Тој човек беше мојот син.
Факт е дека ако ја посетите Кулата и ако преку нејзините „очи“ не го разгледате Истанбул, всушност не сте го виделе вистинскиот Истанбул. Една од најпознатите легенди за кулата е онаа за Хезарфен Ахмет Челеби. Во текот на 17 век, тој се обидел да лета од кулата до Ускудар со крилја прикачени на рацете. По неколку обиди успеал да го направи тоа со помош на ветрот кој го одвел преку Босфорот до Ускудар. По овој настан кулата се нарекувала и кулата на Хезарфен. И покрај сите доживувања, таа денес тивко, безгласно се издига во срцето на Истанбул. Ако патувате во Истанбул, посетете ја. Потсетете се на приказната за Хезарфен, за трагичната смрт на Ведат. На нејзиниот највисок кат денеска има ресторан кој дополнително дава еден величествен поглед на Истанбул и на Босфорот. Влезот ќе ве чини 10 турски лири (околу 4.5 евра). Тогаш поточно ќе сфатите дека објектот е нешто повеќе од само куп наредени камења.
Канадскиот командир на Интернационалната Вселенска Станица која орбитира околу нашата планета од декември 2012 со брзина од 5 милји во секунда постојано ги споделува своите впечатоци на глобалната мрежа Twitter… и одлучи да посвети еден ден на Грција.Крис Хетфилд, како претставник на Канадската Вселенска Агенција, стана дел од екипажот на вселенскиот брод Сојуз заедно со американски и руски колеги во рамките на еден научно-технолошки проект во текот на кој ќе престојува 5 месеци во вселената. Освен што е првиот канаѓанец кој зачекорил во вселената, тој е и искусен музичар (ритам гитара и вокал) кој преку интернет страницата на Канадската Вселенска Агенција порачува “ Во вселената некој ќе ве слушне како пеете!”
Твитовите на Хетфилд можеби се концентрирани на една или друга земја додека Интернационалната Вселенска Станица поминува над нив, но тој звучи еднакво воодушевен од убавините на нашата планета во секоја земја која ја надлетува. Кога би се погледнале низ неговите очи, би можеле да кажеме нешто позитивно за секој од нас!
Еве дел од твитовите на тема Грција (15ти јануари 2013):
Geia sas Elláda! (Поздрав до сите во Грција!)
Јасно небо над Грција денес, ќе ги споделам фотографиите вечерва. Со ова имаме неофицијален ден на Грција!
Ираклион и видливата палата на Кносос на грчкиот остров Крит.
Уште еден потполн поглед на Ираклион и Крит од подалеку. Од едниот до другиот брег, до островот Диа и кон отворено море.
Продолжуваме со Грција! Од Спарта до Каламата имате прилично возбудливо возење со прекрасни глетки на сите страни.
Островот Родос, Грција – интересно е што од вселената може да се види каде стоел Колосот од Родос пред 2300 години.
Патра, на влезот на Коринтскиот залив. Мостот се издвојува зачудувачки јасно во однос на синилото.
Атина, Грција. Колепка на голем дел од цивилизацијата и научната мисла.
Ова е мапа на местата споменати во текот на патувањето на Хетфилд над Грција:
Па… ако не ви пречи малку личен коментар, твитовите на Хетфилд и синилото на прекрасното море ме потсетија на мојот омилен канаѓанец, а ова се зборовите кои ми навираат…
“Не можам да те слушнам но чувствувам што ми зборуваш,
Грција одбележува една година од смртта на овој голем филмски режисер и му оддава почест преку серија специјални прикажувања на сите негови дела во кината во трите најголеми градови во земјата.
Филмската панорама ќе се прикажува во неколку кина и културни простори во Атина, во Ster Cinemas во Солун (населба Пилеа) и во Hatziyiannio Cultural Centre Auditorium во центарот на Лариса. Сите филмови имаат превод на англиски, освен “The Hunters” (Ловци) кој е титлуван на француски.
Тео Ангелопулос (роден 1935 во Атина) се сретна со “Вечноста” на 24ти јануари 2012 кога беше удрен од мотоцикл при една прошетка близу Пиреа, каде работеше на третиот филм од трилогијата започната со “The Weeping Meadow” (Расплаканата Ливада) во 2003. Проекциите во негова чест започнуваат токму на овој датум, а во исто време ќе се одржи помен на главните атински гробишта каде беше погребан минатата година.
Ангелопулос се смета за еден од водечките современи европски кинематографи, секако е најпознатиот грчки филмски режисер кој има добиено безброј награди во текот на неговата долга и плодна кариера.
Блескав момент во неговата кариера, Златна Палма во Кан “Eternity and a day” (Вечност и еден ден), 1998
На свој специфичен начин користеше “маглива” природа како симбол на трауматични политички настани и нивното влијание на поделените општества. Неговата порака одразуваше став на борба против неправдата, бидејќи ја имаше болно искусено за време на Грчката Граѓанска Војна (1944 – 1949) и нејзините долготрајни последици, Студената Војна и потоа Железната Завеса која се спушти долж северните граници на Грција.
The suspended step of the Stork (Бавниот чекор на штркот)
Регионот на западна Македонија во Грција, а особено градот Лерин, беше негово омилено место за снимање на филмови кои добиваа меѓународни награди, како што се “The Bee-Keeper” (Пчеларот),1986, “Landscape in the Mist” (Пејсаж во магла),1988, “The suspended step of the stork” (Бавниот чекор на штркот),1991 and “Ulysses’ Glance” (Погледот на Улис),1995.
Лерин (заднина за “The Bee-Keeper” – “Пчеларот”)
Неговата работа беше збогатена преку долгорочната соработка со италијанскиот романописец, сценарист и поет Тонино Гуера, исклучителниот директор на фотографија Јоргос Арвантис и брилијантната композиторка Елени Караиндру.
Јас не пијам кафе, но нескромно, важам за добар кафе кувар, особено за “турско” кафе. Но, овде во Сараево сите денот го започнуваат со “босанско” кафе. Во основа “турско” кафе, на кое од како ќе е готово, му се додава топла вода до врв на ѓезвето. Се вари најчесто во бакарно ѓезве. После моето првото кафе, после подолг период, денот веќе можеше да почне. Сонцетo беше со мене овие неколку дена додека бев во Сараево…
Се спуштивме со мојот домакин и пријател Нихад, до Башчаршија да го пробам најубавиот бурек кој сум го пробал, но се изненадив од значењето на зборот бурек овде. Овде бурек е само со месо, се’ останато е пита: сирница(ако е со сирење), зељаница(ако е со спанаќ)…Но, бурек? Тој е исклучиво само со месо. Бурекот(питите) се продаваат на мерење и морам повторно да признаам дека поубав немам пробано. Јас едвај изедов 300 грама додека мојот домаќин се сеќава на неговиот рекорд од 1 килограм бурек.
Уште едно нешто кое мора да го пробате во Сараево, покрај оние препознатливите гастрономски белези се апетисаните од Бадем бутик. Тоа е мало царство на вкусови: од чоколадирани бадеми, лешници, леблебии со различни чоколадни вкусови до традиционалниот босански локум. Апетисаните задолжително!
Сарајлиите важат за луѓе кои пијат многу кафе, а и Сараево може да се пофали и со голем број на кафетерии, кафе барови…Она што мене ми остави посебен впечаток беа, барем јас така ги нареков “тематски” кафе барови. Во Башчаршија пиев салеп во Куќата на севдахот (Kuca sevdaha) каде што се наоѓа и мал музеј за севдах, а на влезот ќе ве пречекаат звуците на севдалинката или како што милуваат да ја нарекуваат “босански блуз”.
Инвентивноста и доследноста на идејата до крај е она што најмногу ме инпресионираше кај ваквите сараевски локали. Најпрепознатливите веќе се наоѓаат на туристичката агенда на оние кои во огромен број го посетуваат Сараево. Ќе сретнете на пример кафе бар на кој целиот ентериер му е со старини. Пиете кафе и патувате низ времето. Се внимава на секој детал во ваквите кафе барови.
Или пак во Башчаршија може да пиете кафе или чај во “Мирисот на дуњата”(Miris dunje) каде што ќе ве обземе мирисот на дуњите кои ги има на секоја маса.
Еден локал е интерсен за сите оние туристи од поранешна Југославија, но и за странците кои го знаат Јосип Броз Тито. Се наоѓа на задната страна на Историскиот музеј на Босна и Херцеговина, поранешен Музеј на револуцијата. Темата во овој кафе клуб е Тито. Се’ е во знакот на Маршалот.
Во дворот или поточно во летната бавча се изложени воени експонати од времето на Тито: џипови, тенкови, хаубици…Сите од различно потекло. Имало дури и хеликоптер, но од него денес е останата само елисата. Го украле за старо железо.
Ентериерот е исто така специфичен. Тука можете да најдете оригинални фотографии од Tито, оружје од Втората Светска војна, писма на Тито и цела иконографија препознатлива за тоа време. Внимавано е на сите детали, па дури и рефлекторите над главниот шанк се направени од гермаски шлемови.
Дојде време за ручек. Моето прво доаѓање во Сараево значеше и прво вкусување на сараевските “чевапи”. Туристите и оние не упатените најчесто јадат ”чевапи” во “Kaj Жељо”во Башчаршија, но вистински сарајлија како што е мојот домаќин ќе ве однесе во “Мрква”, пак во Башчаршија.
Верувам дека ова беше вистинскиот избор. Ќебапите беа вкусни, се јадат најчесто со кромид. Сараевско пиво-задолжително. Има една анегдота што се раскажува во Сараево за оваа ќебапчилница, имено, кога го отвориле првиот Mc Donald’s ресторан во Сараево, на свеченото отварање оваа ќебапчилница испратила 200 ќебапи – добредојде на Mc Donald’s.
После првото “Сараевско“, беше вистинско време за уште едно. “Рок театар” беше мојата база за време на овој престој во Сараево. Тоа е кафе бар во кој се слуша рок музика, на sидовите има фотографии од бендови, оригинални плочи со посвети, автограми од музичари, бендови.
Еден цел sид е посветен на сараевската рок сцена, која беше една од нај популарните во екс Југославија. Тука ќе видите фотографии и автограми на популарните сараевски бендови и музичари: Забрањено пушење, Бјело дугме, Индекси, Тифа, Бомбај штампа, Здравко Чолиќ…
Има и посебен sид посветен на екс- ју рок сцената, како и дел кој е посветен на светската рок сцена.
Го запознав Јасмин, сопственикот на “Рок театар”, човек кој го брендирал секое делче во овој времеплов. Инаку, во муабет со него дознав дека многу ја сака Македонија и прекрасни спомени го врзуваат за Скопје каде што отслужил воен рок во осумдесетите години од минатиот век.
Додека во позадина свиреше “Сараево” од ЕКВ, со “Сараевско“ ви наздравувам и ве поканувам да го посетите Сараево и да ги пуштите ушите да чујат уште овој пат, да ги пуштите очите да видат уште овој пат….Следен сигурно ќе има. Тоа ви го ветува Сараево.
Крис Хетфилд, како претставник на Канадската Вселенска Агенција, стана дел од екипажот на вселенскиот брод Сојуз заедно со американски и руски колеги во рамките на еден научно-технолошки проект во текот на кој ќе престојува 5 месеци во вселената. Освен што е првиот канаѓанец кој зачекорил во вселената, тој е и искусен музичар (ритам гитара и вокал) кој преку интернет страницата на Канадската Вселенска Агенција порачува “ Во вселената некој ќе ве слушне како пеете!”
Дојде време за ручек. Моето прво доаѓање во Сараево значеше и прво вкусување на сараевските “чевапи”. Туристите и оние не упатените најчесто јадат ”чевапи” во “Kaj Жељо”во Башчаршија, но вистински сарајлија како што е мојот домаќин ќе ве однесе во “Мрква”, пак во Башчаршија.
