Balkon3

Tag: Македонија

  • Илина Арсова – САМУРАЈ меѓу планинските врвови

    Планините не прават подобри и посреќни луѓе

    Со месеци се оддалечува од удобен живот, води борба со освојувањето на планините. Но, сето тоа вели не прави поблагородни и подобри луѓе. Како врвен алпинист, но и ликовен уметник, тоа за неа претставува инспирација, композиција, перспектива.. Епитетот „Највисока Mакедонка“ го добива лани по искачување на врвот Аконкагва 6963м – највисок врв на западната хемисфера, Јужни Анди, Аргентина. Наскоро ќе тргне во освојување на врвот на светот.Алпинистите ги нарекуваат самураи на модерната ера? Се согласувате ли со тоа?

    Искрено го немав слушнато ова порано, но ми звучи магично. Дефинитивно прифатливо. За жал не многу луѓе се запознаени со целата посветеност и пожртвуваност која овие спортови ја бараат затоа и успесите и резултатите од алпинистички подвизи не секогаш вистински се ценат и вреднуваат. Планинските спортови се тешки за категоризација бидејќи во нив скоро и да не постои натпревар. Ако планината ни дозволи да ја искачиме тоа не значи дека сме ја победиле, доколку пак не ја искачиме, тоа не е пораз. „Алпската уметност е уметност на страдање“ вели полскиот алпинист Вождек Куртука. Со месеци се оддалечувате од удобен живот, водите долга `борба` со освојувањето на планините. Што добивате за возврат?

    Тешко да се објасни со зборови. Тоа е една огромна лична сатисфакција, мене лично како ликовен уметник ми претставува ликовна инспирација, композиција, перспектива необичен колорит… Секогаш кога ќе се соочам со невообичаен пејзаж ги разбирам сите сликари низ историјата на уметност кои природата ја претставиле на нереален начин. Тогаш увидувам деке се’ е можно и небото може да биде црвено, а снегот виолетов и облакот може да има секаков облик како на сликите на Ван Гог, како на некој стар цртан филм или пак некоја хипер модерна видео игра. Секое искуство од подолг период на планина, не учи на опстанок и преживување. Но, и на соживот со природата. Стануваме поблагодарни кон животот и малите работи што не прават среќни. Се оддалечуваме од материјалните здоволства и уште еднаш себе си си го потврдуваме фактот дека животот не се состои само од интернет, ТВ, и социјални мрежи (особено ако се користени за непродуктивни цели).

    Какво е чувството кога сте сами на тие височини? Се случило ли некогаш да `разговарате` со некој врв?

    Многу често, понекогаш помислувам дека разговорот со планината претставува еден вид молитва. Во тие моменти искрено ја изразувам својата љубов кон врвот, планината, опкружувањето. Понекогаш тоа е само восхит од убавини кои не опкружуваат, наспроти реалниот урбан хаос во кој мнозинството луѓе претпочитаат да живеат.

    Сигурно имате контакти, се дружите и со алпинисти од другите држави. Сте имале ли алпинистички искуства во Грција или во Турција?

    Грција и Турција со мојот качувачки и експедициски партнер сме ги посетиле повеќе пати. Во Турција интересна авантура беше скоро 40 часовното патување со воз од Истанбул до градчето Ван, близу иранска граница, каде искачувавме интересни вулкани високи до 4300м. Потоа посетивме неколку спортско качувачки локалитети во Југо западниот дел на Турција. Цело време за транспорт користевме јавен превоз, типично за нашите досегашни патешествија. Имено, во Турција имам работено уште од своја 19 годишна возраст во 2002 година, кога работев како хотелски сликар и оперативец во параглајдерска компанија во местото Олудениз.

    Грција исто така нуди огромен избор за качување по карпи, што е одличен тренинг за нашите наредни подвизи. Имаме посетено неколку дестинации во околината на Кавала, но има уште доста карпи и планини во Грција кои ќе бидат дел од нашите следни активности.

    Кој е најинтересниот момент во вашата кариера, која никогаш нема да го заборавите? Може ли да го споделите со читателите на Балкон3?

    Секое искуство се бележи по нешто незаборавно. За разлика од други планинари, алпинисти или спортски качувачи, нашите подвизи малку се разликуваат во начинот на реализација, организација и логистика. Всушност кај мене/нас, организација и логистика скоро и да не постои бидејќи најчесто главен предизвик секогаш ни била средбата со непознатото. Секогаш сме имале повеќе време од колку финансии па сме се претопувале во активностите како дел од локалното население, а не како туристи или комерцијални клиенти. Скоро никогаш не користиме водич (во облик на книга или човек) освен во ситуации кога активноста навистина го налага тоа. Со овој вид на доживувања имаме поголема можност да се запознаеме со културата и традицијата на секое ново место кое го посетуваме не зависно од неговата географска позиција. На тој начин нашите искачувања стануваат по комплетни и добиваат уште една димензија настрана од главната спортска цел. Покрај искачувањето на карпа, планински врв или масив, јас секогаш се обидувам и ликовно да се изразам на местото. Честопати сме биле и волонтерски ангажирани во организација на разни настани, спортски натпревари, подучувања и едукативни презентации.

    Не можам да одвојам најинтересен момент. Се обидувам да селектирам, но постојано ми се мешаат разни искуства и случки. Еве на пр. искачувањето на највисокиот врв на северноамериканскиот континент, врвот Денали 6195м во Аљаска за мене беше навистина поинакво искуство од дотогашните. Секоја вечер шаторите беа затрупани во снег па понеколкупати во текот на секоја ноќ, на смени моравме да ги откопуваме, за да сабајлето успееме да излеземе од нив. Температурите на глечерот на висина од 4300м, беа многу ниски. Таму поминавме 13 дена чекајќи подобрување на временските услови. Интересно е чувството да спиете затрупан во снег со денови, при навистина основни и ограничени услови за хигиена, исхрана и комодитет.

    Неодамна имавте изложба во Скопје, на денот за елиминирање на насилството врз жената, а сте изложувале и во други земји. Кажете ни повеќе за вас како уметник?

    Дипломирав на Факултетот за Ликовни Уметности во Скопје 2005 год. 2006 ја имав првата самостојна изложба „Пејзаж без цензура“ во Младинскиот Културен Центар, Скопје. Од тогаш имам направено преку 10 самостојни изложби во земјава и во странство, а редовно учествувам и на разни тематски групни изложби. Лани во Националната галерија мала Станица се претставив со проектот Ретроменада, каде за прв пат пред македонската публика изложив дела работени и изложувани на 5 континенти. Освен сликарството користам и експериментирам во разни техники со користен рециклиран материјал. Имено борбата против загадувањето и прекумерната конзумација се едни од најчестите теми на кои работам и ликовно се изразувам веќе 7 години. Една од темите кои ме инспирирале низ светов и кои сликарски ја претставувам е и силата на жената и нејзината најразлична функција на глобална сцена.

    Амбасадорот на САД, Волерс на отворањето на изложбата рече дека сте силен пример на она што се човек може да постигне има волја и издржливост? Како се стекнуваат овие особини низ животот?

    Со многу многу обиди, истрајност, желба и љубов. Јас за себе си би рекла дека не сум остварила ни половина од она што сум го имала наумено. Сепак тоа е во ред, бидејќи целите секогаш треба да ги поставуваме повисоко од моменталниот досег. Му благодарам на амбасадорот Волерс, бидејќи тој со својата поддршка како и поддршката на тимот на Американската Амбасада, токму ја поттикнуваат истрајноста, мотивираност и не потсеќаат дека не сме сами.

    Избрани сте во светскиот врв меѓу 17 надежни спортистки од целиот свет во програмата на Стејт департментот која има за цел обединување на женските спортски лидери. Што значи тоа за вас?

    За почеток номинацијата од Американската амбасада во Скопје многу ми значеше. Понатаму искрено не очекував дека ќе бидам одбрана и заминав на редовен три месечен работен престој во Африка, каде работам на проект за развој на активен туризам. Навистина пријатно се изненадив кога добив писмо со честитки од амбасадата пратено од Стејт департментот на САД. Така без размислување веднаш го прекратив престојот таму и резервирав нова авионска карта. Дојдов во Македонија за да ги обезбедам потребните документи и за недела дена заминав во САД. Знаев дека тоа е многу престижна програма и дека тоа многу ќе значи за мојот понатамошен развој и надградба. Но овие зборови не доловуваат ниту 5% од она што вистински до добивме за време на програмата во САД. Освен многу темелни обуки, едукативни тренинзи и практична работа, се здобив и со многу нови пријатели и уште дваесетина сестри од најразлични краишта на светот.

    Кога планирате да го освоите врвот на светот, подготвени ли сте?

    Почнувам зимска стратегија за физички тренинг и подготовки. Сето слободно време го користам на планина а сега веќе ја отворивме и сезоната на „бек кантри“ скијање по Македонските планини кои се многу погодни за тоа.

    Сепак заради мојот животен стил и постојана активност во последниве десет години, мислам дека сум подготвена за искачување на Чомолунгма. Ние овој проект го најавивме уште пред 2 години но не успеавме финансиски да ја изменаџираме неговата реализација. Експедицијата почнува на крајот на Март 2013 кога треба и нашиот тим да пристигне во Непал.

    За Илина Арсова, многу повеќе на….

    http://www.ilinaarsova.blogspot.com/p/ilina-arsova-personal-data.html

    Хусамедин Гина

  • СОСЕДИТЕ ЗАЕДНО ГИ РЕШАВААТ ПРОБЛЕМИТЕ

    Пограничните општини во Македонија и Грција, се пример дека двата соседни народа можат да  ги издигнат меѓусебните релации над политиката. Локалните самоуправи од двете страни на границата ја интензивираат соработката со реализација на  проеkти за подобрување на животот во пограничните градови.

    Годинава од европските фондови ќе бидат искористени над 2,5 милиони евра за пограничниот јужен регион од Македонија и северниот дел од Грција. Битола и Новаци од македонска, а Лерин и Аминтео од грчка страна, заедничи ќе се борат против шумските пожари во пограничниот регион,  ќе бараат решение пртив аерозагадувањето од термоелектраните што се во близина на овие општини, ќе разменуваат искуства за топлификација, ќе ги модернизираат зоолошките градини.

    -Проблемите кои ги имаат општините, немаат граници.  Политиката треба да им ја оставиме на политичарите, а наша главна цел е да овозможиме подобри услови за живот на граѓаните. Планираме многу заеднички проекти, а населението ќе има бенефит од тие активности-вели градоначалникот на Лерин, Јанис Васкопулос.

     

    -Многу ни е важна соработката со соседните општини, затоа што проблемите често пати се заеднички. Се надеваме дека со секој преземен проект ја зацврстуваме соработката со нашите пријатели од Лерин и дека чекориме кон нови комуникации и добри односи, смета битолскиот градоначалник Владимир Талески.

    Двете земји заеднички работат и на заштита од загадувањето на воздухот. Во Лерин веќе има поставено мерни станици за мерење на аерозагадувањето, а следен чекор е поставување на ваки мерни станици во Мелити, Грција, а потоа и во Битола. Христос Евангелу, претставник на префектурата Западна Македонија во Грција, вели дека ваквите проекти имаат за цел да го подобрат животот во двата погранични региони. „Овие активности секогаш ги поддржуваме, со цел унапредување и овозможување на подобар живот на двата региони. Се надевам дека соработката ќе продолжи во најдобар ред, а најголема корист ќе имаат нашите граѓани, вели Евангелу.

    Битола почна соработка и со Солун. Во мај се сретнаа битолскиот градоначалник Владимир Талески и градоначалникот на Солун,  Јанис Бутарис. Потпишаа заедничка апликација за проект посветен на претприемништвото во културата.

    „И покрај сите политички разлики кои произвлегуваат во моментот меѓу двете земји, двата братски народи ги поврзуваат врски кои понатаму треба да се развиваат. Овие односи и врски, пријателски и братски кои ги имаме, не може да ги прегази ниту една политика ниту било кој друг“, изјави Бутарис . Талески,пак, средбата ја нарече историска, која треба да предизвика промени во размислувањето на двата народи.

    Во моментот  преку ИПА фондовите на ЕУ  се зајакнуваат капацитетите на противпожарните единици за што ќе бидат повлечени околу 500 илјади евра. Се работи план за превенција од пожари во пограничните региони, а ќе биде набавена современа опрема за пожарникарите, системи за мониторинг итн. Исто така во тек е и проектот за развој на зоолошките градини во Лерин и Битола, додека општините Битола и Аминдео работата на проект за спроведување топлификациона мрежа, за што се вклучени  Техничкиот факултет во Битола и факултетот Аристотелис од Солун.

  • Балкон3 интервју со Ленин: моторџиската филозофија е мојот живот

    Ленин Јовановски, икона на моторџискиот живот, единствен и неповторлив по својата појава, уникат со своето име, основач и претседател на мото клубот Ноќни Волци во Македонија, претседател на “Слобода Превоз”, а од неодамна и претседател на Мотоциклистичката федерација на Македонија. Енциклопедија на две тркала, Ленин вели дека има извозено над 150 илјади километри, што е рамно на два и пол пати околу Екваторот. Моментално вози Хонда Валкири (Honda Valkyrie).

    Повод за разговорот беше прекуграничниот проект со Грција, кој овозможи средба и размена на искуства на грчките со македонските моторџии, а разговаравме и за Ноќни Волци, средбите со рускиот претседател Путин…

    Неодамна возевте моторџиска тура Струмица – Серез – Зошто баш Грција?

    Ова беше дел од програма заедно со Грците. Тие се носители на проект на ЕУ наречен погранични соработки. Нашиот дел беше cross border wheels, или пограничи тркала. Ова беше трет дел од практичната фаза на проектот. Во првиот дел ние овде организиравме крос трка, a тие во Серес организираа рели и ова беше третиот дел, замислен за една тура од Серес до Струмица на која моторџии од Грција и од Македонија ќе извозат во пограничниот регион застанувајќи и посетувајќи одредени знаменитости. Се создаде една заедничка пријатна атмосфера, дружење, без никакви коментари или недоразбирања во однос на актуелните прашања околу името. Еве јас на тие промоции и обраќања на проектот повторувам секогаш дека историјата иминатото треба да не зближува, а не да не оддалечува. На овие простори после толку мешање на народи од една и друга страна на границите, простори на кои се случувале толку многу значајни историски моменти, тоа минато во принци треба да е заеднично и да припаѓа на сите нас, тоа е наследство што припаѓа на човештвото и на цивилизациите. Така што сметам дека се непотребни и малку исфорсирани тие недоразбирања, во однос на името, Александар е ваш наш, и сметам дека со тоа може само да се замајуваме. Тоа се тие простори, тоа се тие луѓе, тука сме постоиме и треба да ги најдеме тие заеднички моменти, заеднички да ги прославуваме и заедно да ги прославуваме сите оние работи кои сметаме дека се корисни за двата народа.

    Кажете ни повеќе за колегите од Грција?

    Тие се повеќе спортско друштво. Ноќни волци овде се поинаку организирани. Но и федерацијата обединува разлилни типови клубови, туринг, спортски, има тркачи во различни класи, крос или брзински мотори. Кај грчкиот партнер станува збор за луѓе што имаат мото клуб и се тесно поврзани со стазата тркачка во Серез, со општината, и од таму дојде и нашата соработка. Проектот е како таков замислен и откако ќе заврши ќе имаме повторно средби и сумирање на постигнатото. Но она што е размислување и идеја на сите што бевме вклучени, е да не застануваме тука, туку да продолжиме заедно. Веќе аплициравме за нов проект кој се надеваме ќе помине и дружењето да продолжи. Но дури и да не помине, оние контакти и блискост која се создаде за еден краток период и желбата што се јави за продожување на дружбата ќе продолжи.

    Имаше ли одмерување на моторџиски сили и способности?

    Не, овој настан немаше натпреварувачки карактер, натпреварувачите се покажуваат на стаза, таму каде што треба да се покаже брзина, умешност.. Ова имаше еден друг карактер, туристичко забавен дел кај што иамше друга порака и димензија.

    Која е структурата на Ноќни волци?

    Ноќни Волци е клуб формиран во Москва пред 23 години, се работи за интернационален клуб што го има во десетина држави. На Балканот со официјален клуб е најпрво застапен во Македонија, па во Бугарија, Србија и Романија. Иако имаме и наши клубови поддржувачи и во Босна и Херцеговина, Република Српска, Косово и Метохија, Црна Гора и во фаза сме на преговори со други клубови кои се поупатени за Ноќни волци и сакаат да пристапат. Но нормално за пристапот и членување во Ноќни волци има одредена постапка, тоа е една воспоставена хиерархија со свои правила.

    Како се станува член на Ноќни Волци кои се условите?

    Во Ноќни волци не кажуваме кој може да биде туку кажуваме кој не може да биде член. Во Ноќни волци не можат да бидат хронични алкохоличари, наркомани, педофили, наркодилери, луѓе кои се занимаваат со криминални активности, недозволени трговии. Сите оние кои оставаат негативен впечаток во општеството во однос на своето делување, размислување и однесување, не може да бидат членови на клубот. А сите оние пак, кои ги немаат овие карактеристики, доволно е да имаат мотор, што е основен предуслов за членство во еден моторџиски клуб, нормално, и да се има желба да се пристапи кон Ноќни Волци и таа желба сами да ја искажат. Ние не каниме никого, ниту повикуваме ниту убедуваме. Значи за влез во Ноќни Волци треба оној кој има интерес да влезе во клубот, сам да го побара тоа. После тоа има еден период кога влегува во тој прв степен, на поддржувач, suporter, тоа е период во кој прд да добие клупски ознаки трае не помалку од година дена. Период на запознавање со другите, другите да го запознаат него, и додека не сфати самиот дали навистина се нашол во друштво во кое замислувал дека сака да биде, и период да биде прифатен од останатите. И ако сето тоа помине као што треба следува период на hanging around. Исто така за тие две години, веќе како влезен во клубот со поконкретни ознаки на елекот, дека припаѓа на клубот, со своите залагања, пожртвуваност, почитување, оди кон третиот степен, степенот prospect. Таму мора да помине најмалку три години каде што исто така со работење за клубот, почитување на своите другари и пријатели, по три години ќе биде предложен да го добие последниот четвртиот степен full member, полноправен член и ќе го добие правото да го носи амблемот на грбот. Но за четврти степен не се одлучува овде во Mакедонија, туку за тоа одлучува советот на полноправн членови во москва и тој статус се доделува лично од претседателот на интернационално нниво, Хирург. Тој лично ги доделува на церемонија каракеристична за тој чин во Москва. Што значи секој што ќе биде предложен од своите постари браќа да влезе во братството влегува на тој начин.

    Хирург, Главниот на Ноќни волци е хирург по занимање?

    Тоа е негов прекар, го добил по тоа што го работел, но не се занимава со медицина веќе долги години, туку е целсно посветен на клубот, клупските активности, но сепак тој прекар му останал, иако вистинското име му е Александар.

    Имате ли вие прекар, иако се сомневам покрај вакво импресивно име?

    Човек со вакво име мислам дека не му е потребен прекар. А, веројатно со моето живеење и однесување не сум залсужил некој поинаков прекар. Знаат некои од моите браќа од Ноќни волци да ме нарекуваат „Тате“, некои „Команданте“ и нормално претседателе како официјална титула, но најчесто ми се обраќаат со моето полно име.

    Како дојдовте до оваа позиција во Ноќни волци?

    Јас сум еден од основачите на Ноќни волци овде во Македонија и бев во тимот што преговараше со Ноќни волци во Москва. Преговорите траеа две години додека не добивме право да ги ставиме ознаките на нас. И еве веќе седма година по ред функционираме во Македонија. Како дополнителна обврска, не како функција, сум координатор за балканските држави.

    Значи вас треба да ве консултираат за сите активности?

    Не, тоа е координација, врска меѓу базата во Москва и балканските држави. Бидејќи јас сум еден од постарите членови овде и на барања на прашања, одговара на претседалите на другите одделенија, кога има дилема околу нешто, спроведување на активности итн.. Значи не е функција туку одговорност.

    Од она што сме гледале по филмовите моторџиите обично се жестоки момци, често во судир со законот, предизвикувачи и учесници на тепачки. Каква е ситуацијата со вас?

    Таа слика е создадена врз основа на случувања и функционирање на моторџиски банди што ги има пред се на запад па се шират и наваму. Но, ние сме токму спротивното на целата таа приказна иако можеби исто изгледаме и имаме отприлика слични правила во хиерархијата. Но ние можеме да се најдеме само во конфликт со спречување на продорот на такви криминални групи што моторите ги користат као средство за да стигнат до одредени криминални активности. Им треба можеби поголема група на луѓе, поголемо покритие итн..и во тој дел можеби да дојдеме во конфликт во спречување на нивното влијание како и со секој оној што ќе се обиде да било каков начин да ни го наруши комодитетот, правото да го правиме она што ние мислиме дека е добро да го правиме. Инаку далеку сме од тоа клубот да го искористуваме за некои незаконски дејства. Кај нас како што кажав не може да членуваат луѓе што се занимаваат со противзаконски дејства. Можеби некој ќе најде забелешки и во нашето дејствување и функционирање, но тоа не не интересира, не дозволуваме некој да не суди на тоа, нашата филозофија е наша работа.

    Колку често возите? Има ли норма?

    Всушност тоа е поентата. Моторите сме ги купиле и сме се здружиле, а посебно се зближуваме на тие долги патувања. Не верувам дека постои друг клуб кој во текот на една година толку многу и толку далеку патува. Нашите патувања се најчесто до нашите браќа во другите драви, почнувајќи од блиското соседството, па големото бајк шоу во Калининград, енклавата горе на Балтикот, па Москва, Белорусија, неколку години наназад Украина, Севастопол..

    Се сретнавте и со рускиот претседател Путин. Имресивна средба, Ленин и Путин, а сите овде беа горди на тоа?

    И јас сум многу горд на таа средба и тоа што ми се случи. Но тоа не е моја лична заслуга, тоа е клупска заслуга на Ноќни волци, заслуга на нашиот претседател од Москва кој што е близок пријател со Путин и кој ни даде обврска да ја организирам таа средба на Ноќни волци со Путин во Белград. Бидејќи јас како координатор и како еден од постарите членови да го пречекам во Белград. Јас одбрав екипа за таа прилика од Македонија и од Србија. Отидовме да го пречекаме, имаше многу пријатни мигови, а средбата беше многу срдечна, интересна. После таа средба се случија уште две. Довербата да бидам блиску до него, како претставник од Ноќни Волци ми беше дадена од нашиот претседател. Имавме средба и во Севастопол и во Новорусиск, на нашето бајк шоу каде што присуствуваше на спектаклот што го организиравме. Возевме кратко заедно, седевме еден до друг, кратко разговаравме за најобични работи, апсолутно без политика. Но сепак сметам дека му ја доближив нашата земја, малку и случувањата после тоа можеби придонеле за поблиски поблаги односи. Бидејќи ние знаеме да размениме мислења, да поклониме дел од нашата историја, а тој е сестран човек, кој познава многу работи за Македонија, од минатото и сегашноста. Многумина прашуваат што може да се искористи од личното познанство за бизнис или друго. Апсолутно е смешно и непотребно да се размислува во таа насока за човек од калибарот на Путин, кој за мене е најмоќниот моментно во светот. Ако некој треба да има бенефит тоа е добро да има државата генерално. Спуштање на пониско ниво за некој бизнис или удоволување на поединецот, сметам дека е некоректно да се размислува?

    Што човек е Путин?

    Од нашето дружење, од првиот момент, пристапот, комуникацијата е на најнормално, најобилно ниво. Јас додека не го запознав лично ми изгледаше така строг, човек со леден поглед, . Но на огроен број од фотографиите ќе го видите насмеан. Релацијата, разговорот со него, не остава впечаток на некој што има толкава политичка моќ, знаење умеење, што понекогаш може да се употреби да ви всади страв. Ние знаеме мал милион луѓе од нашето опкружување кои кога ќе добијат некоја позиција, ги менуваат веднаш и гестикулациите и ставовите и односот со нас. Кај тој човек не можете да го видите тоа. Знае да разговара со сите, ај да кажеме да се симне на ниво на друштвото и соговорникот, да биде дел од тоа, а не да се поставува поинаку и да остави впечаток на арогантен политичар како оние кои ние сме навикнале да ги гледаме иако се маргинални по важност или влијание.

    А, што човек е Ленин?

    Хахаха. Ленин, најобичен човек дебармаалец, роден растен тука, Скопјанец од дедо прадедо. Еден син и три ќерки. Човек кој професионално се занимава во делот на сообраќајот со превоз, едуциран на два факултети,едниот на виша геодезија, градежен кај што сум ги почнал студиите , а потоа дипломиран инженер за патен транспорт. Мора нешто да работиме, за да заработиме за да може да возиме мотор. Иако од моторџиството немам никаква финансиска придобивка, јас најмногу таму ги трошам парите. Се трудам да обезбедам и средства за клубот и кога тоа ќе успее јас сум пресреќен. Таму се наоѓам себеси како личност, како човек кој направил и е дел од едно пошироко семејство. И затоа се нафатив и на позицијата претседател на мотоциклистичката федерација на Македонија, која исто така е волонтерска. Во 20 тина години на мотор и блаодарение на луѓето кои можеби препознаа некаква активност која треба да се вреднува оваа година ја добив и наградата 13 ноември за посебни заслуги за развојна спортот и негова афирмација, што ми беше многу драго.

    Д.Н.

  • Нашата цел е да го направиме светот побезбедно и посигурно место за сите

    Интервју со Робин Лернер, заменик – помошник секретар во Министерството за образование и култура на САД.

    Г-ѓо Лернер, повеќе од 300.000 странски државјани влегуваат во САД преку Програмата за размена на студенти (J-1 visa). Очигледно Соединетите Американски Држави се многу посветени на идејата за размена на студенти. Зошто е тоа така?

    – Во последните 50 години Програмата за патување и работа во лето е една од најпопуларните можности за странските студенти да ги посетат САД и да научат нешто за нашата земја. Истовремено, програмата претставува најдобар можен начин, непосредно да влијаеме на создавање на позитивно мислење и ставови на младите од целиот свет во однос на САД. Програмата за патување и работа е глобална и универзална програма која ги поврзува луѓето од Америка со млади луѓе од целиот свет. Само во последнава деценија еден милион студенти ја посетија нашата земја, создадоа врски со државјани на САД и работеа со цел да ги покријат трошоците за патувањето. Тие се вратиле во својата држава, дипломирале и започнале кариера во одредена професија. Ангажирањето на толкав голем број луѓе помага да создадеме безбеден и просперитетен XXI век, бидејќи многумина имаат непосредно искуство со луѓето од Соединетите Држави и ние со нив.

    Тоа е добра мешавина на патување, култура и едукација. Кај нас ќе сретнете многу дипломирани млади луѓе кои ги искористиле можностите кои оваа програма ги нуди. Кој може да се пријави, колку долго трае и кои се бенефитите од оваа програма?

    – Потребно е да го познаваат англискиот јазик, да се студенти во редовна студиска програма на акредитирани образовни институции во својата земја. Исто така, потребно е да имаат успешно завршен најмалку еден семестар од студиите. Програмата нуди престој најмногу до 4 месеци во текот на долгиот распуст помеѓу академските години. Студентите имаат голема корист од програмата – го подобруваат познавањето на англискиот јазик, склопуваат пријателства со американци и се здобиваат со драгоцени искуства. Добиваат можност и да ја шират својата култура и да им ја приближат на своите американски домаќини.

    Учествував во Меѓународната Програма за Лидерство (International Visitor Leadership Program) и тоа беше исклучително искуство. Многу познати лидери во светот ја посетувале истата, на пример Премиерот Груевски, хрватскиот претседател и премиер, претседателот на Турција, поранешниот премиер на Велика Британија Тони Блер и други. Очигледно е дека програмата дава резултати, па кажете ни нешто повеќе околу тоа.

    – Програмата за патување и работа подразбира учесниците сами да обезбедат средства за трошоците, додека Меѓународната Програма за Лидерство се финансирана со грантови од Стејт Департментот. Тоа е главна грант програма која овозможува краткотрајна размена за професионален развој. Има за цел да изгради взаемно разбирање помеѓу САД и другите држави преку внимателно испланирани краткотрајни посети на САД. Учесниците во програмата се актуелни и идни лидери во власта, политиката, медиумите, образованието, културата, бизнисот и други клучни области. Годишно преку 5000 посетители од целиот свет доаѓаат во Америка. Секоја година учесниците се избираат и номинираат од страна на официјалните лица на американските амбасади ширум светот.

    Која е визијата, мисијата на сите овие програми?

    – Со зближување на луѓето од цел свет со американскиот народ, заедница и култура, ние всушност ги надминуваме нашите разлики и градиме долготрајно партнерство и взаемно разбирање. Дипломатијата „човек на човек“ е основа на американските меѓународни односи, а крајната цел е да создадеме  побезбеден свет за сите нас.

    Дали образованието треба да биде основа каде различните земји, култури се среќаваат и доаѓаат до подобро меѓусебно разбирање низ глобално учење?

    – Како што кажавте самиот, образованието е одлична платформа за програми за размена. Нашата  J-1  програма за размена го надградува образованието стекнато во школските клупи, а работата е можност за културна размена. J-1  програмите вклучуваат можности за научни истражувачи, луѓе дојдени на обука, доктори, професори во средни училишта и куќни помошнички.

    Кое е вашето лично видување на обрзованието?

    – Образованието е многу важно и може да се добие на различни начини, вклучувајќи студирање, патување и учење во работниот процес. Сите овие се форми на едукација и јас сум многу среќна што работам на програми на размена кои ги поддржуваат овие активности.

    Ја пронајдов оваа мисла на интернет. Познатиот режисер Милош Форман има изјавено: „Секој човек има два дома, местото каде пораснал и Америка.“ Можеме ли сè уште да тврдиме дека Америка е најлесната и најприфатлива земја за луѓето од различни култури и дојденци.

    – Америка е многу отворена и разновидна земја и тоа нема да се промени. Моето запознавање со оваа разновидност започна кога моето семејство за првпат прифати средношколец на размена. Тој го научи моето семејство на многу работи, но и тој замина на крајот од школската година како поинаков човек. Сум живеела во многу земји оттогаш и секогаш се чувствувам горда кога некој ќе рече „Дали си Американка? Ги сакам Американците.“ Ние сакаме да пречекуваме посетители, тоа е она што нè прави да бидеме голема држава и прави луѓето да се чувствуваат како дома. (Д.Ч.)

     

  • Уникатни поединци со големо срце

    За реалната вклученост во општеството на лицата со попреченост, треба постојано да се подигнува јавната свест во заедницата. За таа цел на плоштадот Македонија се одржа хуманитарна манифестација.

    Настанот беше дел од проектот „Еднаков пристап за лицата со инвалидност, хендикеп, попреченост низ услужно учење“, во организација на Македонско-американската алумни асоцијација. Учествуваа лица со посебни потреби, но талентирани за пеење, сликање, спорт…

    Балкон 3 низ фотографии ви ја пренесува атмосферата на плоштадот:

    Желба, упорност, решителност
    Најмалите со музика и игра за еднакви права на лицата со хендикеп
    Свест за нивно гарантирање и унапредување
    Амбасадорот на САД Пол Волерс и златната параолимпијка од Лондон Оливера Наковска Бикова..                                                             Волерс: `Се радувам за Вашиот успех. Вие сте пример и мотивација за сите граѓани на Македонија`.
    Маја Иванова, сопруга на претседателот на Р. Македонија Ѓорѓе Иванов:                                                                                                                                                         `Треба да се фокусираме на нивната личност, а не на нивниот недостаток`..
    Амбасадорот Волерс со задоволство поразговара со присутните
    Најголемите поддржувачи на проектот,  Иванова и амбасадорот Волерс
    Аплауз за учесниците на манифестацијата
    Иванова внимателно ја следи младата уметничка
    Природа…

    Фото: Хусамедин Гина

  • Туризмот ги зближува луѓето во регионот

    Интервју со Аркан Керим, Генералтурист

    Веќе со години раководите со една од најпознатите туристички агенции во Македонија Генералтурист. Кои дестинациии ги нудите како најатрактивни?

    Генерално гледано ние нудиме аранжмани за сите дестинации но препознатливи сме за Турција и Египет со нашите чартер аранжмани кои години наназад ги организираме од јуни до септември. Догодина  славиме 10 години од постоењето на Генералтурист како приватна агенција и ќе имаме бројни изненадувања за нашите клиенти во текот на целата година.

    Каде сакаат најмногу македонските туристи да летуваат? Што најмногу ги интересира во понудата?

    Македонските туристи статистички најмногу летуваат во Грција, Турција и Албанија. За жал во последниве години најбитна е цената на аранжманот за разлика од квалитетот на аранжманот. Економската ситуација си го прави своето. Првично се гледа на цената па потоа на се друго.

     

    Интересна ли е Македонија за странските туристи и што најмногу сакаат да видат кај нас?

    Македонија се повеќе станува интересна дестинација за странските туристи и тоа е позитивен тренд кој од година во година рапидно расте.Секако тука се значајни за споменување мерките на владата за промоција и субвенционирање на доаѓањето на странските гости во Македонија. Стана мода меѓу туристичките работници да работат на привлекување и носење странски гости во Македонија и тоа е за поздравување.

    Од неодамна организирате и туристички тури од Турција кон Македонија. Каков е интересот на турските туристи.

    Се почна случајно и полека доби масовни размери. Огромен интерес има и масовна посета на турските туристи.секоја година се поголема ке биде бројката на туристи од Турција во Македонија и на Балканот.

    Грција е секако една од најпривлечните дестинации. Работите ли во Грција со грчки туристи?

    Грција е одлична дестинација и заедно со нашите партнери од Мели турс работиме на привлекување грчки туристи во Македонија. За жал политичките односи некогаш ни пореметуваат големи операции на пример за Божиќ имаме голем број на Туристи во Маврово и некоја изјава од некој политичар предизвикува домино ефект за се откажат резервациите во последен момент. Се надеваме дека во иднина нема да се случуваат вакви работи во интерес на еснафот и на туристите и во Македонија и во Грција.

    Како гледате на развојот на туризмот во иднина на овие простори. Турција Грција, Македонија..број еден број два, три?

    Оваа година Грција како туристичка дестинација соочена со ланската лоша сезона  презема одлични мерки и на крај ке има успешна сезона за разлика од Турција која има многу лоша сезона поради лошата проценка и мислењето дека 2011 ке се повтори сама по себе. Затоа пак за до година ке има многу промени во турскиот туризам за да не се случи годинашново сценарио. Македонија е на добар пат да оди напред и тоа се случува и ке продолжи во иднина.

     

    Збор два за Аркан Керим, од одамна во туристичкиот бизнис, има ли време за приватен живот, кои се вашите приоритети и интереси?

    Од свои 19 години сум во туризмот ја сакам работата која ја работам,скоро 10 години ја менаџирам една од поуспешните агенции  во Македонија со свои претставништва  во Истанбул и Дубровник. Во однос на ова за жал трпи приватниот живот одвреме навреме бидејки обврските и патувањата си го прават своето.Во сите сегменти на туристичкото работење сме присутни меѓутоа мој личен приоритет е хотелскиот бизнис и се надевам дека мојата голема цел еден ден да имам бутик хотел во Скопје ке ми се оствари во иднина и целокупниот труд во изминатите години нема да биде залуден. Сатисфакција за моето работење  е исто така и наградите кои ги добивам како менаџер на Генералтурист минатата година бевме прогласени за најдобра агенција во инкоминг туризмот во Македонија од Министерството за Економија,исто така годинава  во Мадрид добивме награда за најуспешна агенција во инкомингот во Југоситочна Европа така да ова е исто така голема сатисфакција за вложениот труд.

    ИНФО:

    Булевар Климент Охридски 60

    1000 Скопје,

    тел: ++389 2 32 17 410

    info@generaltourist.mk

  • Игрите можат да почнат

    Почнува трката за највредните спортски одличја. В петок, палењето на олимпискиот оган ќе го означи стартот на триесетите летни олимписки игри, кои ќе се одржат во Лондон. „Колепката на фудбалот“ 17 дена ќе биде арена за над 10.000 спортисти, кои ќе ги одмерат силите во 26 спортови.

    Организацијата на Олимпијадата, Велика Британија ја чинеше околу десет милијарди евра. Земјата домаќин очекува да бидат продадени над 6,5 милиони билети. И додека трае одбројувањето до почетокот на најпрестижниот спортски настан годинава, Балкон 3 ви ја раскажува олимписката историја на Грција, Турција и Македонија.

    Грција е татковина на олимписките игри и токму затоа во Атина во 1896-та година се одржани првите модерни олимписки игри. Грчката престолнина беше домаќин и на олимпијадата во 2004-та година. Грција е една од само четири земји кои учествувале на сите летни олимписки игри одржани до сега. Исто така, Грција секогаш ја преводи парадата на нациите на церемонијата на отворањето на олимписките игри. Во олимписката историја, грчките спортисти имаат освоено 109 медали (30 златни, 43 сребрени и 36 бронзени), од кои дури 47 на првата олимпијада во 1896 година. Токму тогаш маратонот го освоил, веројатно најпознатиот грчки олимпиец, Спиридон Луис, овчар од селото Маруси. Во Лондон боите на Грција ќе ги бранат вкупно 107 спортисти, кои ќе се натпреваруваат во 16 спортови. Грците најголеми очекувања имаат од натпреварувачите во атлетика, стрелаштво, борење и кревање тежина.

    Турција првпат на олимписките игри учествуваше во 1912 година во Стокхолм, кога боите на земјата ги бранеа двајца атлетичари. Сепак спортот кој на земјата и има донесено најмногу олимписки медали е борењето. Од вкупно освоени 82 медали (37 златни, 23 сребрени и 22 бронзени), дури 57 се од боречките дисциплини. На олимпијадата во 1948 година, која исто така се одржа во Лондон, златни медали блеснаа на градите на шест борачи од Турција. Годинава, земјата на Босфорот ќе ја претставуваат рекордни 114 натпреварувачи, а куриозитет е што повеќето од нив се жени. Спортската јавност во Турција очекува да биде срушен и рекордот на освоени медали, а нормално најголеми надежи се полагаат во борачите.

    Македонија е со куса традиција на олимписките игри како независна држава, а првото учество беше на олимпијадата во Атланта во 1996 година. Од тогаш земјата има свои претставници на сите олимписки игри. Единствениот медал, и тоа бронзен, на Македонија и го донесе борачот Могамед Ибрагимов на игрите во Сиднеј во 2000 година. Сепак македонските спортисти во минатото имаат освоено уште 12 олимписки медали, но под знамето на поранешна Југославија. Со златни медали се имаат закитено фудбалскиот голман Благоја Видиниќ и борачот Шабан Трстена. Во Лондон под македонското знаме ќе настапуваат четворица спортисти, по двајца пливачи и атлетичари. Шанса за учество имаа и машките репрезентации во кошарка и ракомет, но беа поразени на квалификациските турнири за олимпијадата.    

    Олимпискиот стадион во Лондон

    На спортистите од трите земји им посакуваме успешен настап и што повеќе освоени медали и нека не забораваат на олимпиското гесло на Пјер де Кубертен: „Не е важно да се победи, важно е да се учествува!“.

    Мирко Трајановски

  • Вулканите на Македонија

    Можеби многу од истите места сте ги посетиле или би можеле да ги посетите во некој друг контекст – многу од нив ќе ви ги препорачаат како нешто што мора да се види во Македонија – но, се’ добива некаква поинаква смисла кога ќе ги нанижете на конецот на една друга приказна, на пример – геолошката. Имавме прилика да бидеме сведоци на првата специјална геолошка тура низ Македонија и доживеавме едно такво искуство.

    Многу пати сме слушале и сме го почувствувале сулфурното испарување на вулканот во охридското село Косел, за кое некогаш популарното југословенско списание „Политикин Забавник“, во рубриката „Дали сте знаеле дека..“, беше напишало дека таму се наоѓа единствениот жив вулкан на Балканот. Многу пати сме ги виделе и загадочните „вулкански капи“ лево од патот од Куманово накај Крива Паланка. Сме слушале и за „Кристалната пештера“ во Дебар, за која велат дека била многу голема, целата од кристали – „непроценливо национално богатство на Македонија“. Сме слушале и сме ја виделе „камената свадба“ во Куклица кај Кратово и сме чуле дека Кратово е подигнато врз капата на дамнешен вулкан. Но, на малкумина ни паднало на памет дека сите тие места, колку и да ни личеле меѓусебно неповрзани, сепак, на некој начин се поврзани.

    Имавме прилика да не’ поканат на патување кое ни го покажа тоа. Дојде покана, од Љупчо Јузмески, туристички водич од Охрид, одликуван со наградата „Најдобар промотор на Македонија“ за 2011 година. Рече: „Имам нешто ексклузивно: ‘Вулканите на Македонија’, специјална тура за геолози од Полска“, четири дена..“. Лесно не’ кандиса. Стоиме на договореното место, на првата бензинска станица кон Струга од Ќафасан, граничниот премин од Албанија кон Македонија. Набргу пред нас се појави автобусот, бел, со натписи „PKS Kamienna Góra“. Влегуваме, се запознаваме со луѓето кои ја водат групата на патување по геолошките атракции низ балканските земји и – тргнуваме. Пред нас се четири дена.

    Прв ден. Штотуку ја одминавме Струга. Неколкучасовното непланирано задржување на граничните премини од Црна Гора до Македонија налага да се бара план „Б“. Веќе е доцна попладне, ќе се задржиме само на знаменитостите и амбиентот на Охрид.  Се возиме веќе петнаесетина минути, а веќе чувме неколку точки од презентацијата на Љупчо: за настанокот на Охридското Езеро, за значењето на попатните топоими, за пештерска црква  и ранохристијанската базилика кај „Свети Еразмо“, за војничкиот контролен пункт на патот Виа Игнација – патот по кој се приближувавме кон Охрид.

    Не случајно, веднаш зад влезот во градот, скршнуваме низ уличките на првите маала: пред нас се редеа куќи и улички, дрвја и храмови, како живи сведоштва за културолошкото шаренило на градот. Одиме кон Горна Порта, логичниот почеток – влезот во градот, горниот. Љубопитноста на погледите и педантност да не се пропушти моментот.

    Се движиме по една стандардна рута, но, имаме добра прилика да ја надградиме претставата што ја имаме секое од местата. Антички театар – место на кои настапиле врвни светски уметници, толку многу, што можеше да се издвојат барем три-четворица што имаат полско потекло. Самуилова тврдина – патување низ историјата на градот и на Македонија; најдобрата позиција за панорамски фотографии.

    Плаошник.. Панонска мисија, Велика Моравија, Свети Кирил и Методиј.. нешто што не’ прави блиски со Полјаците.. Светиклиментов универзитет, ранохристијански базилики, мозаици.. фотографирање, панорама на градот, „златен час“, зајдисонце.

    Веќе ни е јасно – гостите се папсани од патување. Отпаѓа идејата за  поглед кон градот од кајчиња, за пловење со брод до хотелот, во Свети Стефан. Продолжуваме кон Света Софија и Сараиште, кон куќата на Робевци и Плоштадот Свети Наум, кај пристаништето. Таму, на крајот на кејот, не’ чекаше автобусот.

    Втор ден. Утро. 9:00. Најчесто користениот топоним кога треба со некого да се најдете во Охрид , „ Минимаркет“. Љупчо е веќе таму, во секој миг треба да пристигне и Јордан Коцевски, асистент на Факултетот за туризам и угостителство во Охрид. Јордан ќе го презентира вулканот во Косел. Пристигнуваат.

    „Dzień dobry!“.. Тргнуваме. До Косел имаме дваесетина минути возење, тамам колку да се прашаме какво било сместувањето, да го провериме планот за денот и да забележиме дека веќе сме сите посвежи, одморени, и љубопитни. Мирисот на расипани јајца – на сулфур, најави дека сме блиску. Од патот кој го дели селото на половина, до вулканот има пет минути одење.

    Тогаш се случи првото изненадување. Ни пријде човек кого го препознавме од претходниот ден. Кажа дека од името на гостите, би сакал да му врачи еден подарок на новинарот кој ќе патува со нив. Беше навистина убав гест на пријателство: промотивни материјали на Националниот геолошки институт на Полска, календар на геолошкиот саем што секоја година го приредуваат во градот Кјелце, од кој доаѓаат повеќето од нив, и неколку камчиња шаркаст кремен, камен со кој изобилува Полска. За Косел сме слушале и сме читале многу, но ова одење беше прилика да се почувствува една непозната радост – прашањата од луѓе чија струка е тоа што го гледаат и љубопитноста со која земаа камчиња за спомен.

    Миг за подарок од полските геолози за Љупчо. Следна етапа: Заливот на коските – со „Музејот на вода“ и римскиот каструм и Свети Наум – манастирот и подводните „гејзери“ од кои извира Езерото.

    Реакциите беа очигледни. „Музејот на вода“ ги маѓепса – со патувањето низ времето, и анимирањето на Љупчо кој преку игра им го долови животот на дамнешните земјаци.

    Во Свети Наум, сакаа да зачуваат што повеќе од спомените – и од манастирот, и од „прекрасниот пејзаж“ кај изворите. Апаратите не престанаа. До следното утро: „ Czas wolny.“. Слободно попладне и фудбал: Полска-Грција.

    Трет ден. Утрото најавува жестоки температури. Фудбалот завршил нерешено, 1-1, но, македонското пиво се погодило. Тргнуваме накај Дебар. Возбудата е обострана – денеска ќе ја видиме „Кристалната пештера“. Љупчо почнува со приказната за загревање – Струга. Само што ја одминавме – го имаше неговиот брилијантен момент. Штотуку навлеговме во долината на Црн Дрим, почна приказната за јагулата, час на македонски, час по некој збор на полски, испреплетена со приказната за печалбарството, својствено за крајот низ којшто поминувавме. „Струга.. старо име: Енхалон – јагула..“. (Дозволете ми да се изразам во прво лице): Сум слушал дека е вешт во тоа што го работи, но ова беше врвен „storytelling“. Полската вотка, со која повремено не’ нудеа новите пријатели, само ги подотвори чакрите! Стекнав уште еден херој!

    10:45. Ѕвони телефонот на Љупчо. Беше лесно да се свати дека е „Рефик“, човекот што ќе не’ води во пештерата, да провери – германски педантно, работи во германска фирма, „Кнауф“ – дали е се’ в ред, дали ќе бидеме точно во 11:00 на договореното место. Речено – сторено.

    Веднаш зад Рајчица, не’ чекаше Рефик Имами, рударски инженер, раководител на јамата „Кристална пештера“.                 Возбудата беше очигледна уште кога се приближивме кај масата со шлемовите, кај портирницата. И гостите веќе отприлика знаеа  што да очекуваат. „Среќно!“

    Го следиме снопот светлина со кој г. Рефик ги осветлува нештата што сака да ни ги покаже. Секој со својата љубопитност. „Чистината на кристалот е 99,99 отсто.. тоа е поради термоминералните води со кои изобилува дебарскиот крај..“.. тваква чистота на кристалот имало само во Мексико.. нема потреба од потпорни греди и ѕидови.. до толку кристалите биле испреплетени меѓусебно.. просторот изобилува со калциум сулфат.. веќе не ископуваат од „кристалната палата“, гипс вадат од површински копови во околината..

    Kомпанијата „Кнауф“ има интересни визии за местото.. би сакале просторот да го претворат во ексклузивна концертна сала. На места го почувствувавме истиот мирис како мирисот кај вулканот во Косел. Се сетивме на еден разговор со еден повозрасен жител на Косел.. од повозрасните слушал дека кога реагира вулканот во Косел, реагирале и бањите во Дебар – засилено мирисало на сулфур  и тука, и таму.

    Излегуваме со насмевки. Камчиња од пештерата за нашите возачи, Андржеј и Дарек. Одиме накај Дебарски бањи – најлековитите термоминерални води во Европа, трети во светот – како што ќе дознаеме подоцна. Оттаму – во „Свети Јован – Бигорски“ – воодушевени од иконостасот.

    До Скопје – пеколни горештини. Скопје. Миг да се „фати кривина“ – „Се гледаме во ресторанот, на македонската вечер“. По неколку часа пауза, повторно сме во истото друштво. Го разгледале Скопје, се сместиле во хотелот, масите во „Македонска куќа“ се наместени со македонски јадења. Набргу следува изненадувањето – презентација на скапоцениот камен од Македонија – македонскиот рубин – и прилика да го запознаат Деан Шкартов – Деко, човекот кој го откри и прв го изрежа. Задоволство на масите, љубопитност околу витрината со рубини и весели Полјаци како играат македонско оро! Уште еднаш, положивме!

    Четврти ден, последен. Тргнуваме накај Костоперска карпа, една од  вулканските капи на патот од Куманово накај Кратово и Крива Паланка. Кај Младо Нагоричане ќе не’ чека Стевче Доневски, основач на Центарот за карпеста уметност во Кратово, собирач и презентер на културно-историски факти и преданија за Кратово и околината. Глетката од карпата е величествена. Карпата – уште еден предизвик за геолозите. Одиме накај Куклица, да ги видиме „скаменетите сватови“, а оттаму накај Кратово, градот изграден врз некогашен вулкан, кој и ден-денес на три места испушта гасови. Прашања, прашања, прашања. Се’ што видовме беше предизвик и загатка за геолозите. А крајот беше спектакуларен.

    Пречек со гајда, презентација на Кратово во сенката на 650 години старите кратовски борови и финале со кратовско домашно вино и ракија, во подрумот на Стевче.

    Ја користиме последната прилика да прашаме за впечатоците. Со какво искуство ќе замине од Македонија, го прашавме Јан Ковалски, геолог, чија специјалист е рударството, човекот од кого го примивме подарокот во Косел.

    „Мислам дека Македонија е многу убава земја. Има многу интересни нешта кои може да се посетат и да се видат, но мислам дека е потребна инфраструктура за сето тоа да им се приближи на туристите, да се подобри сигнализацијата на тоа што може да се види. Мислам дека е добро да се направи семинар или симпозиум и Институтот од Кјелце со радост би помогнал. Сево ова вреди да се види и ќе им го препорачам и на други геолози да го видат“, ни рече Ковалски.

    До местото на нашата разделба, Куманово – побаравме оценка за турата од Андржеј Сјекјерски, сопственикот на туристичката агенција.

    „Поголемиот дел од луѓето со кои патувавме, патуваат со нашата агенција веќе30 години. Од многуте патувања, знам што е тоа што ги интересира и решив да им предложам една геолошка тура низ балканските земји. Се обратив на еден мој соработник од Црна Гора, тој го организираше делот за Црна Гора и Хрватска и тој не’ поврза со Љупчо. Според нивните реакции додека патувавме, гледам дека од Македонија се задоволни и оваа тура ќе ја понудам и на другите геолошки заедници во Полска. Се надевам дека наскоро повторно ќе бидеме во Македонија“.

    Запираме кај автобуската станица во Куманово. Од автобусот одеднаш екна песна – весела, на полски. Зборовите не ни беа целосно јасни, но пораката беше лесно да се насети: „До видување, пријатели!“. Последниот гест беше на Дарек: лименка полско пиво, „ Tyskie“. What a wonderful world!

    Текст и фотографии: Васко Марковски

    Спонзорирано од ФОТО-ТРАНСАКТА, бул. К.Ј.Питу 19-5/56, 1000 Скопје,

    тел. 02 / 2462 859, 070 / 80 85 87, e-mail: fototransakta@t-home.mk

  • Спокојство, духовност, историја и природна убавина

    На 1000 метри надморска височина, во подножјето на планинскиот масив Даутица се наоѓа Свето Преображение, еден од најубавите манастирски комплекси во Македонија. Екипата на Балкон 3 го посети манастирот, кој се наоѓа во близина на селото Зрзе, и поради тоа многумина го знаат токму со тоа име.

    Во манастирот не пречекаа љубезно, несебично и гостопримливо нудејќи ни ги мирот, спокојот и прекрасниот поглед. Домаќините може да ве остават да уживате или пак да ве прошетаат околу и во црквата за да ви ги раскажат необичните приказни (легенди) пренесувани со генерации.

    ЗА МАНАСТИРСКАТА ЛЕГЕНДА…

    Според канонските правила, кога сме свртени кон запад, на иконостасите во црквите иконата на мајката божја секогаш треба да биде на десната страна. Но, кога ќе влезете во црквата во Зрзе, ќе забележите дека иконата на Богородица е на левата страна. Во преданието се вели дека игуменот кој ја поставил иконата на мајката Богородица забележал дека таа го менува канонското место и самата се преместувала на спротивната страна, каде што била иконата на Исус Христос.

    Тоа се повторувало три дена и секогаш кога монасите ќе ја врателе на старото место, таа пак се враќала на спротивната страна. На третиот пат, кога игуменот ја прашал иконата зошто го менува местото, усните на Богородица се помрднале и таа одговорила: „Не сакам да му вртам грб на мојот син, затоа и го менувам канонското место“.

    Kомплексот цркви во манастирот Зрзе е составен од црквата “Св. Преображение”, подигната во XIV век и црквата “Св. Петар и Павле”, подигната во XVII век. Концепцијата на основата на целиот црковен комплекс, заедно со темелните ѕидови на јужната страна од црквата “Св. Преображение” ни даваат за право да тврдиме дека црквите се подигнати врз темелите на ранохристијанска базилика. Конзерваторско-реставраторските работи на црковниот комплекс се изведени во периодот околу 1963 година.

    Непосредно над селото Зрзе на мало возвишување, на терен во пад се наоѓа црквата Свети Никола. Точниот датум на изградба на црквата не може со сигурност да се потврди, иако се знае дека тоа се случило пред 1459 година. Црквата е живописана од сликарот Онуфрие во 1535 година, а фрески добиле и олтарниот простор во параклисот и западниот ѕид на црквата од надворешна страна.

    КАКО ДА СТАСАТЕ ДО МАНАСТИРОТ ВО ЗРЗЕ?

    Манастирот Свето Преображение се наоѓа на 33 километри северозападно од Прилеп. Од Скопје до манастирот преку Прилеп има 169 км., а се стасува преку Е-75 и патот 106. Преку Тетово и Гостивар пак се вози по патот М-4 и растојанието кое треба да го минете е 175 км. Од Битола до Зрзе пак има 77 км. и се стигнува преку патот М-5. Со оглед на тоа што Битола се наоѓа на само 15 километри од Грција, наша препорака за грчките туристи, кои бараат интересни места за посета, е задолжително да го стават манастирот Зрзе на својот план за патување. Посетете го манастирот во Зрзе, а во меѓу време се надеваме дека нашите фотографии ќе ви го доловат културното, духовното и природното богатство, со кое изобилува ова место.

  • Вруток – природен, чист и бескрајно убав

    Ако се прашувате каде за викенд, ако немата вистинска идеја или пак имате дилеми, порталот Балкон3, мисли на Вас:)

    Ако сте за риба и рибни специјалитети, веќе нема место за двоумење. Одете до Вруток,  една од најголемите природни убавини во гостиварскиот регион, модерна селска населба со огромен потенцијал за еко туризам.

    Тоа е место каде што извира Вардар, најголемата река во Македонија, долга 388 километри, река која ја поврзува Македонија со Грција.

    Таму ве чекаат атрактивните рибни ресторани.  Да ве потсетиме дека во рибниците на Вруток првпат била родена златната, а подоцна и сребрената пастрмка.

    Екипата на Балкон3 беше во Вруток.

    Уживајте во природата!

    Хусамедин Гина