Balkon3

Tag: музика

  • Истанбул ми дава шанса да се чувствувам како дома

    Музичарот Оливер Јосфиовски е познат како основач на групата Љубојна, која тој ја предводи со својата сопруга Вера Милошеска Јосифовска. Меѓутоа, неговите интереси и активности не почнуваат, ниту завршуваат тука.

    Тој е еден од оснивачите на култниот битолски бенд Фолтин, член е на неколку реномирани македонски џез состави, а воедно е и еден од најбараните композитори за театарска музика. Уште откако заврши академија за џез во Софија, неговите активности на музички план беа врзани со компонирање музика за театар. Всушност и Љубојна, како проект произлезе од ангажман во претставата „Парите се отепувачка„. Зад себе има 60 тина претстави за кои работел музика, а квалитетот на неговата работа беше препознаен од режисерот Нурула Тунџер, со кого веќе втора година по ред во Истанбулскиот градски театар работат на претстави на реномираниот српски драмски писател и режисер Душан Ковачевиќ. Воедно, Јосифовски, секоја година има долги престојувања во Истанбул каде покрај напорната работа во театарот, активно е вклучен во животот во Истанбул. Во разговорот тој го открива својот живот и активности во овој мегалополис. Најавува и ново издание на Љубојна, кое наскоро ќе добие своја премиера, како и нов ангажман со режисерот Павлос Данелатос и театарот Андреас Воутсинас од Солун Грција.

    Јосифовски со режисерот Нурула Тунџер

    Оливер, две години по ред работиш со Истанбулскиот градски театар и со режисерот Нурула Тунџер.

    Ова е веќе втора година како престојувам тука на подолг период, а причината за тоа беше подготовка на музиката на новиот театарски проект на Истанбулскиот Градски Театар, “Живот во тесни чевли”, текст на Душан Ковачевиќ. Режисер на претставата е  Нурула Тунџер. Како што реков, ова е наша втора соработка, а воедно и ова беше последната претстава од трилогијата драмски текстови на Душан Ковачевиќ во Истанбулскиот градски театар, претставени во последниве неколку години, („Генерална проба на самоубиство, „  „Собирен центар,„ „ Живот во тесни чевли„ ). Јас работев на последните 2. Во претставата” Собирен центар” голем акцент беше даден на музиката која што се изведуваше во живо, со оркестар составен од 12 тина музичари. Тоа беше претстава што излезе во театарската сезона 2011 / 2012.

    Со легендата Душан Ковачевиќ

    Во претставата “Живот во тесни чевли” исто така користев музичари што изведуваат музика во живо, но овој пат оркестарот сакав да го сведам на минимум, поради што се решив за тројца музичари во живо. Црна Комедија. Овој пат музиката што ја изведуваат музичарите е со цел да го следат внатрешното чувство кај актерот, а и всушност да го разбудат тоа чувство и кај гледачот.  Во претставата тече и снимена авторска музика. Исто така за крајот на претставата, актерите и музичарите изведуваат една вокална тема, што благодарание на вокалните можности кај актерите и музичарите, создаваат еден навистина грандиозен крај што опишува ситуација помеѓу скандирање на песната на работниците 1ви Мај и како песна што поттикнува среќа и радост на сите убави моменти поминати во детството на многу луѓе во Комунизмот.  Оваа песна посебно му се допадна на писателот Ковачевиќ, кој лично ги изрази своите импресии при средбата после премиерата во Истанбул.

    На проба во еден од најстарите театри во Турција, Кадикои

    Какви се твоите импресии од градот, од Истанбул?

    Истанбул, секогаш ме пречекува гостопримливо секојпат кога патувам таму. Посебно задоволство е дружењето со пријателите стекнати сите овие години, како во театарскиот свет, така надвор од него. Тоа се луѓе од клубовите, продавниците за музика, издавачките куќи, рестораните, така што Истанбул секогаш ми дава шанса да се чувствам како дома.

    Продавница за гитари во Истанбул
    Тезги со овошје

    Кај тезгите со зачини, шаренило од зеленчуци и овошје, безброј мали продавници во сопствена креација за изработка на колачи, улични музичари кои свират насекаде , и секаде ти се дава можност да сретнеш пријател којшто секој ден одново и одново ти го препродава Истанбул, а чудото е дека ти, одново и одново го купуваш. Тоа е Истанбул, еден голем АЛАШ ВЕРИШ. Посебно задоволсвто ми причинува јадењето риба во малите кафеанчиња во Кадикој. Во скорешниов престој, се отвори сезоната на свежа уловена риба, односно во месец Септември, и секој ден се пече риба и се пие Јени ракија. Во тие ресторани наоколу наидуваат музичари што е задоволство да се слушаат.

    Улични музичари

    Една од тие музики, ме опседнуваше за време на целиот мој престој. Имаше неверојатна сличност со фразирањето и подредени музички реченици во песните, што инаку ги слушаме кај охридската музичка школа, на пр. кај Ансаблот Биљана од Охрид. Прашав што е ова? Тие ми рекоа “DUYDUM KI UNUTMUSIN” хм…тоа е песната. А музиката , стана јасно дека е од Драмско. Значи музика од регионот Драма. Таа песна ја порачував скоро секој ден, и тајно ја снимав на мобилниот и сега имам една изложба од различни изведби. Најомилена изведба ми е од двајца улични музичари, татко и син, на кларинет и усна армоника и тарабука. Од многуте посетени места, најмногу ми останаа во сеќавање рестораните на покривите на високите згради. Еден од нив е Галата Конак. Од тука се гледа голем дел на Истанбул, од каде директно се гледна на мостот Галата.

    илјадници луѓе секојдневно минуваат низ Таксим

    Каков е културниот живот во градот? Колку имаше можност да се вклучиш активно во музичкиот свет во Истанбул?

    Дел од времето го минував во клубот Кooperatif на Шафак Велиоглу. Тоа е едно лудо место во Таксим, каде што секоја среда има џем сешн на турска музика, а секој четврток џем сешн на креатив џез музика.

    Клубот Cooperative претставува  попатна музичка станица. Секој музичар што проаѓа во близина, застанува тука на чај, пиво, муабет. Дневно низ Таксим проаѓаат од 2 до 4 илјади луѓе, каде на секој 100 ти еден е музичар.  тоа е пребогато.  Тука се врти и слуша многу музика. Се и сешто. Шафак ( газдата ) зборува многу интересно македонски. Тука се сретнуваат разни луѓе што го знаат на пр. нашиот гајдаџија Стефче Стојковски. Тука запознав Французи што патуваат во Штип за да научеле што е тоа Штипски чочек. Потоа, запознав Канаѓани што транскрибираат Егејска музика, и прават разлика помеѓу Леринска музика и Воденска…

    Иако си ти активен член на многу состави со кои често настапуваш во Македонија и надвор, помина доста време откако со Љубојна ги издадовте и „Песна за мојата песна„ и „Љубојна во живо„. Што се случува со групата? Кои се следните проекти на кои ќе работиш?

    Еден од следните проекти, што е веќе во процес, е проект со театарот Андреас Воутсинас ( Andreas Voutsinas  ) од Солун, во режија на Павлос Данелатос (Pavlos Danelatos). Се работи за едногодишен истражувачки проект, со текстот “Рес” на Еврипид.

    Во моментов го очекуваме новиот материјал на групата Љубојна.  Тоа е материјал што последниве месеци го снимавме и миксавме,  и кој што содржи песни од пребогатиот со музика Егејски дел на Македонија. Го нарековме Љубојна “Brass Fantasy”. Тоа е музика отсвирена на дувачки инструменти, перкусии и 8 женски вокали. Промоцијата на албумот е закажана на 20 ти ноември со голем концерт во Универзална Сала во Скопје, во рамките на Есенските музички свечености.

  • Музиката е како живеењето, но уште подобра

    Интервју со Матс Густафсон

    И авангардната фри импров сцена има свои ѕвезди меѓу кои далеку најпознат е Швеѓанецот Матс Густавсон, еден од гостите на овогодинешниот Скопски џез фестивал. Не постојат доволно зборови кои ќе можат да го опишат тоа што овој музичар успева да го произведе со својот саксофон. Фри импров музиката е тип на импровизација без никакви музички правила освен емоциите и логиката на музичарот или музичарите кои учествуваат во тие колективни импровизации. Како неуморен изведувач на овој вид музика тој зад себе има бројни изданија и настапи, вклучувајќи и соработки со познати авангардни уметници, како што се Питер Броцман, Кен Вандермарк, Еван Паркер, Дерек Бејли, но и со уметници од поинаков калибар како што се Турстон Мур и Sonic Youth, Џим О’Рурк и Нене Чери. Бендот со кој најчесто е активен е The Thing, а последно нивно издание е соработката со Нене Чери на популарното издание The Cherry Thing. За Густафсон ова ќе биде втор настап на СЏФ, откако минататa година настапи со својот друг бенд Fire! Оваа година тој и The Thing ќе настапат со една од легендите на фри џез музиката, Џо Мекфи.

    Како воопшто се сретнавте со џез музиката?

    – Со џезот првпат се запознав преку еден 7-инчен винил од колекцијата на мајка ми. Таа музика ми остави голем впечаток. Меѓутоа, моите први вистински средби со креативната форма на џезот, во која спаѓам сега и јас, се случи во џез клубот во мојот роден град Умеа. Тука слушнав огромни количини на фри џез, и таа музика многу наликуваше на панк рок музиката која ја свирев во тоа време: чиста енергија и посветеност!

    Од каде се појави интересот за импровизација?

    – Преку другите луѓе. Тоа е единствениот начин да научите нешто. Суштината на ова е во споделувањето на сите нивоа. Се работи за комуникација. Поради тоа импровизираната музика ќе биде секогаш валидна и како музичка форма и како форма на отпор. Да кажам дека сите ние кои членуваме во The Thing имаме еден куп различни проекти и бендови и имаме различни пристапи кон сето ова. Со овој бенд имаме еден вид список или книга со неколку стотици можни композиции и ние никогаш однапред пред настапот не одлучуваме кои дела ќе ги изведуваме. Тоа е метод кој најдобро функционира за нас, односно да импровизираме само со она што го имаме. Што и да се појави, ние ќе го свириме.

    Кoја беше првата импровизирана музика која ја слушнавте и каков ефект имаше врз вас?

    – Првата импровизирана музика на винил која ја чув беше Little Richard, односно неговата дувачка секција, а после тоа беше Питер Броцман со Machine Gun. Кога се работи за живи настапи, тоа е Пер Хенрик Валин Трио. Кога го чув неговото трио како дете тоа имаше голем ефект врз мене. Ќе признаам дека ние зедовме некои од нивните начини за правење музика и ги направивме да бидат наши. Во суштина, со The Thing секоја музика на која ќе наидеме се обидуваме да ја искористиме, без разлика дали е хардкор, метал, шлагер, гаражен рок. Се обидуваме да ја направиме да биде наша музика.

    Кога за првпат се приклучивте на фри импров/фри џез сцената?

    – Од првиот момент кога ја чув. Заедницата е многу отворена и сака да споделува. Мене ми се допадна фактот дека е тоа многу DIY (направи сам) култура. Самиот морате да ги развиете сите можности, и за тоа не постои друг начин. Направи го тоа! Направи го тоа или остани си дома.

    Зошто е оваа музика важна?

    – Музиката е како живеачката, но подобра. Кога тоа го знаете, го чувствувате, го разбирате, Вие ќе го НАПРАВИТЕ тоа. Музиката е живот. Животот е музика.

    Колку Ви смета таа жанровска поделеност и етикетирањето?

    – За мене именувањето жанрови и класифицирањето музика е негативна работа. На тој начин ги одбивате луѓето и однапред им всадувате идеи во главите. Се работи за МУЗИКАТА. И тие треба отворено да ја слушаат, а тој пристап ќе ги награди. Музиката треба да биде за покажување нови перспективи, да се фрли ново светло врз работите, да се натераат луѓето да слушаат, размислуваат и делуваат. Ако слушате слободно, вие ќе размислувате слободно и ќе ДЕЈСТВУВАТЕ слободно. Ова е основна работа за мене.

    Вашето име е поврзано со голем број проекти поврзани со музиката и други уметности. Се чини дека постојано работите. Што е тоа што Ве инспирира да работите со тоа темпо?

    – Свесноста дека овој вид на алтернативна/бунтовна музика има вредност и моќ да ги промени работите, и малите и големите. Музикава е сама по себе политички чин. Тоа како наликуваат општествата денес, нам сигурно ни требаат алтернативи. Креативните политики и идеологии слабеат. Некои други интереси доминираат со нашиот секојдневен живот. Оваа музика може да биде алтернатива. Таа би можела…и би требала да биде. Се работи за споделување и истражување. Не можам да се заситам од неа. Тоа е факт.

    Во вашата кариера објавивте многу изданија меѓутоа Cherry Thing со Нене Чери е издание на кое за првпат направивте издание базирано на популарни песни. Какво беше искуството да се работи со неа?

    – Јас целиот мој живот работам на музика базирана на песни, вклучувајќи проекти со рок, панк и гаражни групи, а и сеуште го правам тоа. Тоа нема воопшто да се промени. Тоа се моите корени. Проектот со Нене беше одлично искуство. Таа е неверојатна пејачка, веројатно и најдобрата. Сите ние отидовме до крајни граници. Ептен ми се допадна тоа. Всушност, тоа е тоа што големите музичари го прават – тие се потиснуваат кон нови искуства и звуци.

    Како ги избравте песните за албумот? Прочитав дека бендот имал листа од 50 песни.

    – Тоа беше заеднички потфат, односно беше многу демократски. Сите ние избравме различни песни, песни кои не инспирирале. Исто така, напишавме и свои нови песни. Од истата сесија ќе има уште работи. Ќе бидат експлозивни како динамит!!!

    Пред настапот во Скопје ќе имате една мини турнеја со Турстон Мур од Sonic Youth. Со него имате различни проекти, а имате и заеднички проект со Sonic Youth.

    – Ова е различно во однос на Нене Чери. Тој е Турстон Мур, а Нене Чери е Нене Чери. Тие се различни, но во исто време се навистина супер! Всушност ќе настапиме како трио во Лондон за само еден настап. Би требало да биде забавно. Турстон е супер и двајцата боледуваме од иста болест: дискохолизам (собирање винилни изданија). Таа не може да се излечи и тоа продолжува понатаму. Една плоча дневно прави докторот да биде што подалеку. Навистина е прекрасно да се соработува со овие луѓе кои навистина ви се допаѓаат, а воедно и да се истражуваат работи на подолг период. Тука ги вклучувам Броцман, Кен Вандермарк, Бери Гај, Турстон. Со текот на времето се случуваат нови работи, а истите се продлабочуваат и развиваат.

    Што е тоа на што двајцата се восхитувате кај опусот на едниот и другиот?

    – Тоа треба да го прашате г-от Мур. Но, јас му се восхитувам баш поради тоа што тој го прави. Ми се допаѓа и фактот дека боледувањето од иста болест му помага на нашето другарство.

    Друг музичар со кого често настапувате е легендата на фри импров музиката, саксофонистот Питер Броцман. Каков е вашиот однос со неговата музика?

    – Се разбира дека тука постои посебна поврзаност. Питер е посебен. Нема друг кој наликува на него. Тој беше тој кој ме натера да разберам (преку неговите плочи) во што беше и сеуште е суштината на оваа музика. Енергијата и посветеноста. Machine Gun е издание за кое многумина мислеа дека се работи за некаков политички манифести односно анти Виетнам. Меѓутоа Machine Gun всушност бил прекарот на Дон Чери, очувот на Нене Чери. Нема врска со политика. Меѓутоа таа музика ме натера да ја разберам поврзаноста помеѓу фри џезот, панк рок и хардкор музиката, за кои бев заинтересиран во тоа време. Тоа беше тоа што всушност ме инспирираше да се впуштам во фри џезот, но сеуште да ги задржам елементите од панк рок музиката. Оваа музика ми ја отвори секоја нишка од ДНК-та во моето тело и ум.

    Во Скопје ќе настапите со Џо Мекфи.

    – Обично тие соработки ги прикажуваат нашите различни интереси. Со Џо сме соработувале многу пати и тој имаше оромно влијание врз нас тројцата индивидуално и како група. Тој има 70 и неколку години и сеуште растура како да има 20. Всушност ние старееме додека тој се подмладува.

    Ако се земе предвид дека фри импров музиката не може биде толку комерцијално остварлива дали мислите дека еден уметник може да биде искрен кон уметноста, а во исто време да ја одржи комерцијалната страна?

    – Ако не сте искрени кон својата уметност, најдобро ќе биде да си останете дома. Тука нема компромиси. Се додека го изразувате својот глас во било каков контекст, ќе биде се во ред. Меѓутоа, тука не смее да има никакви глупави компромиси. Овој начин на правење музика не е на продажба!

  • Кога сонот станува јаве

    Балкон 3 на концертот на Dead Can Dance во Солун.

    Може ли човек да даде објективен и реален опис на било каков уметнички настан или настап, а при тоа самиот да е повеќе од 20 години огромен обожавател на музичкото творештво на артистите за кои станува збор? Може ли барем за момент да заборави колку е среќен што конечно има можност во живо да ги следи Dead Can Dance, чија музика целосно го освоила уште од првата нивна песна која ја слушнал, и да престане да се прашува зошто Brendan Perry и Lisa Gerrard мораа да направат 16-годишна пауза во заедничкото работење, по албумот Spiritchaser.

    Шеснаесет години во кои секако не престанаа да создаваат музика, дали во вид на самостојни албуми, соработка со други артисти или правење музика за играни или документарни филмови.

    Жерард и Пери оваа година го издадоа својот деветти албум, кој по долгогодишната пауза можеше да се нарече единствено Анастазис (на грчки: воскресение). Насловот е совршен избор, и затоа што овој албум одново ни ја демонстрира моќта, убавината и фасцинантната природа на уникатниот звук и визија на Dead Can Dance.

    Бендот започна и голема светска турнеја во рамките на која дојдоа блиску, премногу блиску за големиот број нивни обожаватели од Македонија. Од 19-ти до 23-ти септември одржаа три концерти во Истанбул, Солун и Атина. Повеќе од 4000 луѓе го исполнија на 21-ви септември театарот на земјата во Солун, меѓу нив веројатно и 100-тина гости од Македонија, но и голем број од Бугарија и Србија.

    Фантастичната локација и акустичноста на театарот на земјата беше комплетирана со совршеното озвучување. Фразите од типот: надвор од овој свет, совршена изведба, неспоредливо доживување и слично, на прв поглед можеби наликуваат на крајна пристрасност и неоправдано претерување. Сепак, Брендан Пери и Лиза Жерард заедно со музичарите кои се дел од нивните концертни настапи, во таа ветровита ноќ во Солун, покажаа како истите тие фрази стануваат единствен начин да се опише емотивната катарза и екстаза која ја будат кај публиката со изведбата на само дел од својот импресивен репертоар.

    Централно место на концертот имаа секако осумте песни од најновиот албум, Анастазис. Албум за кој самиот Пери вели дека неговиот центар е во музичката разновидност на Блискиот Исток и Медитеранот, од Северна Африка до Грција и Турција.

    „Го сакам источното влијание кое е резултат од позиционираноста помеѓу Истокот и Западот, калеидоскопскиот мозаик на тие споени култури, додека колку подалеку одите на запад, се повеќе сте соочени со моно-културни општества“, вели Пери.

    Топлиот воздух од Медитеранот го почувствувавме и во двете преработки кои Dead Can Dance ги изведуваат на оваа турнеја, а не се дел од Анастазис. Станува збор за арапската љубовна песна „Лама Бада“ и песната која, сосема разбирливо, предизвика ерупција од воодушевување во публиката, фасцинантната „Име Презакиас“, испеана во 30-тите години од минатиот век од кралицата на грчката фолк музика Ребетико, Роза Ешкенази. Имавме привилегија да слушнеме и неколку од песните кои сочинуваат дел од импозантниот опус на Жерард и Пери: Rakim, The host of Seraphim, Nierika, The ubiquitous Mr. Lovegrove, Sanvean и Dreams made flesh. Веројатно секој нивни обожавател може да направи и листа од песни кои не беа изведени. Кога само концертот би можел да трае четири часа…

    На крај ни останува да се надеваме дека нема повторно да поминат 16 години до новиот албум на Dead Can Dance и можеби следната турнеја ќе имаме можност овие извонредни артисти да ги пречекаме и во Македонија.

    Никола Илиевски

  • Различни култури и звуци на иста сцена

    На први септември на плоштадот Македонија во Скопје, голем број балкански земји, преку музика ќе ја промовираат својата култура, сите заедно на иста сцена. Уметниците од земјите учеснички на концертот ќе учествуваат со најубавите мелодии од својата традиционална музика. Одличните традиционални песни ќе бидат придржувани од симфониски оркестар. Организатор на Балканскиот фестивал е Турската Државна Телевизија ТРТ.

    http://www.youtube.com/watch?v=-dIn8Ww5_5Y&feature=player_detailpage

    Најпознатите музички ѕвезди на Балканот, првпат пеејќи во дуети ќе ги фасцинираат љубителите на народната музика. На фестивалот ќе учествуваат: Есма Реџепова и Исмаил Лумановски (Македонија), Ханка Палдум (Босна и Херцеговина), Георги Христов и Теодосиј Спасов (Бугарија), Ирма Либахова (Албанија), Христо Пападопулос (Грција), Мирко Свендо (Хрватска), Шкурте Фејза (Косово) и Сузан Кардеш, Шукрије Туткун и Серкан Чагри (Турција).

    Есма Реџепова
    Сузан Кардеш

    Фестивалот ќе го преставува заедничкиот глас на Балканските земји, ќе биде вечер каде ќе се состанат различностите и сличностите. Јазик на фестивалот ќе биде јазикот на пријателството.

  • Зијан: Се уште добро се забавуваме на сцена

    Зијан – интервју

    Добро познатата гитарска мелодија го распара тешкиот дојрански воздух. За само дел од секундата беше придружена од извици на воодушевување на неколкуилјадната публика, која во еден глас почна да ги пее стиховите „Запеј, запеј бистра водо и ти сонце мило, златно. Запеј птицо и понеси песна нова, мака стара…“.

    Бев дете кога се појави „Пушти коси“ и на гевгелиската група Зијан и го „заработи“ статусот на рок легенди. Сега, дваесетина години подоцна, имав задоволство да разговарам со двајца од основачите на групата, Ацо Митрев и Коце Динев. Интервјуто го направивме по нивниот настап на Д Фестивал, кој се одржа минатиот викенд во Дојран. Скромни и непосредни, раскажуваат за нивните почетоци, најголемите успеси, идните планови.

    – Зијан постои од 1980 година кога тргнавме на студии во Скопје. Ние пред тоа имавме друга група, која се викаше Трета смена, но се прекрстивме во Зијан. Од тој период би ги издвоил настапите на рок фестивалите во Младинскиот културен центар во Скопје, вели Динев. 

    Тој е автор на антологиската „Пушти коси“. Вели дека песната настанала во еден здив, но на почетокот воопшто не очекувал дека ќе прерасне во рок – „евергрин“.

    – Тоа беше, што се вели, песна „од ракав“. Интересно е што сосема случајно ја снимивме. Имавме договорено снимање за МТВ и ги имавме сите песни што ни беа потребни. „Пушти коси“ влета последна како аутсајдер, но на крајот излезе една од најуспешните на албумот. Песната си остана, добра е, искрена, проста песна.

    http://www.youtube.com/watch?v=q4y1enmdwx4&feature=player_detailpage#t=2s

    Сепак Зијан не се само „Пушти коси“. Публиката добро ги памети и „Еј остани“, „Деца бевме“, „Елизабет“, „Обична песна“, за кои сеуште се пишува по музичките форуми и на Youtube. Сите членови на групата важат за одлични инструменталисти, што во 1987 година им ја донесе победата на познатата Гитаријада во Заечар. Сепак, се сеќаваат дека не било лесно да се пробиеш и да бидеш препознаен на тогашната југословенска сцена.

    – За нас од Гевгелија, беше тешко беше и во Скопје да се дојде до некаква снимка, некој медиум и ние практично не дојдовме до снимка во Скопје, се додека не победивме во Зајачар, во Суботица. Тогаш си рекоа: овие веројатно се добри, раскажува Митрев. Динев се надодава: Во 1990 година го снимивме албумот и помина како што помина. Тогаш почнаа да се отвораат студијата, инаку пред тоа беше навистина тешко да се влезе во МТВ и да се снима.

    Како со нетрпение да го очекуваа прашањето дали планираат нешто ново и дали овој концертен настап во Дојран е најава за повеќе живи настапи и можеби нови песни.

    Митрев: Мислам дека веќе е дегутантно да говориме за тие фестивали и гитаријади, треба да видиме што можеме сега да направиме. Интересно е што сеуште добро функционираме на сцена, добро се разбираме, а имаме и млади сили во групата. Тоа се двајцата синови на Коце, кои се одлични музичари.  Едниот е гитарист, а другиот тапанар и мислам дека треба да им дадеме шанса.

    Динев: Постојано ни се јавуваат организатори, кои слушнале дека ќе свириме на Д Фестивал и ни викаат „Еј Зијан зар уште свирите?“ и не бараат така што ќе мора да ги задоволиме нивните барања.

    Митрев: Ние добро се забавуваме на сцена пред се. Трошиме огромна позитивна енергија и мене тоа ми е доволно. Нашиот план е само добро да свириме, а може и да изненадиме со нешто ново.

    Мирко Трајановски

    фото: Александар Семенпеев

     

  • Фестивал каде се среќаваат филмот, музиката, морето и планините

    Интервју со Адмир Чулумаревиќ, директор и основач на фестивалот

    Адмир Чулумаревиќ, Никша Братош и Саша Лошиќ

    Во последните 3 години, националниот парк Пакленица во Хрватска, на падините на планината Велебит, е домаќин на филмски фестивал кој се нарекува Стариград Пакленица Филмски Фестивал. Тоа е фестивал чија програма е насочена кон музички документарци славејќи ја музиката и културите од сите страни на светот. Секој август, фестивалот дочекува уметници,  режисери кои дале свој допринос во овој жанр и оваа година не е исклучок со многу нови документарци за прикажување. За фестивалот зборувавме со неговиот основач и генерален директор Адмир Чулумаревиќ.

    Како дојдовте на идеја да го започенете фестивалот СПФФ кој е наменет склучиво на музички документарни филмови?

    Слободно можам да кажам дека можеби малку ги лечев своите детски фрустрации, ха, ха. Мислам дека сите ние кои го сакаме филмот и музиката, барем еднаш во животот сме биле воодушевени кога на филмското платно или на тв екраните сме ги гледале некои од нашите музички идоли во некои потполно невообичаени ситуации, дали дома или во други животни ситуации во кои немаме можност да ги видиме толку често. Посебно ме воодушевуваше фактот дека филмаџиите ја искористиле можноста и направиле филмот за некоја музичка ѕвезда да ја добие и онаа потребната политичка, културолошка, па и социјална димензија. Тоа се одлични филмови и причината е едноставна.

    Стинг на доделувањето на наградата

    Фестивалот се случува на егзотични локации на планината Велебит, кој е всушност познат центар за планинарење.

    Да, Велебит и Стариград Пакленица се одличен избор за локација. Всушност, малку е заборавено деа тука некогаш бил сниман огромен број филмови. Серијалот и филмовите за Винету, потоа Кирк Даглас тука го снимал Вагабундо, Ричард Бартон снимал делови од Сутјеска, Омар Шариф, многу партизански епопеи и копродукции кои ги правел Јадран Филм. Воглавно, од филмска страна, тоа е локација чија филмска традиција мора да се почитува и продолжи. Од друга страна, величествениот амбиентот на Велебит и кањонот на Пакленица каде ги сместивме кината се наоѓаат на само пар стотина метри од плажата, што гарантира уживање за сите, за гледачите, но и за гостите на СПФФ. Тоа едноставно мора да се види.

    Кои се предностите но и недостатоците кога еден ваков профилиран фестивал се случува на такви локации, а кои не се во еден голем центар како што е Загреб?

    Па би рекол дека скоро да нема недостатоци, освен скапото гориво, но Пакленица е близу до Загреб и тоа не ни претставува голем проблем. Тоа е продукциски тешка работа и полесно би било ако се реализира во Загреб, но од друга страна, сметам дека во Хрватска мораме да развиваме културен туризам што е можно повеќе и мислам дека за тоа даваме придонес баш поради тоа што го правиме СПФФ во Стара Пакленица. Тука е секако важен и фактот дека Стариград Пакленица е мало место и дека сите сме некако осудени едни на други на прекрасни дружења и пријателства бидејќи тука публиката доаѓа и си заминува од проекцијата скоро рака под рака со оскаровци и со своите омилени ликови кои до пред малку ги гледале на филмското платно.

    Оскаровецот Роџер Рос
    Зоран Пезо, Зоран Предин и Brian Rasic

    Каков беше одзивот на луѓето за овој вид на филмови?

    Музичкиот документарец стана жанр кој доживува голема експанзија. Пред нас стоеше задача додатно да го промовираме и мислам дека во тоа успеваме бидејќи од година во година имам се повеќе посетители во преубавите кина во Пакленица. Убаво е да се види дека и луѓето од регионот, од околните земји доаѓаат во Пакленица да гледаат филмови. Луѓето често се изненадуваат од квалитетот на покажаното, има тука и солзи и многу смеење, забава, бидејќи сето тоа напросто можете да го најдете и во филмовите од овој жанр.

    Кои се критериумите по кои се избираат филмовите?

    Селекторот Зоран Пезо, кој е режисер на еден од култните филмови од бившата кинематографија „Како пропадна рокенролот„, мојата маленкост и големиот продуцент Никша Братош , се стремиме филмската програма да биде пред се квалитетна и атрактивна. Пезо добива се повеќе и повеќе материјал од сите страни од светот, а оваа година за првпат добивме филм од Австралија, нешто на што сме посебно горди бидејќи тоа беше единствениот континент од кој до сега немавме пријавен филм.

    Каква е продукцијата на музички документарни филмови од просторите на некогашна Југославија?

    На овие наши простори дефинитивно секогаш нешто се случува. Секојдневно се уверуваме во тоа. Секоја година до сега имавме можност да видиме барем еден одличен филм од просторот на некогашната држава, што само потврдува дека ова подрачје е богато со талентирани и креативни луѓе. Тука има многу етаблирани филмаџии кои се бават со овој жанр, ете ќе го споменам Пјер Жалица, кој минатата година ја доби наградата Мала Пакленица за најдобар филм по избор на публиката. Ние доиваме филмови од целиот регион, од Словенија па до Македонија, што само го потврдува она претходно што го кажав дека е ова простор за посебно талентирани и духовити луѓе.

    Што ќе има на репертоарот оваа година?

    Посетителите ќе имаат можност да видат филмови од едни од најголемите режисери денес – Скорсезе, Дејвис Гугенхајм, потоа филмови за едни од најголемите бендови во историјата на музиката. Имаме и богат музички програм каде ќе настапи и Влатко Стефановски. Севкупниот програм е достапен на www.spff.hr. Ќе бидат присутни и некои од протагонистите од овие филмови. Како и да е, сигурно е дека програмата на 3 SPFF 2012 е еден од најатрактивните филмски случувања на овие простори. Ве поканувам Вас и вашите читатели да се уверите во тоа на лице место.

  • Д Фестивал на брегот на Дојранското Езеро

    Бендови од Македонија, Грција и Србија и светски познатата британска музичарка Sonique ќе настапат на второто издание на Д Фестивал, кој ќе се одржи утревечер на дојранското крајбрежје. Туристичкиот центар на југот на Македонија очекува илјадници посетители од Македонија, но и од околните земји.

    Музичката шареноликост, која ја нуди фестивалот, ветува одлична забава до раните утрински часови. Д Фестивал ќе го отвори легендарната македонска рок група Зијан. Публиката ќе има ретка можност да присуствува на концертен настап на бендот, кој остана запаметен по песнта „Пушти коси“. Потоа следува настапот на музичкиот состав Baildsa од Солун, Грција. Станува збор за бенд формиран во 2007 година, чија музика претставува мешавина од ска, реге и рап, зачинети со препознатливите балкански звуци.

    Трети на бината ќе се качат членовите на српскиот алтернативен бенд С.А.Р.С., кои во последните неколку години, по издавањето на песната „Буѓав лебац“, стекнаа бројна публика во земјите во регионот. После полноќ на сцена ќе стапи ѕвездата на вечерта, Sonique, која стекна светска слава со хитовите It feels so good и Sky, издадени во 2000-та година. Тие и донесоа награда на престижние Brit Awards, како и место во Гинисовата книга на рекорди.

    Билетите за Д Фестивал во претпродажба чинат 250 денари (4.00 евра), а на местото на одржување ќе се продаваат по цена од 300 денари (5.00 евра).

    Артистите на Д Фестивал ќе настапат по следниот временски распоред:

    21:00 – 21:30 – ЗИЈАН

    21:45 – 22:45 – BAILDSA

    23:00 – 00:30 – S.A.R.S.

    00:45 – 02: 30 – SONIQUE

    02:30 – 04:00 – ANTENNA 5 DJs

  • Време е за џез во Истанбул

    Време е за џез во Истанбул. Од 3-ти до 19-ти јули градот на Босфорот ќе пулсира во ритамот на џезот. На 20 локации ќе се одржат педесетина концерти, на кои ќе настапт 300 музичари од целиот свет.

    Ѕвезди на годинешниот Истанбул џез фестивал ќе бидат еден од најдобрите пијанисти во светот Кит Џарет, кој ќе настапи во придружба на Гери Пикок на бас-гитара и Џек деЏонет на тапани, потоа кралицата на неосоулот Ерика Баду и англискиот пејач и поет Морисеј. Еден од концертите кој се очекува да привлече најголемо внимание е “Проектот Истанбул“ на Маркус Милер и пријателите, на кој заедно ќе музицираат истакнати турски музичари и познати светски џезери. Наградата за животно дело годинава ќе му биде доделена на Нешет Руаџан, пред се заради промовирање на турската џез музика.

    Истанбул џез фестивал се одржува по 19-ти пат, а организатор е Фондацијата за култура и уметност Истанбул, која во текот на годината организира голем број културни настани во најголемиот град во Турција. Џез фестивалот секој година привлекува по 50.000 посетители, а во изминатите изданија публиката имала можност да ги чуе легендарните џез музичари Алди Меола, Херби Хенкок, Чик Корија, но и музички имиња како Ерик Клептон, Стинг, Ник Кејв и Елвис Костело.

    Билети за концертите на Истанбул џез фестивал може да се набават на интернет сајтот: www.biletix.com, а доколку сакате да дознаете нешто повеќе за фестивалот одете на: http://caz.iksv.org/en.

     

  • Слушајќи ги Chemical Brothers сфатив дека ми недостасуваат Орбитал

    Интервју со Пол Хартнол – Orbital

    Со огромната популарност на техно музиката на почетокот на 90-те се појавија голем број бендови и музичари, но малку од нив останаа толку долго на таа сцена како Orbital. Кога браќата Пол и Фил Хартнол почнаа да прават своја верзија на американската хаус музика и техното кои беа популарни на времето, тие го зедоа името од автопатот кој кружи околу Лондонските предградија. Уште од самиот почеток кога дебитираа со “Chime“ во 1990, една од нивните главни одлики беа рифовите кои ги придвижуваа масите да играат. Ова дуо отсекогаш било познато по одличните живи настапи, а заедно со други состави од овој тип, како што се Chemical Brothers, тие покажаа дека само со неколку рекови електронска опрема тие се во можност да дадат настапи со интензитет на еден рок бенд. Во 90-те станаа една од најеминентните и најпопуларни концертни групи, кои беа присутни на програмата, не само на големите денс фестивали туку и на популарниот Глестонбери. Меѓутоа во 2004, по седум албуми и голем број турнеи, тие прекинаа со работа. Следно, во 2009 по повод 20 годишнината на бендот, тие повторно почнаа да работат заедно првенствено со живи настапи, а оваа година го издадоа своето последно издание Wonky. Додека повеќето такви повторни собирања на бендови звучат неинспиративно, Orbital на новото издание звучат освежено, како времето минато во „привремената пензија“ креативно да ги освежило. Како тоа звучеше во живо се виде на нивниот одличен настап на фестивалот „Скопје Гори“ каде тие настапија заедно со бендови од различен профил, како што се Public Enemy и Партибрејкерс.

    Во промотивните интервјуа по повод издавањето на новиот албум изјавивте дека една од причините поради која запревте со бендот е дека се почувствувавте креативно исцрпени.  Но еве, почнавте да настапувате и снимате повторно?

    – После четири години неактивност на бендот, јас бев среќен поради таа неактивност барем во првите две години. Од креативна гледна точка, тоа баш и не беше многу забавно. Некаде на половината од тој период бев да ги видам Chemical Brothers и тоа беше прекрасно, посебно што нивното шоу многу наликуваше на нашето. Тогаш сфатив дека ми недостасува сето тоа. Друга работа која ме натера да го сфатам тоа беше дека тие се бенд кои се на сцената доволно долго како и ние, и ги знаете нивните песни, бидејќи на концертот се редеа хитови. Кога настапував на мои концерти ми се случуваше да свирам само песни од својот нов албум. Можев да земам уште нешто, но тоа не се вклопуваше толку лесно. Од друга страна, со Orbital имав седум албуми и бев во можност да бирам одлични работи. Тоа ме натера да помислам дека не би треало да се откажам толку лесно од бендот и да го ценам малку повеќе. Тоа беа работите кои во следните неколку години ме натераа да размислувам дека можеби не требаше да прекинеме туку така и дека требаше да ги освежиме работите. После четири години, еден мој пријател кој букираше бендови за Big Chill,  ме праша дали би сакале да бидеме хедлајнери на Big Chill и тоа беше искрата која ме натера да помислам дека настапите во живо беше тоа што најмногу ми недостасуваше. Поради тоа, зошто да не се обидам да ја освежам музиката и да направам повторно да биде возбудлива. Ако не ни беше интересно на тој настап и на неколку други потоа, сосема ќе престаневме. Ќе се концентриравме повеќе на нашите соло проекти. Тоа беше обид да се види дали ќе ни се допадне. И ете не сега тука.

    Се промени ли начинот на кој работевте претходно?

    – Многу работи се променија. Со самиот прекин после некое време ги увидов работите од поинаков агол, посебно оние кои беа погрешни. Кога се вративме, целиот свет се промени. Тоа е нормално, но кога прекинавме ситуацијата беше поинаква во однос на оваа сега, кога повторно почнавме. Светот сега е инспириран и придвижуван од поинакви работи. Чувството е поинакво. Јас сум пет години постар и пет години помудар. Земав и часови по пијано, што даде свој придонес, потоа почнав да користам аналогни синтисајзери. Пред крајот користевме речиси само дигитални и не ми се допаѓаше тоа. Сега е се послободно и користиме аналогна опрема. Сега знам повеќе за музиката и знам што ми треба. Сега уживам во многу работи и ги прифаќам како кога си музичар. Воопшто не се грижам за нив ниту се обидувам да се вклопам. Да не ги прифатев немаше да видам што е тоа Orbital и каков беше неговиот звук. Меѓутоа, кога почнавме неговиот звук беше се уште таму без разлика дали е под влијание на нешто друго. Тоа е добра работа и нешто што трае.

    Кои се клучните  и препознатливи карактеристики на звукот на Orbital?

    – Хармонскиот стил. Самите хармонии. Мислам дека ритмовите се поинакви. Мелодиите се сложени, но не како кај Squarepusher. Toa звучи помалку комплицирано и чудно. Одамна ги немам слушано тие албуми, но тие истовремено ми звучат и смешно и чудно.

    Повратничкиoт Wonky е навистина одличен албум на кој Orbital навистина звучат освежено.

    – За да продолжиме да го работиме ова ни беше потребна нова музика во нашиот сет. Пред две години снимивме две песни за еден сингл, кои веднаш ги ставивме на плејлистата. Тогаш Фил предложи да направиме уште. Кога ќе направиме албум, тогаш тој ќе помогне да се промовираат живите настапи. Сега се такви работите, а некогаш беше обратно. Тоа е исто така многу интересно, бидејќи дава поинаков агол на гледање. Ние бевме бенд кој снима албуми и на тој начин заработувавме преку концертите со кои го промовиравме албумот. Сега албумите не се важни. Тие се во основа материјал за живиот настап. Се што е таму се базира на „сакам ова да го свирам во живо и дали би сакал да го изведувам во живо“. Тоа е тоа што ја исполнува нивната намена. Имаме нумери кои сеуште не сме ги изведувале во живо, во смисла дека се побавни. Ми се допаѓаат, но сеуште не сме пробале како звучат на концерти. Тие може да се појават на листата за една година. Тоа беше концептот позади тоа издание, ако така сакаш, односно да звучи одлично во живо. Овој албум беше добра насока во која се упативме, бидејќи навистина ги држи работите. Кога престанавме да работиме, добивме поинаква перспектива за тоа што го правиме. Се вративме кај музичките инструменти кои ги сакавме односно големите аналогни синтисајзери и престанавме да размислуваме за тоа што луѓето би очекувале. После две години настапи во живо знаевме дека многу од тие стари нумери на некој чуден начин сеуште функционираат во фестивалско опкружување. Ние не моравме да копираме, да слушаме  или да правиме работи кои не ни се допаѓаат туку имавме слобода да правиме како ние сакаме.

    Дали кога ги снимате албумите размислувате како тие ќе звучат кога се слушаат во кола, во дневна соба, на стадион?

    – Па, размислувам само како тоа звучи во живо. За албумот размислувам како една целина. Најчесто го преслушувам на слушалки додека шетам наоколу или додека патувам со воз. Ако звучи добро во живо тогаш ќе звучи добро и во кола. Најчесто размислувавме како тоа ќе звучи во живо.

    Каков е вашиот работен однос со брат ви Фил Хартнол?

    – Тоа е интересна соработка. Јас никогаш не сум работел директно со него. Кога го пишувам мојот материјал, иако и тој пишува, обично заедно бираме што останува, а што не. Ако на обајцата ни се допадне нешто, тогаш тоа останува. Тој дава сугестии, зошто не го направиш ова вака, повеќе диско ритам и помалку од истото. Заедно ги продуцираме работите иако најголемиот дел од материјалот го пишувам јас. Тоа е начинот на кој се разви овој однос. Јас се побргу и побргу можам да пишувам музика, а тој не го прави тоа. Но, тој прави она што му одговара, го бара тоа што сака да го слушне. Неговата улога во сето ова е продукцијата.

    Ако на фестивалите нас публиката најмногу не привлекуваат хедлајнерите, што е тоа што хедлајнерите ги привлекува да учествуваат на фестивалите?

    – Да бидам искрен, идеме таму каде што ќе не поканат да настапиме. Ако некој сака, мене ќе ми биде драго да настапам каде било. Супер е да се настапува на места како што е Македонија, каде никогаш не сум бил. Обожувам да патувам. Тоа што открив е дека откако престанавме, после пет години пауза откривме дека нема да настапуваме во Германија, Франција, Скандинавија. Пред да прекинеме со бендот бевме неколку пати во Грција и еднаш во Бугарија. Никогаш не настапувавме во Источна Европа. Сега сме тука. Почнавме да доаѓаме во јужните делови од Европа што е многу интересно, бидејќи е сосема поинаква област. Не знам зошто и како, но во последните пет години некои комуникации се отворија и се повеќе бендови доаѓаат тука.

  • “Carnaval Latino” првпат во Турција

    Паркот „Кучукчифтлик“ во Истанбул ова лето ќе биде домаќин на најживописниот и најзабавниот фестивал. На првиот латино фестивал, кој ќе се оддржи на 11 јули ќе настапат легендарните групи и уметници: Orquesta Buena Vista Social Club & Omara Portuondo, Bebe, Luis Ernesto Gomez & La Descarga.
    Кралицата на латино музиката Omara Portuondo оваа година одбележува 60-годишнината од својата музичка кариера. Искуството кое го има зад себе и спомените ќе ги сподели со своите фанови во, како што вели таа, еден од нејзините најомилени градови, Истанбул. Omara Portuondo ќе биде придружувана од фантастичните Buena Vista Social Club. Токму оваа група, која е добитник на повеќе Греми награди, е главен „виновник“ за популарноста на латино музиката низ целиот свет.
    Позната по уникатниот глас и моќната изведба, латино ѕвездата Bebe ќе претставува посебно изненадување за нејзините фанови во Турција. Таа првпат е во Истанбул. Најзините спотови на Јутјуб имаат по три милиони кликови. Лубителите на латино музиката ќе имаат шанси да се забавуваат и танцуваат во ритамот на “Carnaval Latino”.

    Цена на билетите по категории:
    Делукс категорија – 265 лири
    Прва категорија – 165 лири
    Втора категорија – 133 лири
    Трета категорија – 99 лири
    Четврта категорија – 78 лири
    Напомена: една турска лира = 0.45 евра
    Билетите можете да ги купите на веб страницата: http://www.biletix.com/anasayfa/TURKIYE/en