Balkon3

Category: На Балкон

  • Од Балкон за Балкон 3 (фото конкурс на Балкон 3)

    Почитувани читатели,

    Летото помина, но сигурни сме дека во вашите фото-архиви ќе останат стотици или можеби и илјадници фотографии, кои ќе ве потсетуваат на него. Обично најпопуларни се оние, познати како „фотографии со поглед“, кои може да се најдат на речиси сечиј фејсбук профил. Токму затоа Балкон 3 одлучи да организира фото конкурс, на кој можат да учествуваат сите наши читатели. Не е потребно фотографијата да биде професионална. Слободно испратете мотиви и сцени кои сте ги „уловиле“ со вашиот фото апарат, телефон, таблет…

    Сепак за да учествувате на нашиот конкурс, има и неколку правила: фотографијата мора да е направена од балкон, тераса, веранда, чардак…, треба да има летен мотив и да е направена во Македонија, Турција или Грција.

    Фотографиите можете да ги постирате на нашата Фејсбук страница: http://www.facebook.com/pages/Balkon3/200547633362441?ref=hl или да ги испратите на info@localhost/balkon3-multisite со назнака „за фото конкурс“. Под фотографијата напишете го името на авторот и местото каде што е направена.

    Авторот на фотографијата која ќе добие најголем број „лајкови“ до затворањето на конкурсот, како награда ќе ја добие книгата Pablo Picasso (Confidential Concepts), која ја обезбедува издавачката куќа „Икона“.

  • Уникатни поединци со големо срце

    За реалната вклученост во општеството на лицата со попреченост, треба постојано да се подигнува јавната свест во заедницата. За таа цел на плоштадот Македонија се одржа хуманитарна манифестација.

    Настанот беше дел од проектот „Еднаков пристап за лицата со инвалидност, хендикеп, попреченост низ услужно учење“, во организација на Македонско-американската алумни асоцијација. Учествуваа лица со посебни потреби, но талентирани за пеење, сликање, спорт…

    Балкон 3 низ фотографии ви ја пренесува атмосферата на плоштадот:

    Желба, упорност, решителност
    Најмалите со музика и игра за еднакви права на лицата со хендикеп
    Свест за нивно гарантирање и унапредување
    Амбасадорот на САД Пол Волерс и златната параолимпијка од Лондон Оливера Наковска Бикова..                                                             Волерс: `Се радувам за Вашиот успех. Вие сте пример и мотивација за сите граѓани на Македонија`.
    Маја Иванова, сопруга на претседателот на Р. Македонија Ѓорѓе Иванов:                                                                                                                                                         `Треба да се фокусираме на нивната личност, а не на нивниот недостаток`..
    Амбасадорот Волерс со задоволство поразговара со присутните
    Најголемите поддржувачи на проектот,  Иванова и амбасадорот Волерс
    Аплауз за учесниците на манифестацијата
    Иванова внимателно ја следи младата уметничка
    Природа…

    Фото: Хусамедин Гина

  • Еминону – еден друг свет

    Најголемата туристичка атракција на Истанбул. Центар на Османлиската империја, срцето на Истанбул. Поранешен главен град на Источен Рим и Византија.

    Преку ден брои над 2 милиони жители велат луѓето со кои разговаравме, навечер бројката се намалувало на само 30 илјади. Нејзините улици навечер се осамени и тивки. Еминону е срцето на трговијата. Облакодерите, големите трговски центри не успеваат да му го одземат овој епитет кој трае 1500 години без прекин. На историското место нема што нема, улични продавачи од Африка, пристаништа, бродови за премин во Азија, џамии, и секако сендвич со риба.

    Балкон 3, преку фотографии ќе ви ја пренесе приказната за еден поинаков свет..

    Центар на трговијата, улични продавачи од цел свет
    Еминону, еден поинаков свет
    Новата Џамија – Изградена во 1597 година, преставува последен пример на големите џамии изградени од страна на Отоманските султани.
    Мостот Галата – Горе рибари, доле рибни ресторани
    Една од безбројните мали и тесни улички
    Патокази на секаде, не можете ништо да промашите
    Животот е тежок, и на стари години мора да се работи
    Бројаниците се најбарани
    За една лира можете да купите пченица за дивите гулаби кои се сместени во Новата Џамија, бабичката се срамеше од фотоапаратот на Балкон3:)
    Мало детенце ги брка гулабите:)
    Дивите гулаби одмараат на вертикалниот ѕид на џамијата
    Рибари и трски, долгогодишен имиџ на мостот Галата
    Туристите со внимание ги следат рибарите
    Изглед на кајчето каде што се пече риба
    Риба сендвич, најдобар истанбулски вкус

    Фото: Хусамедин Гина

  • „Силеџија“ – вистинска приказна од нашето соседство

    „Силеџија“ – вистинска приказна од нашето соседство

    Насилството меѓу децата и тинејџерите од училиштата и улиците се префрли на социјалните мрежи. Интернетот стана простор за задевање, заплашување и исмевање. Токму оваа проблематика е тема на 4-минутниот анимиран филм „Силеџија“, развиен од страна на фондацијата „Метаморфозис“, во рамките на проектот „Приватност на интернет на лесен начин“.Филмот е наменет за тинејџери и има верзии на шест јазици: македонски, албански, англиски, турски, ромски и француски јазик. За идејата за филмот „Силеџија“, но и за сајбернасилството како појава која зема се поголем замав меѓу младите, разговаравме со Ирина Шумадиева, проект координатор во „Метаморфозис“.

    Колку приказната која е прикажана во филмот „Силеџија“ е честа појава во реалноста? Дали може да се направи некаква споредба помеѓу Македонија и другите земји од регионот со земјите од Западна Европа и САД?

    – Приказната е всушност базирана на вистински случки за кои сме слушале од самите ученици за време на средбите со нив кога обично разговараме на овие и други теми кои се однесуваат на нивната безбедност на интернет. Тоа е всушност едно типично сценарио, кое во реалноста веројатно би изгледало уште пострашно. Оваа приказна има среќен крај, за да биде истовремено и реална и поучна, односно таа го прикажува препорачаното сценарио по кое треба да се води жртвата доколку се најде во ваква ситуација. Во реалноста за жал, само 20-30% кажуваат дека воопшто биле жртва на сајбернасилство (Брошура за сајбернасилство: http://crisp.org.mk/component/option,com_docman/task,doc_details/gid,59/Itemid,38/lang,mk/).

    Оваа појава не е нешто што е во релација со територијалната поделба на Земјата. За среќа, овде во Македонија навреме го покренавме ова прашање, работевме со деца, со наставници и со родители, па делувавме на развојот на свеста. На некој начин, ја пресретнавме појавата додека уште беше во рана фаза. Во светски рамки пак, имало случаи со катастрофални последици, кои ги воделе жртвите во состојба на сериозна повлеченост од средината, тешка депресија, па дури и нагон за самоубиство.

    Многумина ќе се сетат на детето од Војна на ѕвездите кое се снимало во училиштето додека репродуцирало сцена од Војна на ѕвездите, мавтајќи со палка за голф во улога на меч. Откако неговите пријатели го откриле видеото и го поставиле на интернет, тоа брзо се рашири, со избројани 900 милиони прегледи во периодот од 2003 до 2006 година. И тоа, зборуваме за ерата пред појавата на Јутјуб во 2005. Толку многу прегледи, коментари и ремикси се произлезени, што младината заборава дека додека исмева некого и си го прави животот поинтересен, всушност уништува нечиј друг. Тогаш, момчето по име Гајслин Раза мораше да го заврши своето образование во психијатриска установа, а случајот познат оригинално како „The Star Wars Kid“ е феномен и прв случај на масовно консумирано онлајн видео, како и најсилно нарушување на приватноста на интернет забележано во новата ера.

    Дали главната причина за растот на сајбер насилството може да се лоцира во брзиот подем на социјалните мрежи и масовната „зависност“ на младите од нив?

    – Секако дека има големо влијание. Имено, ако некое дете е навредувано или исмевано на Фејсбук, а притоа тоа ретко кој го чита, проблемот би бил помал, но знаејќи ја моќта на социјалните мрежи во однос на брзото ширење на содржините кои се споделуваат преку нив, како и фактот дека имаат голем број корисници, ја прави работата далеку посериозна. Но, тука мора да се додаде и фактот дека голем број деца доста рано и недозволено (под дозволената возрасна граница) стануваат корисници на социјалните мрежи, без да бидат надгледувани за тоа од нивните родители или наставници. Исто така, мобилните телефони кои се веќе во сопственост на 90% од децата кои ги посетуваат погорните одделенија во основно училиште (според мини-истражување на Метаморфозис) додаваат масло на огнот. Сајбернасилството преку интернет се одвива паралелно и интензивно и преку мобилен телефон.

    Дали во Македонија има некаква статистика за случаи на сајбер насилство и дали постои законска регулатива за спречување на ваквата појава и санкционирање на насилниците?

    – Секако дека постојат случаи на сајбернасилство и во нашата земја. Некои од нив се евидентирани од Дирекцијата за заштита на личните податоци и случаите се пренесени до јавноста преку медиумите и преку веб-сајтот crisp.org.mk. Сајбернасилството во некои случаи е тешко да се докаже, но со материјални докази, може да се изведе правдата на виделина.

    Дали почести жртви на сајбер насилство се момчињата или девојчињата? Дали има одредена возрасна група каде оваа појава е најчеста?

    – Жртви можат да бидат и момчињата и девојчињата подеднакво, со тоа што според некои статистики, женските почесто ги пријавуваат ваквите случаи. Најчесто оваа појава се случува помеѓу врсници на возраст 12-17 години, но не е исклучена појавата и надвор од оваа возрасна рамка (Податоци од 2012: http://www.covenanteyes.com/2012/01/17/bullying-statistics-fast-facts-about-cyberbullying/).

    Што може да преземат жртвите на сајбер насилство за да се заштитат?

    – Прво и основно не треба да молчат. Треба да ги известат родителите, а потоа заедно со нив да ги посетат одговорните во училиштето доколку се работи за случај во кој е вклучен соученик или повеќе соученици. Доколку се работи за некаква форма на нарушување на приватноста на интернет, можат заедно да се обратат до Дирекцијата за заштита на личните податоци, а за потешки случаи, треба да се контактира и полицијата. Она што е најважно во ваквите случаи е да не се одговара на сајбернасилството со насилство, да се пријави несоодветно однесување и да се чуваат сите докази на злоупотреба на приватноста на жртвата и нејзиниот углед (имејл пораки, коментари, СМС-пораки, видеосодржини, фотомонтажи и сл.).

    Мирко Трајановски

  • Туфахија – ги воодушевува и најпробирливите!

    Кој не пробал туфахија, омилениот десерт во босанската кујна, мора во најскоро време да проба за да не испушти еден од најубавите десерти, со вкус да се растопиш од милина кога ќе пробаш. Балкон3 тоа нема да го дозволи и затоа ви претставуваме одличен рецепт за да направите туфахија во домашни услови, а дека по неговата примена во практика добивате еден од највкусните производи гарантира потписникот на овој рецепт.

    За пет туфахии е потребно:

    Пет јаболки делишес

    300 грама шеќер

    500 мл вода

    250 грама слатка павлака

    100 грама ореви

    50 грама бадеми

    1 (еден) ванилин шеќер

    малку лимонов сок

    Подготовка:

    Во еден сад ставаме половина литар вода, 300 грама шеќер и малку ванилин шеќер и ги ставаме да на рингла да зовријат и да се сварат додека се добие компактна маса.

    Во јаболките ја длабиме средината со семките, потоа ги лупиме и ги ставаме во садот со водата и шеќерот во кој ги вариме десет до 15 минути. После тоа, јаболките ги ладиме околу половина час.

    За тоа време ја правиме смесата за полнење на јаболките, односно со слатката павлака ги мешаме мелените ореви и бадеми додека не добиеме компактна смеса. Во неа ставаме и малку лимонов сок.

    Потоа изладените јаболки ги полниме со смесата, а на врвот ги украсуваме со остатокот на филот и слатката павлака, а може да се стави и цреша или парче лимон на врвот. Потоа ги ставаме една по една во посебен помал но длабок сад, во кој на дното истураме околу два прста од водата во која се вареа јаболките за дополнително да впијат од сокот.

    Прекрасните туфахии потоа се подготвени за послужување. За оние кои сметаат дека е енергетска бомба гарантираме дека тоа барем нема да го почувствуваат при јадењето, а за помалку калории, може да се стави и помалку шеќер. Уживајте:)

    (М.Ч.)

  • Аланија – место каде што сонцето се насмевнува

    Аланија – место каде што сонцето се насмевнува

    Аланија се потпира на уникатните висорамнини на планината Торос. Има прекрасни плажи со сино знаме и истовремено ги задоволува желбите не тие што се заинтересирани за историјата. Тие пак што ја сакаат природата се восхитиваат на убавините. Жителите на Аланија својот роден крај го нарекуваат „Место каде што сонцето се насмевнува“. Аланија денес веќе е Град кандидат за листата на светско наследство на УНЕСКО. Јас лично ја имав таа среќа да живеам една година во тој рај.

    Аланија живее 24 часа. Преку ден море, сонце, песок, уживање во шопинг, диско од ноќ до зори, или поточно кажано, ако сакате неограничена забава на шанк, вие сте на вистинското место. Сместувањето никогаш нема да ви претставува проблем. Од самиот влез на Аланија, па се до излезот од градот има безброј хотели, апартмани и хостели за сечиј буџет.

    Средовечните туристи кои не сакаат големи гужви и пеколно сонце, за одмор во Аланја претежно ги избираат месеците, мај, јуни, семтември и октомври. И кога е сончево, во градот ненадејно може да врне дожд. Во тој момент немојте да помислите дека одморот ви е упропастен. Мештаните и редовните гости знаат дека за еден час повторно ќе изгрее сонце.

    Аланија е едно од ретките туристички места кое нуди шестмесечно уживање во морето, а 300 дена ви овозможува да ја чуствувате топлината на сонцето. Аланија е идеално место за џип и сафари ентузијасти. Сепак ако сакате море, сонце и песок, тука е Клеопатра, најпопуларната плажа во Аланија.

    Според една легенда, за време на патувањето по Медитеранот, кралицата на Египет, Клеопатра токму во Аланија влегла во море. Карактеристика на заливот Клеопатра е во тоа што има чиста и плитка вода. Секако не смее да се заборави и плажата Инџекум (ситен песок), каде песокот со златно – жолта боја не се лепи на телото. Морето не е длабоко, плажата е особено идеална за деца кои учат да пливаат. Реката Алара која се наоѓа во градот е место за љубителите на рафтингот.

    Да не ги заборавиме музеите. Во градот има четири музеи. Највредно дело е статуата на Херакле, која се наоѓа во Археолошкиот музеј. За Аланија може да се каже дека е и град на пештерите. Без разлика дали сте или не сте заинтересирани за нив, ќе бидете воодушевени од таинствениот свет на копнените и морските пештери. Пештерата Дамлаташ е позната по волшебната убавина на сталактитите и воздухот кој добро им делува на тие што страдаат од астма. Покрај тоа на планината Џабал-и Реис, 12 километри источно од Аланија, на надморска висина од 1649 метри се ноаѓа и пештерата Дим, втора по големина во Турција. Пиратската пештера е позната по легендата дека има таен пат кој излегува на Калето во Аланија и до не се оди само со кајче. Фосфорната пештера, која во текот на ноќта сјае од одразот на зраците не месечината, е морска пештера која дефинитивно треба да биде на вашата листа за посети.

    Покрај тоа, тука мораме да го споменеме и неверојатниот панорамски поглед од Калето во Аланија, кое се наоѓа на полустров и е изградено во 1221 година од страна на Селџукскиот султан, Алајдин Кејкубат. Таму растат 16 ендемични растенија. На патот кон калето и пристаништето има кафулиња и ресторани. Калето е отворено за сообраќај. Пеш можете да стигнете за еден час, но на температури од 35-40 степени тоа не е воопшто лесна мисија, но вреди, за да можете да ги видите убавините по должината на патот.

    Симболот на градот, Кизилкуле (Црвена кула) се наоѓа на пристаништето. Осумаголниот објект е изграден во 13 век од страна на Селџуците. За време на изградбата после одредена висина било многу тешко да се подигаат камените блокови, затоа горниот дел е направен од црвени тули, од тука доаѓа и името Црвена кула. Во 1979 година првиот кат е претворена во Етнографски музеј.

    Аланија е единствен град во Турција каде што има велосипедски автомати (за изнајмување велосипеди). Бананата која расте во Аланија е позната низ целата земја. Од влезот до излезот на Аланија можете да ги видите стаклените градини. Имам добра вест и за љубителите на шопингот. Во центарот на градот има златари, бутици, продавници за чевли и ташни, продавници за кожа кои нудат неограничен број на модели, дуќани за подароци и ќилими. Руските туристи се најчестите посетители на продавниците за кожа.

    Оние кои не можат да го поднесат пеколното време, спас можат да побараат во кањонот Сападере. Се наоѓа на 40 километри од Аланија, а е долг 750 метри. На самиот влез има водопад кој се влева во природен базен.

    Немојте да ја напуштите оваа природна убавина пред да ја посетите воденицата во селото, работилницата за ткаење на свила и секако пред да го пробате вкусот на пастрмката. Во хотелите и рестораните е мошне лесно да се најдат вкусни јадења од интернационалната кујна. Се разбира препорачувам да ги пробате уникатните домашни вкусови на Аланија.

    Градот има пристап од воздух, копно и море. Аеродромите во Анталија и Газипаша се отворени. Во центарот на градот има пристаниште за големи бродови и за јахти.

    Околу 15.000 странци преферираат да живеат во Аланија во текот на целата година и поради тоа во градот покрај на турски јазик, активно се говори и на англиски, германски и други јазици. Аланија, градот со илјадници години стара историја, со мешавина на култури од Медитеранот и Анадолија, со својата архитектура ги привлекува своите гости, а секако тука е и сонцето кое се несмевнува.

    Гулшах Џенгиз

  • Три грчки плажи меѓу десетте најубави во Европа

    Плажите Егремни на островот Лефкада, Навагио на Закинтос и Елафониси на Крит се на листата десет најубави плажи во Европа, според читателите на еден од најпопуларните турситички портали во светот, Tripadvisor (http://www.tripadvisor.co.uk/InfoCenter-a_ctr.breathtakingbeachesEUR).

    Егремни е прекрасна плажа лоцирана на јужниот дел на јонскиот остров Лефкада и е оддалечена околу 30 километри од главниот град Лефкас. Долгата бела песочна плажа, над која се издигнуваат карпести гребени, и кристално чистата тиркизна морска вода измамуваат воздишките и од најпребирливите туристи. Сепак, не е лесно да се ужива во убавините на Егремни. Паркингот е лоциран на надморска виосчина од околу 150 метри, а за да се стигне до плажата треба да се спуштат точно 347 скалила. Доколку ја посетите плажата Егремни, убаво одморете и освежете се во морето и во некој од баровите, затоа што оние кои веќе биле, велат дека качувањето нагоре е многу понапорно од спуштањето по скалилата 🙂

    Навагио или плажата на насуканиот брод е најпрепознатливото и нафотографирано место на јонскиот остров Закинтос. Голема заслуга за овие епитети имаат остатоците од бродот, кој како буквално да излегува од песокот. Приказната, која датира од 1983 година, вели дека станува збор за брод на кој се шверцувале цигари. Шверцерите обидувајќи се да избегаат од грчката морнарица го насукале бродот меѓу карпите на островот Закинтос. До рајските убавини на плажата, позната и како „заливот на шверцерите“, може да се дојде единствено со бротчињата кои на секој 30 минути тргнуваат од малото пристаниште Порто Вроми.

    Елафониси е всушност мало островче, поврзано со Крит со плиток гребен, кој може лесно да се помине кога морето е мирно. Елафониси или „островот на еленот“ има прекрасна плажа со розев корален песок и чиста сина вода. Ова возбудливо место долго време беше диво и напуштено, но од година во година е се попопуларно меѓу туристите. До Елафониси може да се дојде со автомобил од селото Вати или со бротчињата кои поаѓаат од селото Палеохора.

    На листата на Tripadvisor на десет европски плажи кои оставаат без здив се најдоа уште по две плажи од Шпанија и Италија, како и по една плажа од Хрватска, Турција и Португалија.

  • ДЕВОЈКИНА КУЛА – БОСФОРСКИОТ БИСЕР

    ДЕВОЈКИНА КУЛА – БОСФОРСКИОТ БИСЕР

    Историската Девојкина кула, или Леандрова кула е еден од симболите на Истанбул и претставува олицетворение на тајните на водата – љубовта и митот. Како едно од најромантичните и најмистериозните места во Истанбул, малата кула била изградена на карпа на влезот на Босфорот. Кулата ја има задржано оригиналната фасада и сега служи како ресторан и платформа за разгледување.

    Кога ќе се вратите од Истанбул, пријателите сигурно ќе ве прашаат „Што виде во Истанбул, каде прошета?“ Секако дека вашата приказна треба да почне со Девојкината кула, најромантичното и најмистериозното место во Истанбул, особено ако некој пред тоа ви ги раскажал легендите за кулата…

    Болката на адмиралот

    Една од најраните легенди за кулата припаѓа на Византиското време. Според оваа легенда, кралството на Атина за да го заштити Истанбул од можниот напад на македонскиот крал Филип, под командата на адмиралот Харес испраќа 40 бродови. Во тоа време починала Дамалис, сопругата на Харес. Харес многу ја сакал сопруга, така што ја закопал во гроб, направен на една од тие карпи…

    Љубовта на Леандрос

    Според една друга легенда, некој млад човек по име Леандрос во кулата сретнал некоја девојка и се заљубил во неа. Тој за да се сретне со девојката, секоја вечер пливал од спротивниот брег до кулата. Девојката за да му го осветли патот на својот сакан, врз карпите палела оган. Една бурна ноќ, огнот на младата девојка згаснува. Леандрос не можел да го најде патот до карпите и се удавил во ладните и темни води на Босфорот. Девојката не можела да ја преболи смртта на својот љубовник и си го одземала животот.

    Змијата и смртта

    Уште една друга легенда од Византискиот период има трагичен крај, исто како и грчката античка приказна. Бајачките му рекле на кралот дека неговата ќерка ќе умре од каснување на змија. Кралот за да ја спаси својата ќерка, изградил куќа на карпите во близината на кулата, и таму ја затворил својата ќерка. Но, еден млад офицер се заљубил во царевата ќерка. Еден ден офицерот, подготвил букет за да и го подари на младата принцеза. Змијата се сокрила во букетот, ја каснала несреќната принцеза и таа умрела.

    Еден „стар“ пријател

    Кога ќе се издвојат легендите, и кога ќе се земат во предвид доказите и конкретните информации може да се каже дека Девојкината кула, изградена од човечка рака, датира од XII век. Според евиденцијата, византискиот император Мануел Комненос, во делот на Босфорот која што гледа на страната на Мраморното Море изградил две одбранбени кули. Едната кула е денешната Девојкина кула, а другата кула се наоѓа на брегот Сарајбурну. Според информациите, помеѓу двете кули се протегал ланец за да се пресретнат шверцерите кои патувале по морето.

    Последното голема реновирање на кулата во Османлискиот период е извршено во времето на Махмут II во периодот 1832-1833 година. Со тоа реновирање кулата ја добива сегашната форма. Тоа е документирано и со натписот. Внатрешниот дел на кулата во 1943 година е опкружен со бетон. Кулата во 1959 година ја презема војската и одреден период се користела како радарска станица.

    Новата кула

    Долги години Девојкината кула останала сама во средината на морето. Потоа кулата била обновена од страна на приватен бизнисмен и долго време била дадена под ќирија. Екипата која работела на реставрацијата истражувала по универзитетските архиви, библиотеки, архивски документи, гравури, стари фотографии, усмени и писмени искази. Сите информации до кои стигнале ги оцениле поединечно и ги земале предвид при реставрацијата. Во текот на процесот на реставрацијата биле откопани историски наоди кои претходно не биле ниту предвидени. По долго време луѓето првпат стапнале на кулата и имале прилика одблиску да ја видат и да ја допрат.

    Уживајте во Девојкината кула

    По завршувањето на реставрацијата кулата почнала да работи како ресторан. Девојкината кула освен понеделник, може да ја посетите секој ден од 12:00 до 19:00 часот. Во периодот од 20:00 до 01:00 часот служи како ресторан. До кулата можете да стигнете со моторни бродчиња од Салаџак, Кабаташ и Ортакој.

    Хусамедин Гина

  • СЕФЕРИХИСАР – ТИВОК ГРАД (Cittaslow)

    Сакате да летувате во Турција, но истовремено сакате тивко и мирно место. Балкон 3 ви нуди прекрасна алтернатива. Повелете во Сеферихисар.

    10:00 часот наутро. Место Истанбул.

    Патуваме за Сеферихисар, главниот град на „тивките“ градови во Турција. Од Истанбул до Сеферихисар во текот на летото само две фирми имаат директна линија. Во текот на зимата се патува преку Измир. За тие што мислат да патуваат со автобус патот е следниот. Од Ескихисар до Јалова се стигнува со ферибот, потоа следува автобуската станица во Бурса, пауза за ручек во Сусурлук, посета на Акхисар, земјата на маслинките, а во 18:30 стигнувате на автобуската станица во Измир. Од Измир до Сеферихисар, пејсажот е страствен, патиштата се празни.

    Конечно во 19:20 пристигнувате во Сеферихисар. Туристите најчесто ја посетуваат областа од мај до септември. Покрај тоа, Сеферихисар е место каде што се снимале и голем број од популарните телевизиски сериии.

    Следното утро започнуваме да го истражуваме градот. Првата дестинација ни е калето „Сигачик“. На самиот влез покрај синото море се наоѓа калето Сигачик кое датира од времето на Сулејман Величествениот. Исто така, тука може да се забележат пристаништето за јахти, рибните ресторани, една огромна фигура на Полжав (тивок град) и бистата на Ататурк.

    За ентузијастите кои сакаат да ја видат подводната убавина, да нуркаат и за тие што сакаат да ловат риби со копје се организираат патувања до другите заливи.

    Еден ден во текот на неделата, во Сигачик се поставува пазар каде што се продаваат локалните занаетчиски производи. Задоволство е да се видат жените кои учествуваат во трговијата на активен начин. Од тука продолжувам кон улиците на Калето.

    Во калето влегуваме преку една голема дрвена врата. Веднаш на влезот се среќавате со тесните улички, едноспратни и двоспратните куќи изградени од ќерпич наредени една до друга.

    Можеби е од топлото време, но во местото можам да забележам само неколку бабички кои со тажни и осамени очи гледаат надвор од ниските прозорци, или пак наведнати бабички, кои се обидуваат да чистат пред вратата на ќуката… Се прашувам, каде се децата? И колку е прифатливо сами да ја водат борбата за живот, без никаква помош. Sе приближувам до една бабичка и ја поздравувам. Кого барате ми вели бабичката со сини очи. Се чуствува заморот од годините, според мојата претпоставка, бабата е некаде на околу 80-годишна возраст.

    Не слуша добро, буквално се довикуваме меѓу себе. И велам дека сум турист и дека сум дојдена од Истанбул за да го прошетам местото. Бабичката ми вели, добро си направила ќерко… „Во калето има два главни патишта, ќерко. Било од кој пат да одиш, на крајот е излезот од калето, а пред тебе ќе се појави морето. Ако излезеш од вратата и се искачиш нагоре по скалите ќе го видиш прекрасниот пејсаж на Сигачик.“

    И се заблагодарив на бабата за објаснувањето, но срцето не ми дозволуваше да си заминам. Како да копнеев за муабет со бабичката. Иако тешко се движеше ме придружи два – три чекори, не можев да оддолеам и ја прашав. „Бабичке, сама ли живееш тука? Немаш ли никого?“ Наидов на една тажна приказна. Бабичката по потекло била од Измир, мајката ја изгубила на многу рана возраст, починала на 40-години. Шест месеци подоцна татко и се оженил со друга жена, а нејзе на само 15- годишна возраст ја омажил за некој човек на возраст од 30 години, кој никогаш пред тоа не го видела. Таа во Сеферихисар дошла како „дете невеста“. Од бракот има син и ќерка, синот живее во Истанбул, ќерка и во Измир, а мажот и починал.

    Би сакала да седнам и да ја слушам со денови, но има доста места што треба да се посетат. Се збогувавме, а јас продолжив за да ја посетам историската џамија во Сигачик.

    На ред е античкиот град Теос. Таму можете да одите со такси или пак со свој автомобил, потребни ви се 15-20 минути. За жал во античкиот град веќе не можете да најдете историски споменици, голем број на статуи од лав и змија се украдени изминатите години. Сепак последните години ископувањата добиле интензитет и затоа веруваме дека еден ден повторно ќе можеме да ги видиме античките дела. Теос е едно од најстарите населени места во регионот, еден од 12-те јонски градови во областа, која прва го прифатила христијанството, и активен религиозен центар, каде што истовремено живееле пет светци.

    Старите куќи и бетонските згради кои се наоѓаат во центарот, му даваат живот на градот. Во центарот како симбол на „Тивок град“, има статуа на полжав. Како да ве поздравува и како да вели„Добродојдовте во мирниот свет“.

    Старата зграда на општината е пренаменета во селски пазар. Просторите се поделени на производителите, без надоместок. Влегувам внатре, има изложба на слики и ќерамички дела. Делата се со возбудлива убавина. За моја среќа тој ден беше пазарен ден. Производите се свежи и органски, не можам да оддолеам и ги полнам торбите.

    Следниот ден имав можност да се сретнам со успешниот и полн со визија, градоначалникот Тунч Сојер. Неговата најголема инвестиција е добивањето на етикатата за „Тивок Град“. Сеферихисар е првиот град од Турција кој е зачленет во таа меѓународна заедница. Моментално во Турција има десет града со етикетета „Тивок град“.

    Остатокот од денот го поминав на хотелската плажа, дуваше тивко ветренце, ги слушав звуците на брановите, уживав во топлото егејско сонце. Навечер во 22 часот, од централниот автобуски терминал започна моето патување за враќање назад во Истанбул.

    Ако еден ден патот ве однесе на Егејот, немојте да пропуштите да го посетите убавото гратче Сеферихисар. Госпопримството, природни убавини, прекрсаното море, златните плажи, сонцето, ветрот, историските убавини и популарните топли извори ве очекуваат.

    Гулшах Џенгиз

  • САД и Македонија во војна за најголемиот грав на светот

    Cook beans not war!

    Прашањето кој ќе свари повеќе грав , дали штипско Сарчиево или Пинсон во Алабама повеќе не е прашање само на спортски дух со цел да се биде подобар во натпреварот за правење на монструозниот котел во кој ќе се крчкаат неверојатни неколку тони грав. Ова е прашање на гордост и национално достоинство кое, според доброинформирани извори може да се пренесе и на државно ниво.

    Од каде оваа желба за грав? Старите жители на Сарчиево со кои разговаравме велат дека традицијата на правење добар грав трае со векови и веруваат дека токму гравот им ја дава нивната препознатлива остроумност, мудрост во донесување на секојдневните одлуки, долгото паметење, но и совршениот дигестивен систем.

    Казанот во Саричево во кој беше сварен гравот за Гинис

    Се почна пред многу години кога Сарчиевци и жителите на Пинсон Алабама, дознаа едни за други од Гинис. Од година в година борбата се разгоруваше, но скромните ресурси овозможуваа и скромна победа, со едвај неколку стотици килограми грав повеќе во казанот.

    Годинава жителите на Сарчиево ги засукаа ракавите, заштедија на други ресурси, лозјата останаа непрскани, нивите неизорани, а локалниот бизнисмен Д.С. великодушно помогна со сопствени средства за да му се зададе одлучувачки удар на противникот од кој нема да може со години да помисли на нов котел со грав. И така, добрите Сарчиевци, познати по својата упорност направија 5,5 тони грав, за речиси две илјади килограми повеќе од претходниот рекорд.

    Се чекаше ред за да се проба историскиот грав

    Молк во светот откако се прошири оваа вест. Засрамени веднеа глави дури и Мексиканците познати по своите безброј специјалитети од грав.

    Нацијата беше во исчекување дали претставникот на Гинис, господин Ловен Лангсдорф ќе го признае рекордот. Злобниците побараа да се докаже квалитетот на гравот, кој велат подеднакво е важен како и количината.

    Oчевидци велат дека тогаш се случи чудо пред кое и боговите замолчеа, а не пак Гинис.

    Огромен облак од метан се крена над Сарчиево, Штип и дел од источна Македонија, заканувајќи се по животот на се што лета… Поверодостоен доказ за квалитетот, признат според сите конвенции на Гинис не познава современата наука…

    За жал, екипата на Балкон3 не собра храброст да ја провери оваа информација, па ви раскажува она што други го кажуваа, но со голема сигурност ви тврдиме дека во околните села со денови не спиеле вознемирени од силните  грмотевици кои доаѓале од правец на Сарчиево…  5.5 тони грав…

    Д.Ч.