Balkon3

Category: На Балкон

  • Признание за Тео Ангелопулос во Атина, Солун и Лариса (24-30.01.2013)

    Грција одбележува една година од смртта  на овој голем филмски режисер и му оддава почест преку серија специјални прикажувања на сите негови дела во кината во трите најголеми градови во земјата.

    Филмската панорама ќе се прикажува во неколку кина и културни простори во Атина, во Ster Cinemas во Солун (населба Пилеа) и во Hatziyiannio Cultural Centre Auditorium во центарот на Лариса. Сите филмови имаат превод на англиски, освен  “The Hunters” (Ловци) кој е титлуван на француски.

     

    Тео Ангелопулос (роден 1935 во Атина) се сретна со “Вечноста” на 24ти јануари 2012 кога беше удрен од мотоцикл при една прошетка близу Пиреа, каде работеше на третиот филм од трилогијата започната со “The Weeping Meadow” (Расплаканата Ливада) во 2003. Проекциите во негова чест започнуваат токму на овој датум, а во исто време ќе се одржи помен на главните атински гробишта каде беше погребан минатата година.

    Ангелопулос се смета за еден од водечките современи европски кинематографи, секако е најпознатиот грчки филмски режисер кој има добиено безброј награди во текот на неговата долга и плодна кариера.

    Блескав момент во неговата кариера, Златна Палма во Кан “Eternity and a day” (Вечност и еден ден), 1998

    На свој специфичен начин користеше “маглива” природа како симбол на трауматични политички настани и нивното влијание на поделените општества. Неговата порака одразуваше став на борба против неправдата, бидејќи ја имаше болно искусено за време на Грчката Граѓанска Војна (1944 – 1949) и нејзините долготрајни последици, Студената Војна и потоа Железната Завеса која се спушти долж северните граници на Грција.

    The suspended step of the Stork (Бавниот чекор на штркот)

    Регионот на западна Македонија во Грција, а особено градот Лерин, беше негово омилено место за снимање на филмови кои добиваа меѓународни награди, како што се “The Bee-Keeper” (Пчеларот),1986, “Landscape in the Mist” (Пејсаж во магла),1988, “The suspended step of the stork” (Бавниот чекор на штркот),1991 and “Ulysses’ Glance” (Погледот на Улис),1995.

    Лерин (заднина за “The Bee-Keeper” – “Пчеларот”)

    Неговата работа беше збогатена преку долгорочната соработка со италијанскиот романописец, сценарист и поет Тонино Гуера, исклучителниот директор на фотографија Јоргос Арвантис и брилијантната композиторка Елени Караиндру.

    http://www.youtube.com/watch?feature=player_detailpage&v=wR0k-OxtQcQ

    Распоред на филмските проекции (сите во Атина, освен ако не е поинаку наведено):

    24/01/13 18:00 Days of ’36 (1972) Atlantis (Hall 2)

    24/01/13 19:20 & 22:20 Ulysses’ Gaze (1995) Cine Paradisos

    24/01/13 19:30 The Weeping Meadow (2003) Hatziyiannio Cultural Centre, Larissa

    24/01/13 19:45 & 22:30 The suspended step of the stork (1991) Gazarte

    24/01/13 20:00 The travelling players (1975) Titania Cinemax

    24/01/13 20:30 Voyage to Cythera (1983) Microcosmos

    24/01/13 20:30 Landscape in the mist (1988) Nana (Hall 3)

    24/01/13 21:00 The Hunters (1977) French Institute of Athens (“Teo Angelopoulos” auditorium)

    24/01/13 22:10 Dust of Time (2008) Ster Cinemas, Thessaloniki (Hall 5)

    24/01/13 22:30 Reconstruction (1970) Petit Palais

    24/01/13 22:40 The Bee-keeper (1986) Danaos (Hall 2)

    25/01/13 17:00 Athens, return to the Acropolis (short movie, 1980) Titania Cinemax

    25/01/13 17:00 The Broadcast (short movie, 1968) Titania Cinemax

    25/01/13 19:20 & 22:20 Ulysses’ gaze (1995) Cine Paradisos

    25/01/13 20:30 Voyage to Cythera (1983) Microcosmos

    25/01/13 22:00 Reconstruction (1970) Titania Cinemax

    25/01/13 22:10 Dust of Time (2008) Ster Cinemas, Thessaloniki

    26/01/13 12:00 The travelling players (1975) Titania Cinemax

    26/01/13 17:00 The Broadcast (short movie, 1968) Titania Cinemax

    26/01/13 17:00 Athens, return to the Acropolis (short movie, 1980) Titania Cinemax

    26/01/13 19:30 Megalexandros (1980) Teniothiki Lais

    26/01/13 21:30 Eternity and a Day (1998) Cine Paradisos

    26/01/13 22:00 Voyage to Cythera (1983) Titania Cinemax

    27/01/13 12:00 Megalexandros (1980) Titania Cinemax

    27/01/13 17:00 The Broadcast (short movie, 1968) Titania Cinemax

    27/01/13 17:00 Athens, return to the Acropolis (short movie, 1980) Titania Cinemax

    27/01/13 21:30 Eternity and a Day (1998) Cine Paradisos

    28/01/13 20:00 The travelling players (1975) Cine Paradisos

    29/01/13 20:00 & 22:00 Reconstruction (1970) Cine Paradisos

    30/01/13 21:00 Voyage to Cythera (1983) Cine Paradisos

    Реконструкција (Reconstruction)

    Voyage to Cythera (Патување до Китера)

    За повеќе информации за Тео Ангелопулос, неговата биографија, филмографија и карактеристики:

    http://www.theoangelopoulos.com/main.htm

    Софија Николау

     

     

  • Од подрумите во Шутка до Зигет и Роскилде

    Од подрумите во Шутка до Зигет и Роскилде

    Интервју со Шутка Рома Рап

    Студена зимска приквечерина во ромската населба Шутка во Скопје. Движејќи се со автомобилот низ тесните калливи улички, стигнавме до џамијата. Таму не пречека Фет Џо и пријателски не поздрави. Не поведе меѓу куќите со разнобојни фасади и не внесе во една подрумска просторија. Нашите сетила за слух ги освои весела ромска мелодија. Звуците на труба, саксофон, тарабука, виолина, придружени од жестоки хип хоп рими ја исполнуваа просторијата. Членовите на веселата музичка дружина Шутка Рома Рап се подготвуваа за претстојните концерти во Скопје. Мендо (саксофон и кларинет), Даде (бас гитара), Ице (виолина), Ајнур (труба), Меко (тапани), Туркан (тарабука) и раперите Фет Џо, Ал-Алион, Кеј Уан, Нусрет, Мали и Таки со задоволство ја раскажуваат својата музичка приказна. Зад себе имаат еден албум „I Sutka Tani Mo Than“ („Шутка, моето родно место“) и голем број концертни настапи низ цела Европа. Особено се горди што биле дел од големите фестивали „Зигет“ во Унгарија и „Роскилде“ во Данска. Скромно велат дека имаат желба со нивната оригинална музика да го освојат светот.

    Балкон 3

     

     

     

  • Србија два пати слави Нова година

    Во Србија на 1 јануари не пристигнува Новата година. Ако секаде во светот со големи фанфари на 31 декември се испраќа старата година и со насмевки, бакнежи и прегратки меѓу најблиските се дочекува новата, во Србија тоа како да не е случај. И во оваа земја вечерта на 31 декември, како и секаде во светот, сите гласно одборјуваат и извикуваат „10 ,9 ,8 ,7 ,6 ,5 ,4 ,3 , 2 ,1 , среќна Нова година!“.

    Но, сепак, дел од српските граѓани би кажале дека, 1 јануари е само формалност, колку да се биде дел од глобалните трендови кои се немилосрдни кон традицијата. А традицијата во Србија вели дека старата година не си заминува на 1 јануари. Многумина ги чуваат и старите календари по овој датум чекајќи да дојде 14 јануари кога ја слават таканаречената Српска нова година или пак како што е позната во Македонија-Стара нова година. За Србите токму на тој ден започнува првиот ден од годината, па деновиве забрзано се подготвуваат, купуваат намирници, ја штелуваат пиротехниката, ги „светнуваат“ домовите во очекување на гости.

    Всушност на 14 јануари многу православни народи ја дочекуваат Новата година. Ако по Грегоријанскиот календар дента е 14 јануари, според стариот Јулијански календар тогаш всушност е 1 јануари односно првиот ден од годината. На Балканот овој ден покрај во Србија се слави и во Македонија, во Црна Гора, а и во делови на БиХ и во Хрватска. Листата ја надополнуваат Русија, Белорусија, Украина, Молдавија, Грузија… Но, и покрај тоа, на Балканот најзагреани за Старата нова година се Србите. Плоштадите во градовите во оваа земја се уште се украсени со новогодишни светилки и елки, а дел од нив се подготвуваат за организираните дочеци кои се спектакуларни исто како и за 1 јануари.

    Бранимир од Белград објаснува дека станува збор за традиција која се почитува иако во Србија Новата година се слави како и секаде во светот.  „И Српската нова година се одбележува со прослави, концерти на плоштадите, но пред се станува збор за традиција и посебност односно нешто што е наше и специфично, би рекол интимно“, објаснува белграѓанецот.

    Тој вели дека и телевизиската програма е прилагодена и се слична како онаа на Нова година, но, сепак признава дека голем дел од емисиите се всушност реприза од 1 јануари. „За мене и за останатите Срби славењето на Српската нова година е одржување на традицијата и покажување на една особеност, специфичност. Всушност во ова време кога животот е забрзан, динамичен и во време кога постои глобална хистерија за празниците ние имаме нешто автентично кое го славиме во кругот на најблиските“, додава Бранимир и на шега вели дека на 14 јануари се пука повеќе од оружје, за разлика од 1 јануари кога главна е пиротехниката односно петардите.

    Со него се согласува и Ивана (31) од Пирот, секако не за пукањето од оружје, туку за фактот дека Српската нова година е интимна прослава, во кругот на семејството.  „Иако еуфоријата е поголема за „стандардниот“ дочек на 31 јануари сепак Србите масовно, по традиција, ја слават и Српската нова година која се чека вечерта на 13 јануари. Сепак, тоа е многу поскромна прослава, главно во домашна атмосфера, со пријателите и семејството. Има и голем број на понуди за дочек во клубовите, на плоштадите, по рестораните… Колку се држиме до оваа традиција говор и фактот што Владата на Србија за прв пат предложи годинава 14 јануари да биде неработен ден“, вели Ивана. Таа на шега вели дека и менито е исто како за Нова година па некои само го подгреваат прасето кое им останало на 1 јануари. Како и да е, Србите, но и сите оние кои два пати ја дочекуваат новата година имаат двојна можност за забава, но пред се за дружење со најсаканите. Подобро е два пати да се слави отколку еднаш.

    Среќна Стара нова година!

  • На здравје, ба!

    Јас не пијам кафе, но нескромно, важам за добар кафе кувар, особено  за “турско” кафе. Но, овде во Сараево сите денот го започнуваат со “босанско” кафе. Во основа “турско” кафе, на кое од како ќе е готово, му се додава топла вода до врв на ѓезвето. Се вари најчесто во бакарно ѓезве. После моето првото кафе, после подолг период, денот веќе можеше да почне. Сонцетo беше со мене овие неколку дена додека бев во Сараево…

    Се спуштивме со мојот домакин и пријател Нихад, до Башчаршија да го пробам најубавиот бурек кој сум го пробал, но се изненадив од значењето на зборот бурек овде. Овде бурек е само со месо, се’ останато е пита: сирница(ако е со сирење), зељаница(ако е со спанаќ)…Но, бурек? Тој е исклучиво само со месо. Бурекот(питите)  се продаваат на мерење и морам повторно да признаам дека поубав немам пробано. Јас едвај изедов 300 грама додека мојот домаќин се сеќава на неговиот рекорд од 1 килограм бурек.

    Уште едно нешто кое мора да го пробате во Сараево, покрај оние препознатливите гастрономски белези се апетисаните од Бадем бутик. Тоа е мало царство на вкусови: од чоколадирани бадеми, лешници, леблебии со различни чоколадни вкусови до традиционалниот босански локум. Апетисаните задолжително!

    Сарајлиите важат за луѓе кои пијат многу кафе, а и Сараево може да се пофали и со голем број на кафетерии, кафе барови…Она што мене ми остави посебен впечаток беа, барем јас така ги нареков “тематски” кафе барови. Во Башчаршија пиев салеп во Куќата на севдахот (Kuca sevdaha) каде што се наоѓа и мал музеј за севдах, а на влезот ќе ве пречекаат звуците на севдалинката или како што милуваат да ја нарекуваат “босански блуз”.

    Инвентивноста и доследноста на идејата до крај е она што најмногу ме инпресионираше кај ваквите сараевски локали. Најпрепознатливите веќе се наоѓаат на туристичката агенда на оние кои во огромен број го посетуваат Сараево. Ќе сретнете на пример кафе бар на кој целиот ентериер му е со старини. Пиете кафе и патувате низ времето. Се внимава на секој детал во ваквите кафе барови.

    Или пак во Башчаршија може да пиете кафе или чај  во “Мирисот на дуњата”(Miris dunje) каде што ќе ве обземе мирисот на дуњите кои ги има на секоја маса.

    Еден локал е интерсен за сите оние туристи од поранешна Југославија, но и за странците кои го знаат Јосип Броз Тито. Се наоѓа на задната страна на Историскиот музеј на Босна и Херцеговина, поранешен Музеј на револуцијата. Темата во овој кафе клуб е Тито. Се’ е во знакот на Маршалот.

    Во дворот или поточно во летната бавча се изложени воени експонати од времето на Тито: џипови, тенкови, хаубици…Сите од различно потекло. Имало дури и хеликоптер, но од него денес е останата само елисата. Го украле за старо железо.

    Ентериерот е исто така специфичен. Тука можете да најдете оригинални фотографии од Tито, оружје од Втората Светска војна, писма на Тито и цела иконографија препознатлива за тоа време. Внимавано е на сите детали, па дури и рефлекторите над главниот шанк се направени од гермаски шлемови.

    Дојде време за ручек. Моето прво доаѓање во Сараево значеше и прво вкусување на сараевските “чевапи”. Туристите и оние не упатените најчесто јадат ”чевапи” во  “Kaj Жељо”во Башчаршија, но вистински сарајлија како што е мојот домаќин ќе ве однесе во “Мрква”, пак во Башчаршија.

    Верувам дека ова беше вистинскиот избор. Ќебапите беа вкусни, се јадат најчесто со кромид. Сараевско пиво-задолжително. Има една анегдота што се раскажува во Сараево за оваа ќебапчилница, имено, кога го отвориле првиот Mc Donald’s ресторан во Сараево, на свеченото отварање оваа ќебапчилница испратила 200 ќебапи – добредојде на Mc Donald’s.

    После првото “Сараевско“, беше вистинско време за уште едно. “Рок театар” беше мојата база за време на овој престој во Сараево. Тоа е кафе бар во кој се слуша рок музика, на sидовите има фотографии од бендови, оригинални плочи со посвети, автограми од музичари, бендови.

    Еден цел sид е посветен на сараевската рок сцена, која беше една од нај популарните во екс Југославија. Тука ќе видите фотографии и автограми на популарните сараевски бендови и музичари: Забрањено пушење, Бјело дугме, Индекси, Тифа, Бомбај штампа, Здравко Чолиќ…

    Има и посебен sид посветен на екс- ју рок сцената, како и дел кој е посветен на светската рок сцена.

    Го запознав Јасмин, сопственикот на “Рок театар”, човек кој го брендирал секое делче во овој времеплов. Инаку, во муабет со него дознав дека многу ја сака Македонија и прекрасни спомени го врзуваат за Скопје каде што отслужил воен рок во осумдесетите години од минатиот век.

    Додека во позадина свиреше “Сараево” од ЕКВ, со “Сараевско“ ви наздравувам и ве поканувам да го посетите Сараево и да ги пуштите ушите да чујат уште овој пат, да ги пуштите очите да видат уште овој пат….Следен сигурно ќе има. Тоа ви го ветува Сараево.

    На здравје, ба!

    Јордан Дуков

  • НАУЧНИКОТ ОД ДРУГА ПЛАНЕТА – БАЛКОН 3 ВО МУЗЕЈОТ НА НИКОЛА ТЕСЛА ВО БЕЛГРАД

    Милиони луѓе се преголеми за својот град, на илјадници им е претесно во државата во која живеат, а за стотици дури и границите на континентите лесно се прескокнуваат. Сепак, на прсти може да се избројат оние на кои целиот свет не им е доволен. Оние чии очи се вперени кон небото наместо кон земјата. За нив секоја држава е премала, секоја граница само замислена линија, а нивниот лимит не е небото бидејќи тоа што го замислуваат е далеку поголемо од она што го гледаат со своите очи. Името на овие малкумина барем еднаш во животот е изговорено од безмалку секој жител на планетава. Еден од тие луѓе е и Никола Тесла, можеби најбрилијантниот ум кој некогаш чекорел на планетата Земја. Ако ја знаете неговата големина тогаш ќе ви изгледа смешно кога ќе го видите малиот музеј на улицата Крунска во главниот град на Србија Белград.

    Влезот на музејот на улицата Крунска

    Гледајќи ја убавата, но скромна вила подигната во 30-тите години на 20-тиот век се прашувате како е возможно иновациите на Тесла да се сублимираат на толку мало место. Но сепак кога ќе ја отворите вратата од малиот музеј ќе ја видите големата слика од светот на научникот кој, меѓу другото , е главниот „виновник“ за  денешната наизменична струја која го напојува малиот лап-топ компјутер на кој е напишан овој текст.

     

    Додека се собира малата петчлена група која во следниот час ќе има тура низ музејот на Тесла набрзина погледнуваме во книгата на впечатоци. Стотици потписи од САД, Германија, Кина, воодушевувања од посетители кои доаѓаат од држави од Африка, Азија, Јужна Америка како и вообичаените кавги, главно од посетители од Балканот, за тоа од каде потекнува Тесла иако овој човек очигледно е поголем од која и да било граница.

    Водичот симулира како работи далечинскиот управувач на Тесла за придвижување на бродот

    Набргу водичот во музејот, небаре по прв пат ги изговара зборовите, со голем жар не воведува во магичниот, мистериозниот и помалку налудничав свет на овој брилијантен научник. За оние на кои физиката и механиката им се шпанско село следи кратко објаснување на некои клучни зборови како индукција, трансформатор, наизменична струја…

    Посетител испробува една од машините на Тесла

    Музејот е интерактивно патување во кое вие како посетител ќе имате можност да ги почувствувате буквално на своја кожа изумите на Тесла. Додека петмина држиме неонки со различна боја кои наеднаш се осветлуваат по активирањето на големиот Теслин калем во центарот на музејот сите, барем за миг, се почувствувавме како Лук Скајвокер од Војна на ѕвездите.

    Макета на првиот брод на далечинско управување

    Следно е искуството со големата макета на брод со далечинско управување кој Тесла, верувале или не, го презентирал во 1898 година, долго време пред телевизорите да ги добијат своите први далечински управувачи. Кустосот го покажува големиот далечински управувач кој е најмалку сто пати поголем од оние денешните, сепак тој и денес го придвижува бродот. Кога пред повеќе од 100 години Никола Тесла си поигрувал со својот брод многумина меѓу кои и новинарите влегле во водата за да видат дали тој скрил некаде кабли со кои го придвижувал бродот. Токму овој и сличните изуми предизвикале новинарите да го наречат магионичар или луд научник. Животот на брилијантниот научник бил исполнет со доживувања кои може да се видат и во филмот на Кристофер Нолан-Престиж, во кој легендарниот Дејвид Боуви го глуми Никола Тесла.

    Но, далеку од филмската „реалност“, животото на Тесла не бил лесен, живеел без голема желба за заработка, за признание или за светска слава. Така и починал, без „скршен денар“. За неговата смрт дознаваме кога влегуваме во темна просторија во музејот во која на средината благо осветлен стои објект во облик на топка. Токму кога мислевме дека од него ќе почнат да излегуваат светлосни зраци, водичот во музејот ни вели „Ова е најблиску што некогаш во животот ќе можете да бидете до Тесла, ова е неговата урна“.

    Си заминуваме од малиот музеј на улицата Крунска во Белград со чувство дека големината на Тесла допрва ќе се открива. Тој можеби бил луд научник за своето време, но секако дека бил пророк на сегашноста, а и визионер на она што допрва следува. Тој едноставно е научникот од друга планета.

  • БАКЛАВА СО АФИОНСКО СЕМЕ

    Потребни продукти:

    ½ кг кори,

    3 јајца

    500 грама шеќер

    150-200 грама афионско семе

    1 пециво

    1 ванила

    1 шолја (250 мл) зејтин

    1 шолја (250 мл) кисело млеко

    За шербет потребни:

    700 грама шеќер (или малку помалку зависи од вкусот)

    700 мл вода

    Подготовка:

    Се подмачкува подлабоко правоаголно тавче со зејтин. Се матат јајцата како за торта заедно со шеќерот и се додаваат по ред сите останати продукти. Се мешаат убаво и подготовката може да почне. Секоја кора се сече на половина. Се става првата на дното од тавчето и се мачка со филот што го направивме. Потоа се става втората, па пак се мачка и се така додека не ги потрошиме сите кори. Последната не ја мачкаме со фил. Ги сечеме на коцки или ромбови. Ги ставаме во загреана рерна на 180 степени. Се пече околу 15 минути, потоа температурата се намалува на 150 степени и се пече уште 30 минути на таа температура. Потоа се вади од рерна. Се посипува со ванилин шеќер и се полева со топол шербет. Шербетот претходно го подготвуваме со 700 грама шеќер (може и помалку зависи од вкусот) и 700 мл вода. Не треба да биде многу густ.  Се остава да се олади, а шербетот да ги омекне корите, односно да се впие во баклавата. Најпосле баквата е подготвена за конзумирање.

    Уживајте во рецептот на Балкон3 што го испрати Зона Наскова.

  • Балкански звук во срцето на Големото Јаболко

    Интервју со New York Gypsy All-Stars: Возбудливо музичко патување со изведувачи од Македонија, Грција, Турција и Соединетите Држави. Грчки басист наврати во еден мал бар во Њујоршкиот Алфабет Сити и слушна источно-медитерански и јужно-балкански звуци како одекнуваат во преполната просторија. Додека остриот звук на кларинетот го сечеше воздухот тој сфати дека го знае секој тон. Во тој запрепастувачки момент се родија New York Gypsy All-Stars, обединувајќи би-музички виртуози пораснати на раскошните ноти од своите македонски, грчки, турски и американски корени и усовршени низ музичките сали на најдобрите светски музички академии. Со талент за компонирање и дива потреба за прекршени, искривени звуци, квинтетот од “крек” музичари (кои свират со брзо темпо) ги надминуваат границите помеѓу испреплетени корени во регионот на долго очекуваниот албум со оригинални музички парчиња – Romantech (Traditional Crossroads). New York Gypsy All-Stars ги прескокнуваат пречките помеѓу балканските, турските корења и ромската душа со фанки префинетост. NYGAS се: Исмаил Лумановски (кларинет), Тамер Панарбаси (канун), Панајотис Андреу (бас), Џејсон Линднер (клавијатури), Енгин Каан Гунајдин (тапани).

    New York Gypsy All Stars е бенд составен од музичари од различни земји: Македонија, Грција, Турција и САД. Кажете ни како дојдовте до идејата за заедничко музицирање. Интересна е приказната како басистот Панајотис Андреу го чул Исмаил додека настапува во клуб и му се придружил на бината.

    Исмаил: Пред околу осум години ги започнав студиите по класична музика во Њујорк. Бев многу млад, полн со возбуда и желен да ја искусам мултикултурната музичка сцена во најкосмополитскиот град на планетата. Во текот на мојата потрага по музички таленти и сродни души го запознав Панајотис Андреу во еден од ноќните клубови во кој редовно настапував и кој воедно е во сопственост на нашиот менаџер Сердар Илхан. Кога првпат настапивме заедно почувствував силна енергија во преполниот клуб, која беше најголем поттик за нашето долготрајно пријателство и прв чекор кон создавањето на бенд каков што е NY Gypsy All Stars. Фактот што сите музичари се од различни држави претставува само голем бонус, бидејќи не ги биравме музичарите според потеклото туку врз основа на нивниот талент и мотивираност. 🙂

    Како продолжува понатаму приказната на NYGAS? Како дојдовте до сегашниот состав од музичари? Како се најдовте, со оглед на тоа што сите доаѓате од различни земји?

    Панајотис: За музичар, животот во Њујорк е еднаков на живот во “светиот град”, бидејќи Њујорк, и во ова време на длабока рецесија, е симбол на толеранција, мирен соживот и инвентивност. Во вакво опкружување неизбежно е музичарите да се среќаваат, свират и создаваат без оглед на нивното потекло и религиозна определба. Во NY Gypsy All Stars нас, пред сè, не зближува взаемна почит кон музичкиот талент на другиот, а тоа што потекнуваме од соседни земји е само јаготката на шлагот, затоа што имаме слични вредности и темперамент. Поедноставно кажано, тука е многу полесно луѓе од ист регион да се сретнат и дружат отколку што си претпоставувате, додајте на ова и музичари и ги добивате NY Gypsy All Stars!

    Колку народната музика на Македонија, Грција и Турција е застапена во вашите песни? Дали може да се каже дека сте претставници на т.н. Balkan sound?

    Исмаил: Наша музичка идеја и цел е да ја промовираме и претставиме етничката традиција на нашите земји на начин кој би бил интересен за светот. Да, користиме многу македонски, турски, грчки, бугарски, албански, српски и романски нишки во нашите песни но тие не се премногу очигледни. Се обидуваме да го избалансираме и споиме сиот тој богат фолклор и да го вметнеме во еден нов концепт. Се обидуваме да создадеме спој на балканската музика и ритми и хармонии од светската музиката.

    Вашата музика е оригинална комбинација од џез и фанк „зачинета“ со традиционални балкански мелодии. Како дојдовте до оваа комбинација, со оглед на тоа што се работи за музичари со различен музички сензибилитет?

    Панајотис: Не знам дали е лесно да се категоризираат елементите кои ја сочинуваат нашата музика. На нашиот прв албум Romantech секоја песна е под влијание на на неколку музички жанрови. Имате електроника (Prodigy, Chemical brothers), има фанк и соул (Earth wind and fire, Tower of power), има кубанска тимба, порториканска салса, мароканска гнава, северноиндиски и јужноиндиски фолклор, огромно влијание на мелодијата од секој агол на Балканот и Блискиот Исток, плус влијанието на класичната музика (од истокот и западот) на звукот и техничкиот приод. Како би можел некој ова да го категоризира? Во однос на нашиот музички спој најбезбедно е да се каже дека ние не ја избравме оваа комбинација на стилови – таа не избра нас!

    Раскажете ни нешто повеќе за вашиот живот во Њујорк. Каде најчесто настапувате? Дали е тешко да се дојде до свирка во познатите клубови во „Големото јаболко“?

    Панајотис: Секој знае што значи “Њујоршка минута”. Ова е град со, благо речено, постојано забрзано темпо. Животот се движи по брзата лента, а не би сакал да ги спомнувам и животните трошоци. Затоа, да се биде музичар во Њујорк значи постојана борба, пожртвуваност и компромиси. Не е лесно да се одржи проект каков што е NY Gypsy All Stars. Имаше тешки денови за сите нас, но нашето пријателство, музиката и, се разбира, времето кое го поминавме настапувајќи заедно, ни помогнаа да ги пребродиме тешките мигови. Што се однесува до клубови и организирање настапи, имавме среќа да бидеме во блиски врски со еден перспективен центар на музичката сцена во градот – Drom. Нашиот менаџер Сердар Илхан е косопственик на Drom и има големо искуство во менаџирање клубови и музички сали од ист калибар во последните две децении (а исто така има лично организирано бројни фестивали), што нам ни ја олесни комуникацијата со големите сали и настани во градот.

    Го издадовте вашиот прв албум „Romantech“. Кажете ни нешто повеќе за композициите застапени на албумот?

    Енгин: Имаме десет песни на албумот, седум од нив се наши, компонирани од Тамер Пинарбаси и Исмаил Лумановски. Направивме нов аранжман на македонското”Касапско оро” и турската “Nikriz Longa” заедно со “Sen Sev beni” на турскиот композитор Орхан Генчебеј. На овој албум најмногу се придржуваме на фолклорните шеми но создадовме и свој глас и стил што се однесува до звукот и ритамот.

    Како бенд имате чести настапи во клупска атмосфера, на разни џез фестивали, а во јули свиревте и со Германската филхармонија за камерна музика. Може ли да направите споредба како реагира публиката од западните земји на вашите свирки, а како публиката во земјите од кои потекнувате?

    Енгин: Секој регион на свој начин дели комплименти и покажува почит кон уметниците. Германија претставуваше одлично искуство. Свирењето пред четири илјадна публика на една прекрасна тврдина беше неверојатно. Публиката беше тивка и го следеше нашиот музички израз. Ова исто така се однесува и на просторот во кој се свири, но општиот впечаток е дека на Балканот и Блискиот Исток не се покажува доволно почит кон музичарите како во западните земји. Музиката и уметноста немаат доминантна улога во нашата култура но се надеваме дека работите ќе се сменат во иднина.

    До крајот на октомври имате закажано голем број настапи во повеќе турски градови? Кога ќе има можност да ве види и публиката во Грција и Македонија?

    Енгин: Со радост го очекуваме настапот во Македонија и Грција исто како и во другите земји. Се надеваме дека ќе се случи во блиска иднина. Единственото нешто што е потребно е покана со ајвар и сирење 🙂

    Кои се идните планови? Можеби нов албум?

    Панајотис: Наша најголема грижа е како да ја промовираме нашата музика, на кој начин што повеќе луѓе низ светот да ја слушнат и потоа би било прекрасно ние самите да им ја донесеме. Би сакале да отпатуваме до секое место каде се слуша нашата музика, да ги запознаеме луѓето со нашата приказна, со надеж дека ќе инспирира млади генерации музичари во нашите држави и низ целиот свет. Посакуваме сите да знаат дека најлесно нешто за нас е да создаваме заедно и да се дружиме. Посакуваме сите да знаат дека е вистински благослов тоа што се имаме едни со други во животот, што нашите животни патишта се вкрстија. И да, сè уште не сме завршиле со пишување музика, подготвуваме нов, втор албум е се надеваме дека ќе го издадеме следната година.

    Балкон 3

  • Човештвото бара спас во Турција и во Франција за судниот ден

    Колони возила од цел свет возат кон турското село Ширинџе и француското село Бугарах, кои според пророштвото на Маите единствени ќе бидат поштедени за судниот ден закажан за 21 12 2012. Меѓу оние што се упатија кон Ширинџе е и американскиот актер Том Круз, сциентолог кој верува дека има вистина во старото пророштво.

    Долго најавуваниот крај на светот би требало да се случи за само неколку дена. Според  календарот на Маите Апокалипсата е закажана за 21-ви декември 2012. Но сепак, крај на светот нема да има само во измирското село Ширинџе и селото Бугарах во јужниот дел на Франција. “Ако стигнат толкав број на туристи како што се најавува, тек тогаш во селото ќе има суден ден” велат хотелиерите во селото.

    Малото измирско село Ширинџе кое има само 687 жители ги заврши подготовките за пречекување на илјадниците луѓе кои сакаат да ја преживеат апокалипсата. На 21 декември се очекува во селото да стигнат десетици илјади туристи, кои нај сериозно го сфатиле доаѓањето на Апокалипсата.

    Обезбедување на највисоко ниво

    Ширинџе е подготвена за 21 Декември изјави Гувернерот на Селџук Ајхан Бојаџи и додаде: “Хотелските резервации се енормно зголемени, Ширинџе секогаш била туристички атрактивна но оваа побарувачка е нешто сосема друго. Ние ги преземавме вообичаените безбедносни мерки. Здравствените услуги, јавната безбедност, сообраќајот се подготвени. Истотака решени се и паркинг просторите. Сигурносните и безбедносните сили се подготвени за `судниот ден`” изјави тој.

    Резерви на храна и вода

    Граданочалникот на општината е многу среќен, Ширинџе ќе има прилика да биде запознаена од целиот свет. “Тоа ќе биде една од најголемите и најчудната организација во регионот. Не можам да предвидам колку инфраструктурата ќе го издржи сето тоа. Превземени се мерки за складирање на вода и храна. За да се избегнат проблемите во комуникацијата контактирани се и мобилните оператори. Треба да се инсталираат дополнителни мобилни страници. Исто така ќе се организира и едносмерен сообраќај, за да се намали гужвата” рече градоначалникот Вефа Улгур.

    Соба илјада лири (450 евра)

    Преголемата побарувачка ги зголеми и цените. Сопственикот на конаците (преноќиштата) Киркинџа во Ширинџе Мустафа Јилдирди вели: “Сместувањата во Ширинџе обично се мали. Има неколку соби и легла. Ние имаме 17 соби. Помеѓу 18-24 демекври слободни места веќе нема. Речиси пред два месеци се е резервирано. Ние не ги зголемивме цените, изнајмувањето соба дневно изнесува 150 лири (65 евра). Сепак слушнавме дека во другите конаци цените се зголемени на 1000 лири (450 евра). ” додаде Мустафа.

    “Треба да се превземат рационални мерки. Ако стигнат толкав број на туристи како што се најавува, тек тогаш во селото ќе има суден ден. Јас сакам да поставам шатори за 2000 луѓе, но се откажав. Ширинџе има капацитет за 400-500 луѓе. Можеби треба да се регулира сообраќајот. Да не се дозволи да се влезе во селото. Тој ден хотелот ќе ми биде бесплатен, тоа го прогласив пред три недели. Веднаш се наполни.” изјави Шеван Нишанјан, сопственик на хотел. (Х.Г.)

  • Jоко, Ленон, Тито

    Една специфична концептуална уметница, еден легендарен музичар и еден државник, сите припадници на различни култури, се дел од приказната која  покажа дека поуниверзална идеја од мирот нема. Приказната за уметничката акција Акорнс која јa реализирале Оно и Ленон се раскажува деновиве на изложбата во српскиот град Ужице.

    По венчавката на Џон Ленон и Јоко Оно во 1968 година, тие, на адресата на 50 светски лидери испратиле по два желади. Идејата на Јоко Оно, концептуална уметница, била желадите да се засадат, за да израснат два даба, односно, како што таа замислувала, на крајот тоа да бидат две живи скулптури. Сето тоа се случува во период кога Ленон, најпознатиот член на легендарните Битлси, својата кариера ја свртува кон мировните акции, вели ликовниот критичар Сава Степанов, автор на изложбата.

    „Парот желади стигна на адресата на Јосип Броз Тито. Бидејќи тој беше прагматичен човек, даде налог тие да се засадат во градината на неговата резиденција, и сега тука има израснато два даба. Целата приказна е интересна затоа што тоа е една од уметничкте акции на Јоко Оно кои имаа глобално значење бидејќи се спроведени во цел свет, како што се спроведени и некоку руги такви акции на Ленон и Оно во таа 1969 година, од кои секако најзначајна е „War is over“.

    Изложбата која публиката во Ужице ќе може да ја види се состои од неколку делови. Првиот е постевен на акцијата со желадите и другите мировни акции на овој легендарен пар. Вториот дел е посветен на делата на Јоко Оно која на 40 годишнината од оваа акција направи серија графики на тема желади. Третиот дел е посветен на фотографиите на Јосип Броз, бидејќи тој се занимаваше со авторска фотографија. Во 60-тите години ситуацијата била много интересна. Тито тогаш говореше против апстрактната уметност, бидејќи очигледно не бил наклонет кон новите тенденции во уметноста. Но, од друга страна покажува еден друг вид сензибилитет кој го имал, политичкиот, да направи нешто за политиката за мир за која се залагал, објаснува Степанов.

    Изложбата Јоко-Ленон-Тито ќе биде отворена до 27 декември во Градскиот културен центар, некогашниот Дом на војската во Ужице. За прв пат изложбата е поставена во 2010 година АртЕкспо во Нови Сад, а од тогаш наваму е поставувана во Белград и други градови низ Србија, Во Словенија и во Италија.

  • Илина Арсова – САМУРАЈ меѓу планинските врвови

    Планините не прават подобри и посреќни луѓе

    Со месеци се оддалечува од удобен живот, води борба со освојувањето на планините. Но, сето тоа вели не прави поблагородни и подобри луѓе. Како врвен алпинист, но и ликовен уметник, тоа за неа претставува инспирација, композиција, перспектива.. Епитетот „Највисока Mакедонка“ го добива лани по искачување на врвот Аконкагва 6963м – највисок врв на западната хемисфера, Јужни Анди, Аргентина. Наскоро ќе тргне во освојување на врвот на светот.Алпинистите ги нарекуваат самураи на модерната ера? Се согласувате ли со тоа?

    Искрено го немав слушнато ова порано, но ми звучи магично. Дефинитивно прифатливо. За жал не многу луѓе се запознаени со целата посветеност и пожртвуваност која овие спортови ја бараат затоа и успесите и резултатите од алпинистички подвизи не секогаш вистински се ценат и вреднуваат. Планинските спортови се тешки за категоризација бидејќи во нив скоро и да не постои натпревар. Ако планината ни дозволи да ја искачиме тоа не значи дека сме ја победиле, доколку пак не ја искачиме, тоа не е пораз. „Алпската уметност е уметност на страдање“ вели полскиот алпинист Вождек Куртука. Со месеци се оддалечувате од удобен живот, водите долга `борба` со освојувањето на планините. Што добивате за возврат?

    Тешко да се објасни со зборови. Тоа е една огромна лична сатисфакција, мене лично како ликовен уметник ми претставува ликовна инспирација, композиција, перспектива необичен колорит… Секогаш кога ќе се соочам со невообичаен пејзаж ги разбирам сите сликари низ историјата на уметност кои природата ја претставиле на нереален начин. Тогаш увидувам деке се’ е можно и небото може да биде црвено, а снегот виолетов и облакот може да има секаков облик како на сликите на Ван Гог, како на некој стар цртан филм или пак некоја хипер модерна видео игра. Секое искуство од подолг период на планина, не учи на опстанок и преживување. Но, и на соживот со природата. Стануваме поблагодарни кон животот и малите работи што не прават среќни. Се оддалечуваме од материјалните здоволства и уште еднаш себе си си го потврдуваме фактот дека животот не се состои само од интернет, ТВ, и социјални мрежи (особено ако се користени за непродуктивни цели).

    Какво е чувството кога сте сами на тие височини? Се случило ли некогаш да `разговарате` со некој врв?

    Многу често, понекогаш помислувам дека разговорот со планината претставува еден вид молитва. Во тие моменти искрено ја изразувам својата љубов кон врвот, планината, опкружувањето. Понекогаш тоа е само восхит од убавини кои не опкружуваат, наспроти реалниот урбан хаос во кој мнозинството луѓе претпочитаат да живеат.

    Сигурно имате контакти, се дружите и со алпинисти од другите држави. Сте имале ли алпинистички искуства во Грција или во Турција?

    Грција и Турција со мојот качувачки и експедициски партнер сме ги посетиле повеќе пати. Во Турција интересна авантура беше скоро 40 часовното патување со воз од Истанбул до градчето Ван, близу иранска граница, каде искачувавме интересни вулкани високи до 4300м. Потоа посетивме неколку спортско качувачки локалитети во Југо западниот дел на Турција. Цело време за транспорт користевме јавен превоз, типично за нашите досегашни патешествија. Имено, во Турција имам работено уште од своја 19 годишна возраст во 2002 година, кога работев како хотелски сликар и оперативец во параглајдерска компанија во местото Олудениз.

    Грција исто така нуди огромен избор за качување по карпи, што е одличен тренинг за нашите наредни подвизи. Имаме посетено неколку дестинации во околината на Кавала, но има уште доста карпи и планини во Грција кои ќе бидат дел од нашите следни активности.

    Кој е најинтересниот момент во вашата кариера, која никогаш нема да го заборавите? Може ли да го споделите со читателите на Балкон3?

    Секое искуство се бележи по нешто незаборавно. За разлика од други планинари, алпинисти или спортски качувачи, нашите подвизи малку се разликуваат во начинот на реализација, организација и логистика. Всушност кај мене/нас, организација и логистика скоро и да не постои бидејќи најчесто главен предизвик секогаш ни била средбата со непознатото. Секогаш сме имале повеќе време од колку финансии па сме се претопувале во активностите како дел од локалното население, а не како туристи или комерцијални клиенти. Скоро никогаш не користиме водич (во облик на книга или човек) освен во ситуации кога активноста навистина го налага тоа. Со овој вид на доживувања имаме поголема можност да се запознаеме со културата и традицијата на секое ново место кое го посетуваме не зависно од неговата географска позиција. На тој начин нашите искачувања стануваат по комплетни и добиваат уште една димензија настрана од главната спортска цел. Покрај искачувањето на карпа, планински врв или масив, јас секогаш се обидувам и ликовно да се изразам на местото. Честопати сме биле и волонтерски ангажирани во организација на разни настани, спортски натпревари, подучувања и едукативни презентации.

    Не можам да одвојам најинтересен момент. Се обидувам да селектирам, но постојано ми се мешаат разни искуства и случки. Еве на пр. искачувањето на највисокиот врв на северноамериканскиот континент, врвот Денали 6195м во Аљаска за мене беше навистина поинакво искуство од дотогашните. Секоја вечер шаторите беа затрупани во снег па понеколкупати во текот на секоја ноќ, на смени моравме да ги откопуваме, за да сабајлето успееме да излеземе од нив. Температурите на глечерот на висина од 4300м, беа многу ниски. Таму поминавме 13 дена чекајќи подобрување на временските услови. Интересно е чувството да спиете затрупан во снег со денови, при навистина основни и ограничени услови за хигиена, исхрана и комодитет.

    Неодамна имавте изложба во Скопје, на денот за елиминирање на насилството врз жената, а сте изложувале и во други земји. Кажете ни повеќе за вас како уметник?

    Дипломирав на Факултетот за Ликовни Уметности во Скопје 2005 год. 2006 ја имав првата самостојна изложба „Пејзаж без цензура“ во Младинскиот Културен Центар, Скопје. Од тогаш имам направено преку 10 самостојни изложби во земјава и во странство, а редовно учествувам и на разни тематски групни изложби. Лани во Националната галерија мала Станица се претставив со проектот Ретроменада, каде за прв пат пред македонската публика изложив дела работени и изложувани на 5 континенти. Освен сликарството користам и експериментирам во разни техники со користен рециклиран материјал. Имено борбата против загадувањето и прекумерната конзумација се едни од најчестите теми на кои работам и ликовно се изразувам веќе 7 години. Една од темите кои ме инспирирале низ светов и кои сликарски ја претставувам е и силата на жената и нејзината најразлична функција на глобална сцена.

    Амбасадорот на САД, Волерс на отворањето на изложбата рече дека сте силен пример на она што се човек може да постигне има волја и издржливост? Како се стекнуваат овие особини низ животот?

    Со многу многу обиди, истрајност, желба и љубов. Јас за себе си би рекла дека не сум остварила ни половина од она што сум го имала наумено. Сепак тоа е во ред, бидејќи целите секогаш треба да ги поставуваме повисоко од моменталниот досег. Му благодарам на амбасадорот Волерс, бидејќи тој со својата поддршка како и поддршката на тимот на Американската Амбасада, токму ја поттикнуваат истрајноста, мотивираност и не потсеќаат дека не сме сами.

    Избрани сте во светскиот врв меѓу 17 надежни спортистки од целиот свет во програмата на Стејт департментот која има за цел обединување на женските спортски лидери. Што значи тоа за вас?

    За почеток номинацијата од Американската амбасада во Скопје многу ми значеше. Понатаму искрено не очекував дека ќе бидам одбрана и заминав на редовен три месечен работен престој во Африка, каде работам на проект за развој на активен туризам. Навистина пријатно се изненадив кога добив писмо со честитки од амбасадата пратено од Стејт департментот на САД. Така без размислување веднаш го прекратив престојот таму и резервирав нова авионска карта. Дојдов во Македонија за да ги обезбедам потребните документи и за недела дена заминав во САД. Знаев дека тоа е многу престижна програма и дека тоа многу ќе значи за мојот понатамошен развој и надградба. Но овие зборови не доловуваат ниту 5% од она што вистински до добивме за време на програмата во САД. Освен многу темелни обуки, едукативни тренинзи и практична работа, се здобив и со многу нови пријатели и уште дваесетина сестри од најразлични краишта на светот.

    Кога планирате да го освоите врвот на светот, подготвени ли сте?

    Почнувам зимска стратегија за физички тренинг и подготовки. Сето слободно време го користам на планина а сега веќе ја отворивме и сезоната на „бек кантри“ скијање по Македонските планини кои се многу погодни за тоа.

    Сепак заради мојот животен стил и постојана активност во последниве десет години, мислам дека сум подготвена за искачување на Чомолунгма. Ние овој проект го најавивме уште пред 2 години но не успеавме финансиски да ја изменаџираме неговата реализација. Експедицијата почнува на крајот на Март 2013 кога треба и нашиот тим да пристигне во Непал.

    За Илина Арсова, многу повеќе на….

    http://www.ilinaarsova.blogspot.com/p/ilina-arsova-personal-data.html

    Хусамедин Гина